اطلاعات کلی خبر
عنوان خبر : مهار آتش با چشم دل
کد خبر : ۵۹۵۶۹
تعداد بازدید : ۴۵
متن کامل خبر

مرد نابینایی به نام صابر سلیمانی از اهالی روستای میگولی بخش کوهمره سرخی شیراز، به همراه دختر و خواهرش در آتش‌سوزی اخیر کوه‌ها و بلندی‌های این پهنه زیست محیطی، به مصاف با آتش رفتند و با پشتیبانی نیروهای امدادی برای مهار آتشی که بر جان جنگل افتاده، جان خود را سپر بلا کردند. سرپرست روابط عمومی اداره کل حفاظت محیط زیست فارس دیروز یکشنبه با تشریح جان فشانی صابر سلیمانی در خاموش کردن آتش سوزی کوهمره سرخی به ایرنا اظهار داشت: زمانی که گزارش و تصاویر مهار آتش‌سوزی‌های اخیر را دنبال می‌کردم، به مورد عجیبی برخوردم؛ مرد نابینایی که برای مهار آتش به دل صخره و جنگل زده بود و نه تنها خود، که خواهر و فرزند دخترش نیز وی را همراهی و همیاری می‌کنند. گل آفرین زارع افزود: حضور این مرد به تنهایی کافی بود تا حیرت مرا برانگیزد. از غیرتمندی و بزرگی این مرد روشن‌دل احساس عجیبی به من دست داد؛ حس غرور از وجود جنین سرمایه‌های ارزشمندی و شرمندگی از اندیشه و دل کوچک خودم و تحسین می‌کردم مردی را که با حداقل داشته‌هایش شکوه و عظمت طبیعت را درک کرده و از جان خود برای حفظ و حراست از آن می‌گذرد. بهمن ایزدی، فعال محیط زیست و رئیس انجمن گنجینه‌ پشتیبان زیست بوم استان فارس نیز ماجرای شگفت انگیز این مرد روشن ضمیر را بیان کرد. بهمن ایزدی که خود از این فداکاری و ایثار بسیار متأثر شده است، گفت: در روز چهارشنبه گذشته که آتش سوزی وسیعی در ارتفاعات جنگلی کوهمره سرخی شروع شده بود، سلیمانی مرد نابینای اهل روستای میگولی از بخش کوهمره سرخی نیز مثل همیشه به یاری امدادگران مردمی شتافت و به همراه خواهر و دخترش راهی کوه‌های سخت گذر شد تا از بلوط زارهای کهن سال بخشی از زاگرس در برابر آتش محافظت کند. ایزدی افزود: پیش از ما یکی از گروه‌های مردمی با مدیریت سالار اسفندیاری که سال‌هاست به مهار آتش می‌پردازد، تقاضای اعزام نیرو کرد که به طور همزمان کامران اسلاملو مدیر کمیته بحران حفاظت محیط زیست فارس نیز از مکان دیگری برای مهار آتش از جنگل‌های بلوط پرتراکم ارتفاعات شکفت واقع در مرکز کوهمره سرخی تقاضای یاری رسانی کرد اما سالار اسفندیاری و بومیان جنوب کوهمره سرخی مشغول خاموش کردن جنگل‌های مناطق چوگان بودند. به گفته وی، زمانی که گروه مردمی مهار آتش سوزی با صابر سلیمانی نابینای مادرزادی که به کمک بومیان به ارتفاعات شتافته بود، روبه‌رو شدند، از او خواستند به علت محدودیت فیزیکی اش و عدم توان مقابله با آتش مهیبی که از هر سو در حال پیش روی بود، جان خود را به خطر نیندازد و خود را درگیر آتش نکند. اما صابر سلیمانی اصرار کرد که من گرچه نمی‌توانم آتش را ببینم و شخصاً آب روی آتش بریزم اما می‌توانم با همکاری ام به وظایف اجتماعی عمل کنم و حداقل نیروهای امدادی را پشتیبانی و حمایت کنم و به آنها آب و بنزین برای دستگاه‌های دمنده و همچنین آذوقه برسانم‌ و نیازمندی‌های تدارکاتی تیم اجرا را مهیا سازم. ایزدی در ادامه گفت: صابر و چون صابرها به ظاهر نابینا هستند اما برای جامعه و کشور ما نور و بینایی را به ارمغان می‌آورند و امثال صابر‌ها الگوی ارزنده و سرمایه‌های اجتماعی ما هستند و باید قدردان آنها بود. و اما صابر کیست؟ صابر یک روستایی است با تعداد بسیار محدود دام که زندگی خود را با مشقت و سختی می‌گذراند. گرچه بیشتر ما با چشم خود زیبایی‌های کوه و جنگل را دیده ایم و حتی شاید قدردان آن نباشیم، صابر ولی جنگل را با چشم ظاهر ندیده اما با چشم دل، معرفت و عشق، زیبایی و ارزش طبیعت را لمس کرده و با تمام وجودش شکوه جنگل را دیده است. معصوم، بی ریا و مصمم حرکت می‌کند؛ خودش می‌گوید که در حد وسع خود کمک می‌کند، اما او بیش از یک انسان بینا و بیش از هر کسی از گروه اجرایی پشتیبانی کرده و به دل آتش می‌زند تا گروه را تنها نگذارد. او به تیم مهار آتش امید و قدرت می‌دهد تا در برابر لهیب شعله‌های آتش ایستادگی کنند. با انرژی او بقیه افراد گروه جان خود را سپر آتش کرده و ایستادگی می‌کنند تا نگذارند بیش از این سرمایه‌های بی بدیل حیات ساز و جنگل‌های ارزشمند و مخلوقات خداوندی آسیب ببیند. چراکه تک تک این درختان نگهبان‌های آبخوان‌ها و مدافع استمرار حیات سالم انسان هستند. پشتیبانی‌های صابر سلیمانی و خدمات او موجب شد تا گروه‌های امدادی بدون آب و آذوقه کافی ۴۸ ساعت در منطقه جنگل متراکم چوگان که دارای رویشگاه ژنتیکی ارزشمندی است، در برابر گرمای طاقت فرسای آتش مقاومت کنند و در نهایت آتش را مهار سازند. جنگل‌های کوهمره سرخی شیراز از جمله معدود بانک ژنتیک گیاهی زاگرس جنوبی محسوب می‌گردد که در پهنه خود رویشگاه‌های کیکم، زالزالک، بادام، ارژن، بلوط‌های کهن سال و صدها گونه گیاهی دارد و به همین دلیل شایسته است که تحت مدیریت مشارکت حفاظتی ویژه ای قرار گیرد. صابر نشان داد که در صورت مشارکت جوامع محلی، می‌توان به درستی بر بحران آتش سوزی پیروز شد و با شکست این آتش هستی‌برانداز، به بقیه جنگل حیات و روشنایی و سرسبزی را هدیه داد. کوهمره سرخی یکی از کوهمره‌های سه‌گانه و سرزمینی کوهستانی و جنگلی در جنوب شهرستان شیراز است که از شرق به فیروزآباد، از غرب به کازرون و از شمال به شیراز محدود است. کوهمره یکی از آخرین شاخه‌های جنوبی رشته‌کوه‌های زاگرس به‌شمار می‌رود. بلندترین قله کوهستان کوهمره سرخی کوه دلو است که حدود ۳۲۰۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد.