[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۸۰۴
  • دوره جدید

اگر قرار بود باز هم ته‌جدولی باشیم همان بهتر که لیگ برتری نیستیم، روزنامه شیراز نوین

شیرازنوین- میثم محجوبی 
لیگ برتر فصل 97-96 هم آغاز شد. این چهارمین فصل متوالی است که لیگ برتر ایران بدون نام تیمی از شیراز آغاز می‌شود. این یک رکورد در تاریخ فوتبال شیراز محسوب می‌شود و همانطور که پیش‌تر اشاره کرده ایم، در تاریخ چهل و پنج ساله لیگ ایران سابقه نداشته که فوتبال شیراز در چهار فصل متوالی هیچ نماینده‌ای در بالاترین سطح ایران نداشته باشد. این درحالیست که تیم‌های نوپایی مانند گسترش فولاد و پارس جنوبی جم و استقلال صنعتی خوزستان و پدیده و همینطور تیمی مثل سپیدرود که گرچه قدیمی محسوب می‌شود اما هیچ گاه در تاریخش نتوانسته بود در سطح اول فوتبال ایران حضور داشته باشد، حالا در لیگ برتر حضور دارند و می‌توانند در فوتبال ایران و پیش چشم میلیون‌ها علاقه‌مند به فوتبال خودنمایی کنند. جوانان شهرشان را به زندگی امیدوارتر کنند و به شهرشان شور و نشاط فراوانی ببخشند. اما شیراز که سال‌های متوالی با دو تیم خوب و قابل احترام در لیگ برتر حضور داشت، حالا چندسالی است که از چشم خیل عظیم علاقه‌مندان دور افتاده و چیزی جز آه و افسوس برای هواداران خودش باقی نمانده و البته مقادیری امید و آرزو برای صعود یکی از تیم‌ها که معلوم نیست چه زمانی تحقق 
یابد.
اما مسئله‌ای که در حال حاضر می‌خواهیم به آن اشاره کنیم، چیزی است که کمتر به آن پرداخته شده است: چگونگی حضور یک تیم شیرازی در سطح اول فوتبال ایران! خیلی از علاقه‌مندان به فوتبال شیراز همواره آرزو می‌کنند که ‌ای کاش فوتبال شیراز به جایگاه واقعی خود در فوتبال ایران «بازگردد». پس از بیان این جمله دلسوزانه این سوال به ذهن خطور می‌کند که آیا هیچگاه فوتبال شیراز در جایگاه واقعی خود قرار داشته که حالا بخواهد به آن بازگردد؟ 
جایگاه واقعی فوتبال شیراز کجاست؟
وقتی با چنین سوالی مواجه می‌شویم ممکن است فاکتورهای مختلفی مد نظر قرار بگیرد اما در این مطلب می‌خواهیم از یک منظر به قضیه بپردازیم و آن هم صرفاً پتانسیل فنی موجود در بین فوتبالیست‌های شیرازی است و نه امکانات و مسائل مالی و... . از گذشته تا حال همواره این مسئله اثبات شده که فوتبال شیراز از نظر نیروی انسانی دارای پتانسیلی است که در کمتر شهری می‌توان آن را جست‌وجو کرد. همین حالا می‌توان در بین تیم‌های لیگ برتری حداقل به اندازه یک تیم کامل به علاوه بازیکنان ذخیره، نفرات بزرگی از شیراز پیدا کرد. نفراتی که بعضی از آنها جزو بهترین‌های لیگ به شمار می‌روند. اما مدیریت غلط و بسیار غلط در فوتبال شیراز باعث شده تا خود این شهر نتواند هیچ استفاده‌ای از سرمایه هایش ببرد و اگر دقیق‌تر و حساس‌تر نگاه کنیم می‌بینیم حتی در سال‌هایی که دو تیم در لیگ برتر ایران داشتیم هم آن استفاده‌ای که باید و شاید را از آن حضور پر رنگ و آن فرصت طلایی نمی‌بردیم. هیچ سالی را نمی‌توان جست‌وجو کرد که تیمی از شیراز برای قهرمانی در لیگ برتر بجنگد و این تفکری بود که به صورت ناخودآگاه توسط مدیران یا مربیان تیم‌ها به همه القا می‌شد که «ما نمی‌توانیم. برای ما حضور در رتبه‌های میانه پایین جدول کافیست» به جز چند سال بخصوص که در ادامه اشاره می‌شود، در اکثر فصول رویکرد تیم‌های شیرازی به گونه‌ای بوده که پیش از رسیدن به نیم فصل، همه هواداران صرفاً به بقای تیمشان راضی باشند و دیگر هیچ! درحالیکه نمایش‌های جانانه بچه‌های شیراز در خیلی از مسابقات فصل این نکته را به اثبات می‌رسانْد که با کمی روحیه جاه طلبی و بالاتر بردن سقف آرزوها، جنگیدن برای قهرمانی چندان هم غیرممکن نیست. همانطور که در سال‌های اخیر تیم‌هایی مثل استقلال اهواز و استقلال خوزستان با یک عزم راسخ و بدون در اختیار داشتن مهره‌های سرشناس و امکانات آنچنانی تا روز آخر برای قهرمانی جنگیدند. اما فوتبال شیراز در بهترین حالت توانسته یک بار مقام سومی لیگ را از آن خود کند آن هم بدون اینکه حتی ذره‌ای تیم صدرنشین را تهدید کرده باشد (فجرسپاسی فصل
78-77 با سرمربیگری محمود یاوری)
