[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۸۲۸
  • دوره جدید

ذهن‌خوانی، ارتباط با بیماران مبتلا به سندروم قفل‌شدگی را ممکن ساخت، روزنامه شیراز نوین

گروه ترجمه - احسان فرازمند: برای بیمارانی که قادر به صحبت کردن، حرکت کردن یا حتی پلک زدن هم نیستند، انتقال حس «خوشحالی» از اینکه تلاش جدید محققان برای خواندن ذهن و افکار آنان موفقیت‌آمیز بوده، گامی بسیار بزرگ است.
این اکتشاف زمانی روی داد که دانشمندان در آزمایشی نوآورانه، سعی داشتند دیوار سکوتی را که بیماران مبتلا به سندروم قفل شدگی را احاطه کرده است سوراخ کنند. 
این بیماران توانایی‌های ذهنی دارند؛ اما از نظر توانایی‌های جسمی و حرکتی، کاملاً فلج شده‌اند. چنان که حتی نمی‌توانند چشم‌های خود را به طور کامل حرکت دهند.
برای یافتن راهی برای برقراری ارتباط با این بیماران، دانشمندانی از سراسر دنیا و به رهبری کشور سوئیس گردهم آمدند تا سیستمی را ابداع کنند که به نوعی قادر باشد ذهن این بیماران را بخواند. این سیستم از طریق اندازه‌گیری میزان اکسیژن موجود در خون و فعالیت‌های الکتریکی مغز سعی دارد با این بیماران ارتباط برقرار کند.
فکر کردن به پاسخ «بله» یا «خیر» به یک سوال شخصی، باعث می‌شود تغییراتی در فعالیت‌های مغز حاصل شود که این تغییرات را می‌توان توسط پردازش‌های رایانه‌ای ترجمه و تفسیر کرد.
زمانی که بیماران شرکت کننده در این تحقیق مکرراً با این سوال مواجه شدند که «آیا خوشحال هستی؟»، در طی بازه‌ای زمانی به طول چند هفته، تمامی چهار نفر بیمار مکرراً پاسخ دادند «بله».
یکی از این بیماران، زنی 68ساله است که از سال 2009 دچار سندروم قفل شدگی شده است و در سال 2010 تمام توانایی‌های حرکتی خود از جمله قوه تکلم خود را به طور کامل از دست داد.
بیماری تمامی این چهار نفر، اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS) یا بیماری لو گهریگ تشخیص داده شده که یک بیماری نورون‌های حرکتی است. این بیماری با گذشت زمان انسان را به طور کامل فلج و ناتوان می‌سازد.
آن چه دانشمندان را در ابتدا شگفت‌زده کرده است این است که بیماران در پاسخ به سوالی در مورد کیفیت زندگی‌شان، جواب مثبت دادند. 
تمام این چهار بیمار برای ادامه حیات خود به دستگاه تنفس مصنوعی وابسته هستند؛ چرا که ماهیچه‌های تنفسی آنان نیز فلج شده است. با قبول این دستگاه توسط بیمار، او نشان داده که واقعاً قصد دارد حتی در این وضعیت به زندگی خود ادامه بدهد.
آن چه در این تحقیق نشان داده شد، این بود که اگر این بیماران مراقبت‌های لازم را در خانه دریافت کنند، کیفیت زندگی خود را مطلوب ارزیابی می‌کنند. دلیل این امر این است که اگر این روش جدید در مراکز درمانی در اختیار این بیماران قرار بگیرد، تأثیری عظیم بر زندگی روزانه این افراد خواهد گذاشت.
یکی دیگر از این بیماران که در وضعیت مرزی این بیماری قرار داشت، زنی است که از دسامبر 2012 به ALS جوانی مبتلا شده است و از سال 2015 توانایی خود در ارتباط برقرار کردن با حرکات چشم و دهان را هم از دست داد تا تعامل با اعضای خانواده‌اش را به طور کامل از دست داده باشد.
دو بیمار دیگر، یک زن 76ساله و یک مرد 61ساله هستند که هر دو از سال 2014 توانایی‌های ارتباطی خود را از دست داده‌اند.
این یافته‌ها که در نشریات معتبر علمی هم به چاپ رسیده است، این باور که این بیماران مغزی قادر به تفکر هدف‌مند نیستند را به چالش کشیده و این اعتقاد که برقراری ارتباط رایانه‌ای با این بیماران ناممکن است را منسوخ ساخته است.
تلاش‌های قبلی برای برقراری ارتباط با این بیماران، همگی بر آشکارسازی و تحلیل سیگنال‌های مغزی منحصر شده بود و همگی هم به شکست انجامید.
اما نتایج این تحقیق جدید، توانست متخصصان را قانع کند که بیماران مبتلا به سندروم قفل شدگی هم قادر به برقراری ارتباط با جهان خارج هستند. تمام چهار بیماری که در این پژوهش مشارکت داشتند، فقط به واسطه فکر کردن، موفق شدند به سوالات پاسخ دهند.
اگر بتوان نتایج این تحقیق را روی سایر بیماران هم تکرار کرد، می‌توان امیدوار بود که بیماران نورون‌های حرکتی هم که از سندروم قفل‌شدگی رنج می‌برند، قادر شوند با دنیای خارج ارتباط برقرار کنند.
با کمک اعضای خانواده این بیماران، 200سوال آماده شد تا از این بیماران پرسیده شود. در جلسات آموزشی هم که برای این بیماران در نظر گرفته شده بود، از آنها خواسته بود به پاسخ‌های «بله» و «خیر» فکر کنند، اما صحبت کردن یا نوشتن این کلمات را تصور نکنند. سوالات آماده شده 3 تا 4بار در روز از بیماران پرسیده شد و هر بار این کار 9دقیقه به طول می‌انجامید.
این مطالعه، یک بیمار مرد را قادر ساخت مخالفت شدید خود با ازدواج دخترش را ابراز کند. با تقاضای اعضای خانواده بیمار، محققان 9بار از بیمار پرسیدند که آیا از ازدواج دخترش رضایت دارد و او هر 9بار پاسخ داد «خیر».
در کل، پاسخ‌های به دست آمده از این روش، 70درصد درست بود و بیانگر نظرات واقعی بیمار بود.
در این تحقیق، از روش طیف نگاری کارکردی مادون قرمز نزدیک یا fNIR یا fNIRS استفاده شده بود. این روش یکی از روش‌های نقشه‌برداری از مغز است که در آن امواج مادون قرمز نزدیک، به داخل سر تابش می‌شود و پس از تضعیف، مقداری از این نورها (امواج) خارج می‌شود. نور دریافت شده می‌تواند تغییرات پارامترهایی مانند غلظت اکسی هموگلوبین و دئوکسی هموگلوبین را به شکل طیف به ما نشان بدهد. 
به طور هم زمان، نوار مغز یا الکترومغزنگاری هم از این بیماران گرفته شد که نمایانگر فعالیت‌های مغزی بیماران بود.
محققان، این دستاورد بزرگ را اولین قدم در جهت احیای توانایی‌های حرکتی بیماران مبتلا به سندروم قفل شدگی می‌دانند. این روش علاوه بر کمک به بیماران نورون‌های حرکتی، بیمارانی که از عوارض ناشی از سکته‌های مغزی و آسیب‌های نخاعی رنج می‌برند را نیز یاری خواهد کرد تا با دنیای پیرامون خود در ارتباط باشند. همچنین با تحقیقات بیشتر، این روش کاربردهای گوناگون دیگری هم خواهد داشت.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی