اطلاعات کلی خبر
عنوان خبر : سینما سرزمین دلاوری
کد خبر : ۲۲۳۹۲
تعداد بازدید : ۳۰۲
متن کامل خبر

اکران رشادت‌های تنگه ابوقریب در سینماهای شیراز سینما سرزمین دلاوری میثم کریمی فیلم سینمایی «تنگه ابوغریب» روایتی است از دفاع دلاورمردانه گردان عمار در برابر لشکرکشی رژیم بعث به فکه و شرهانی؛ روزهای رشادت و مظلومیت بچه‌های گردان عمار در روزهای آخر دفاع مقدس در منطقه حساس تنگه ابوغریب. عوامل فیلم کارگردان: بهرام توکلی تهیه‌کننده: سعید ملکان نویسنده: بهرام توکلی بازیگران: جواد عزتی، حمیدرضا آذرنگ، امیر جدیدی، علی سلیمانی، مهدی پاکدل موسیقی: حامد ثابت فیلم‌برداری: حمید خضوعی ابیانه تدوین: میثم مولایی توزیع‌کننده: حوزه هنری تاریخ‌های انتشار: ۱۷مرداد ۱۳۹۷ درباره فیلم «تنگه ابوقریب» نام عملیاتی است که در روزهای پایانی جنگ تحمیلی علیه ایران آغاز شد. در آن روزگار، زمانی که رزمندگان گردان عمار در حال آماده شدن برای رفتن به مرخصی بودند، یکباره خبر رسید دشمن به تنگه ابوقریب حمله کرده است. از این رو، رزمندگان به این منطقه اعزام شدند و با کمترین امکانات از جمله آب و غذا، به دفاع از مرز و میهن پرداختند و باعث عقب راندن دشمن شدند. در این عملیات بیش از 50رزمنده شهید شدند، حتی گفته می‌شود تعدادی از آنان بر اثر تشنگی جان خود را از دست دادند. این عملیات مهم، آخرین عملیات دوران دفاع مقدس در کشورمان بود و پس از آن با پذیرش قطعنامه 598 جنگ به پایان رسید.فیلم «تنگه ابوقریب » نیز درباره این عملیات است. جلوه‌های بصری ستودنی مهم‌ترین نقطه قوت فیلم «تنگه ابوقریب» استفاده از تکنیک‌های متنوع سینمایی و تصویربرداری مربوط صحنه‌های جنگ است که بهرام توکلی به خوبی از پس انجام آن برآمده است. البته در این بخش گاهی می‌توان استفاده افراطی از تکنیک‌هایی نظیر دوربین روی دست را شاهد بود، اما این موارد چندان در تصویر آزاردهنده به نظر نمی‌رسند. سکانس‌های طولانی بدون کات که به جنگ و ویرانی‌های آن می‌پردازد، از نقاط قوت فیلم بهرام توکلی محسوب می‌شوند. به طور کلی می‌توان گفت «تنگه ابوقریب» در بخش‌های فنی، یکی از کامل‌ترین آثاری است که درباره دفاع مقدس ساخته شده است. پیشرفت‌های تکنیکی اثر قابل تحسین و تماشایی هستند و حالا می‌توان جنگ را واقعی‌تر از هر زمان دیگری در سینمای ایران یافت! شخصیت‌های مجهول اما بخش‌های دیگر فیلم جدید بهرام توکلی نمی‌توانند مانند بخش‌های فنی درخشان باشند. «تنگه ابوقریب» در شخصیت‌پردازی و خلق افرادی که برای مخاطب قابل درک باشند تا حدودی ناتوان است و نتیجه این ناتوانی، شخصیت‌هایی هستند که کارگردان خیلی آن‌ها را برای روایت قصه‌اش جدی نمی‌گیرد. ما در فیلم اغلب با نفراتی مواجه هستیم که مقابل دوربین آمده و دیالوگی می‌گویند و سپس از کادر خارج می‌شوند بی‌آنکه تأثیری بر داستان داشته باشند یا کمکی به مخاطب برای تقویت حس همراهی ایجاد نمایند. این مشکل باعث می‌شود تماشاگر به سختی بتواند داستان واقعی فیلم را درک کرده و با آنان همراه شود. به نظر می‌رسد بهرام توکلی بیش از آنکه حواسش به قصه و آدم‌های داستان باشد، تمرکز خود را معطوف به خلق نبردهای حماسی کرده و همین تصمیم باعث شده ضعف‌های ساختاری در «تنگه ابوقریب» به چشم بخورد. مشکلاتی از این دست باعث می‌شود در نیمه دوم فیلم که پرتلاطم است، تماشاگر خیلی کاری با آدم‌های داستان نداشته باشد؛ چراکه آنان در نیمه ابتدایی به درستی پرداخت نمی‌شوند و حتی بخشی از آنان که وظیفه دراماتیزه کردن داستان را دارند نیز وظایف خود را به درستی انجام نمی دهند. یکی از مشکلات دیگر «تنگه ابوقریب» که عجیب هم به نظر می‌رسد، استفاده از مردمان بی‌دفاعی است که هربار با حملات تعدادی از آنان شهید می‌شوند. طبق گفته رزمندگانی که در آن عملیات حضور داشته‌اند، خانواده‌ای در آن منطقه عملیاتی حضور نداشته که بخواهند از شهر خارج شوند! این در حالی است که سازندگان، بخش‌هایی زیادی از فیلم را صرف به تصویر کشیدن مصیبت‌های جنگ بر زندگی غیرنظامیان کرده‌اند که با توجه به واقعی بودن داستان، بهتر بود از اضافه شدن آنان به این اثر خودداری می‌شد تا فیلم نزدیکی بیشتری به واقعیتِ رخ داده در تنگه ابوقریب می‌داشت. البته حضور مردم در داستان قرار بوده پیامی در ضدیت با جنگ داشته باشد که یک سکانس دردناک در فیلم نیز با همین هدف در داستان گنجانده شده است. اما انطباق نداشتن موقعیت مذکور با آنچه در واقعیت رخ داده، میزان تأثیرگذاری را کاهش می دهد. کیفیت نقش‌آفرینی‌ها بازیگران فیلم در «تنگه ابوقریب» بازی‌های خوبی از خود به جای گذاشته‌اند، اما به دلیل پرداخت نادرست شخصیت‌هایشان، نتیجه چندان درخشانی بر جای نمانده است. جواد عزتی که شوخ‌طبعی‌اش در اینجا نیز دیده می‌شود، از جمله بازی‌های خوب فیلم را رقم زده است. فردی که از معدود بازیگران سینمای ایران به شمار می‌رود که می‌تواند همان‌قدر که در اثری کمدی می‌درخشد، در ژانرهای دیگر نیز بازی‌های شایان توجهی از خود بر جای بگذارد. امیر جدیدی نیز در اینجا بازی مقبولی ارائه داده؛ اما به نظر می‌رسد مهدی پاکدل مستقیم از «چهارراه استانبول» و با همان حال و هوا به این اثر انتقال داده شده و شخصیتی را هم ایفا می‌کند که در نهایت خیلی او را نمی‌فهمیم! «تنگه ابوقریب» در بخش‌های فنی، اثری ستایش‌برانگیز محسوب می‌شود که سینمای دفاع مقدس را یک قدم به جلو هدایت کرده است. شاید بتوان آخرین ساخته بهرام توکلی را از این حیث با «نجات سرباز رایان» مقایسه نمود؛ اثری که توانست شخصیت خلق نماید و به بهترین شکل آن را پرورش دهد و حس همذات‌پنداری تماشاگر را برانگیزد. اما در اینجا فقط تکنیک‌های سینمایی و روایتی ناقص از آن عملیات مهم بر جای مانده که با ندیدن فیلم و صرفاً با مطالعه تاریخ می‌توانیم به آن افتخار کنیم، اما با دیدن فیلم نخواهیم توانست آن حس حماسه را به بهترین شکل تجربه کنیم. با این حال در نهایت باید گفت ساخته شدن فیلم‌هایی درباره عملیات‌های مختلف دوران دفاع مقدس، می‌تواند تصویری واضح‌تر از رزمندگان و فداکاری‌هایشان در دوران جنگ به مخاطب دهد که ارزشمند و شایسته ستایش است.