هشتادوچهارمین اجلاس کشوری مدیران پرستاری، امسال میهمان ویژه‌ای داشت. پرستاران و در رأس آن‌ها دانشگاه علوم پزشکی شیراز، از شهردار شیراز خواسته بودند با حضورش در این اجلاس، هم درددل‌های آنان را بشنود و هم آن‌طور که رئیس دانشگاه علوم پزشکی در سخنان ابتدایی‌اش گفت، غنای بیشتری به اجلاس ببخشد. هرچند به نظر می‌رسید دعوت از کلیددار شهر برای حضور در جمع کادر درمان، با ماهیت اجلاس قدری نامتناظر است، اما در واقع این دعوت از سوی دانشگاه، هم هوشمندانه و آگاهانه صورت گرفته بود و هم بر اهدافی عام‌المنفعه تأکید داشت. برخلاف تصور عموم، شهرداری‌ها فقط عهده‌دار وظایف مرسوم و معمول خود نیستند؛ بلکه عهده‌دار ده‌ها مسئولیت در حوزه سلامت عمومی هستند که تعلل در هریک، بار معنا‌داری به شهر تحمیل می‌کند. شهرداری‌ها افزون بر جمع‌آوری و دفن زباله‌ها، حفظ محیط‌زیست، مدیریت آلاینده‌های خودرویی و توسعه و صیانت از فضای سبز که نقش تنفسگاه‌های حیاتی شهر را دارا هستند، اجرای دستورالعمل‌های بهداشت محیط عمومی و ده‌ها مورد دیگر را نیز بر عهده دارند. در حقیقت باید شهرداری‌ها را هم عضوی اثرگذار در جرگه کادر سلامت دانست. این‌ها جملات آغازین شهردار شیراز بود که تشویق‌های پرتکرار حاضران اجلاس، به‌ویژه آنجا که به گزارش اقدامات صورت‌گرفته شهرداری در یک‌هزار روز اخیر در حوزه سلامت عمومی پرداخته شد را به همراه داشت و موجب شد شهردار بارها سخنان خود را متوقف کند و به ابراز احساسات پرستاران کشور پاسخ دهد. اما تشویق‌ها زمانی به اوج رسید که شهردار شیراز از حقیقتی پرده برداشت؛ بلعیده شدن روزانه ۱۰۰ مترمکعب شیرابه زباله، روزانه در زمینی که به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم، عامل بسیاری از بیماری‌های آشکار و پنهان مردم شده است. چیزی معادل ۱۰ کانتینر ده‌هزار‌لیتری شیرابه زباله وارد زمین می‌شود. این معنای بسیار دقیقی از فاجعه زیست‌محیطی دارد که سلامت مردم را با مخاطرات متعددی روبه‌رو کرده است. شیراز اولین و تنها کلان‌شهر کشور است که برای جلوگیری از این فاجعه عمومی چاره‌اندیشی کرده و از طریق تفاهم‌نامه‌ای اجرایی با سازمان انرژی اتمی کشور، توانسته فناوری پیشرفته پلاسمای سرد را در جهت حفظ سلامت عمومی به خدمت بگیرد. شیرابه‌های زباله تصفیه و به آب پاک و عاری از سموم پسماندی تبدیل می‌شوند تا برای مصارف فضای سبز بهره‌برداری شوند. از این رو باید شهرداری را در چرخه سلامت مردم دخیل دانست و دعوت از شهردار این شهر را اقدامی هوشمندانه توصیف کرد. شهردار اشاره‌ای هم به دیدار خود با شهردار شهر خواهرخوانده «نانجینگ» چین داشت و تأکید کرد که موضوع سلامت عمومی تا چه اندازه برای کشورهای توسعه‌یافته، که از قِبَل صنعت نان می‌خورند، اهمیت دارد. شهری با جمعیت پنج‌برابری و بودجه‌ای پنجاه‌برابری نسبت به شیراز، بیشترین میزان بودجه شهری را سالانه برای بهداشت عمومی در نظر گرفته است. در این اجلاس سراسری که معاون وزیر بهداشت، رئیس دانشگاه علوم پزشکی شیراز و مقامات استانی نیز حضور داشتند، شهردار شیراز تصور جهان عاری از پرستاران را غیرممکن دانست. وی در قیاسی برابر، دنیای بی‌پرستار را به زندگی بدون هوا توصیف کرد و افزود: «ما به‌درستی مدعی هستیم که شیراز قطب پزشکی خاورمیانه است؛ اما آیا قطب پزشکی بدون پرستاران معنا پیدا می‌کند؟» پیشنهاد شهردار به پرستاران شهردار از زبان پرستاران لب به گلایه گشود؛ کاستی‌ها، قدر‌نادیدگی‌ها و مظلومیت پرستاران را بیان کرد و به شرایط سختی که پرستاران را در برخی تنگناهای معیشتی قرار می‌دهد، اشاره کرد. شهردار پیشنهاد کرد: به‌رغم این مشکلات، قدر خودتان را بدانید. از صبوری و عشقی که به جامعه و مردم دارید، خسته نشوید و به خدا توکل کنید. شهردار در پایان غزلی از حافظ خواند و از پرستاران خواست همواره به کار خود مؤمن بمانند: چو قسمتِ ازلی بی‌حضورِ ما کردند گر اندکی نه به وِفقِ رضاست خرده مگیر بر آن سَرَم که نَنوشَم مِی و گُنَه نکنم اگر موافقِ تدبیرِ من شَوَد تقدیر