البته چهار مورد دیگر هم وجود داشته که تیم‌های شیرازی صرفاً در چند هفته ابتدایی توانسته اند در قامت یک مدعی ظاهر شوند. یک بار در سال 1374 برق شیراز با هدایت فریدون عسگرزاده تا پایان هفته چهارم با 10امتیاز صدرنشین شد اما در پایان به رتبه ششمی دست یافت که البته یکی از بهترین رتبه‌های تاریخ برق محسوب می‌شود. برق در سال 1387 نیز با محمد عباسی فصل را با صدرنشینی و نتایجی درخشان آغاز کرد اما این شروع رویایی و بی سابقه در ادامه با یک افت کابوس وار و بی سابقه پاسخ داده شد و برق برای همیشه با لیگ برتر خداحافظی کرد! یک سال بعد همان سرنوشت عیناً برای فجر سپاسی هم تکرار شد! فجری‌ها با هدایت داوود مهابادی چند هفته ابتدایی لیگ را با صدرنشنی آغاز کردند اما با یکی دو شکست سقوط آنها هم آغاز شد و در نهایت آنها هم مثل برق راهی لیگ یک شدند. چهارمین مورد هم به فصل 92-91 بازمی‌گردد که فجر با هدایت محمود یاوری و با درخشش بازیکنانی چون رضا حقیقی شاندیز و عباس محمدرضایی لیگ را فوق العاده آغاز کرد اما فروش همین دو بازیکن در نیم فصل باعث شد تا همه متوجه شوند در فکر مدیریت باشگاه تفکر قهرمانی جایی ندارد و فجر در نیم فصل دوم از یک تیم مدعی صعود به لیگ قهرمانان به تیمی تبدیل شد و به زحمت توانست خود را در لیگ نگه دارد و همه این‌ها به خاطر این بود که در تیم‌های شیرازی روحیه جاه طلبی وجود نداشت. حتی فجر قابل احترام و دوست داشتنی غلام پیروانی هیچ گاه خود را در قامت یک تیم مدعی قهرمانی در لیگ برتر نشان نداد. بهترین فصل فجر سپاسی با پیروانی فصل 82-81 بود که این تیم توانست رتبه چهارم لیگ را کسب کند. تیمی که اگر بازیکنانش را حفظ می‌کرد بی تردید یکی از شانس‌های جدی قهرمانی فصل بعد بود اما فروش 4مهره کلیدی در تابستان 82 تمامی آرزوهای هواداران را بر باد داد. همچنین می‌توان به رویایی‌ترین برق تاریخ هم اشاره کرد. برق 73 با هدایت محمود یاوری در آستانه صعود به نیمه نهایی لیگ قرار گرفت و روز آخر با اختلاف یک امتیاز از صعود بازماند و با این حال بهترین تیم شهرستانی لیگ شد.
بنابراین و با مروری بر تمامی فصول حضور تیم‌های شیرازی در بالاترین سطح فوتبال ایران می‌توان این نکته را دریافت که علی رغم وجود کیفیتی مثال زدنی در ساق فوتبالیست‌های شیرازی، همواره سطح توقعات در حد «بقا» پایین نگه داشته شده و همین معضل بود که رفته رفته فوتبال شیراز را از سطح اول فوتبال ایران دور کرد و حتی کار به جایی رسید که فصل گذشته همه به داشتن یک تیم در سطح دوم هم راضی شدند و فجر سپاسی با معجزه در لیگ یک ماندنی شد.
حالا با شروع مسابقات لیگ برتر و پخش بازی‌های آن از شبکه‌های مختلف همه هواداران فوتبال شیراز با آه و افسوس از عدم حضور تیم‌های شهرشان در لیگ برتر یاد می‌کنند. بی شک حضور یک تیم شیرازی در لیگ برتر از هر نظر می‌توانست ثمرات بسیار زیادی برای شهر شیراز داشته باشد اما شاید از یک نظر بتوان این عدم حضور را به فال نیک گرفت: اعصاب راحت و خیال آسوده! آیا حضور در لیگ برتر قرار بود باز هم با استرس‌های کشنده و دست به دعا شدن صرفاً برای بقا، شکست‌های تحقیر آمیز در جدال‌های نابرابر و از همه بدتر حضور خیلی از مردم شیراز در ورزشگاه به طرفداری از تیم‌های تهرانی در بازی‌های رودررو همراه باشد؟ اگر قرار بود اوضاع باز هم مانند سال‌های گذشته رقم بخورد شاید بتوان با این توجیه دل هواداران مغموم فوتبال شیراز را خوش کرد که حداقل اعصابتان آرام است و دغدغه‌های آزاردهنده آن سال‌ها دیگر وجود ندارد. هر چند نمی‌توان از شادی‌های مقطعی و فوایدی که حضور در لیگ برتر برای فوتبال شیراز در پی داشت به سادگی گذشت. 
در نتیجه امیدواریم تیم‌های شیرازی زمانی به لیگ برتر بازگردند که هدف آنها بقا در این دسته نباشد و با هر آنچه که در اختیار دارند با تفکر قهرمانی بجنگند. تفکری که اگر به مجموعه یک تیم القا شود می‌تواند تاریخ باشگاه را دگرگون کند. مانند کاری که دیگو سیمئونه در اتلتیکومادرید، کلودیو رانیه ری در لسترسیتی و عبداله ویسی در استقلال خوزستان کردند. در آینده این مقایسه‌ها را به طور دقیق‌تر بررسی خواهیم کرد.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی