[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۸۰۴
  • دوره جدید

دیدگاه، روزنامه شیراز نوین

 طرفدار فوتبالم، فوتبال!  

شیرازنوین- محمد شفيعي

رئیس کانون مربیان فوتبال فارس

به بهانه سمینار استعدادیابان رده پایه ملی کشور که 26آذر در تهران برگزار گردید.
فوتبال زیباست. زیبایی که مثل خود فوتبال هزار بالا و پایین دارد و به‌ هیچ عنوان ثابت و کلیشه‌ای نمی‌ماند و هیچ وقت در یک قالب مشخص گرفتار نمی‌شود. زیبایی که در هر لحظه از نود دقیقه تلاش بازیکنان تغییر می‌کند و به‌ شکلی نو، به ‌شکلی ندیده و نشنیده، به ‌شکلی منحصربه‌فرد درمی‌آید. زیبایی فوتبال یکی از غیرمنتظره‌ترین و خلاق‌ترین زیبایی‌های دنیاست. شاید به همین خاطر است که خاطره‌گویی از آدم‌های فوتبال و حتی آدم‌های حاشیه‌های زمین چمن و یادآوری اتفاق‌های به‌یادماندنی بازی‌های دور و نزدیک، مختص خوره‌های فوتبال نیست. تقریباً هر آدمی که در خانه‌اش، محل کارش و حتی محله‌اش جوانی داشته و دارد، هیچ‌وقت از  گفتگو درباره فوتبال بی‌نصیب نمی‌ماند. خیلی از آدم‌ها بخش مهمی از مفاهیم عاطفی و روانی زندگی‌شان را در فوتبال یا در لحظه‌های تماشای فوتبال زیسته و تجربه کرده‌اند. مفاهیمی مثل امید، انتظار، تنفر، انسانیت، ناامیدی، خشونت و حسرت.
فوتبال یکی از عجیب‌ترین گفتمان‌‌های غیررسمی است که آدم‌ها را به‌طور واقعی در یک طبقه قرار می‌دهد. هیچ نهاد، مرام سیاسی، دولت یا حکومتی نمی‌تواند در عمل، آدم‌ها را به اندازه فوتبال در یک سطح از برخورداری قرار دهد. برخورداری از هیجان، تنش، ماجراجویی، لذت و اندوه. 
فوتبال گاه میلیاردها آدم را در یک ساعت مشخص به تماشا می‌نشاند و بدون این‌که اعلان کند یا بخواهد با فرمایش و تهدید کاری از پیش ببرد، همه آدم‌ها را فارغ از نژاد و دین و ملیتشان در یک رویداد تازه و زنده شریک می‌کند. چه آن‌ها که در ورزشگاه نشسته‌اند و این بخت بلند را یافته‌اند که پرچم کمک‌داور و توپ و ساق‌های جادویی فلان بازیکن محبوبشان را یک‌جا ببینند و چه آن‌ها که در جمع‌هایی که فقط انگار فوتبال می‌تواند ردیف کند، فریاد می‌زنند و هلهله می‌کشند و چه آن‌ها که در خلوت و تنهایی‌های ملال‌آورشان به تماشای فوتبال می‌نشینند، همه و همه از این‌که ذهنشان را بی‌هیچ ضرورت و اجباری برای حداقل نود دقیقه به ذهن و احساس میلیون‌ها آدم دیگر گره می‌زنند، حال خوبی دارند. ‌بارها دیده‌‌ام آدم‌هایی که برای تماشای فوتبال دور هم جمع می‌شوند یا با هم به ورزشگاه می‌روند و در یک ردیف می‌نشینند، هر از گاهی به‌طور غریبی به صورت هم زل می‌زنند و انگار یک‌هو یادشان می‌آید که چقدر دلشان برای هم تنگ شده بوده و چقدر دلشان می‌خواسته کنار هم باشند و کلی هیجان و اخم و لبخند و لیچار با هم رد و بدل کنند. 
فوتبال به‌خاطر این‌ها، پدیده زیبا و قابل توجهی است. اما به گمانم مهم‌تر از همه این‌ها، فرصت‌هایی است که پیش روی مستطیل سبز قرار دارد و می‌توان برای انسانی‌تر کردن دنیایی که در آن زندگی می‌کنیم، از آن‌ها بهره برد. باید حسابی خوشحال بود از این‌که این روزها آدم‌های زیادی پیدا می‌شوند که به جای سینه چاک دادن برای طرفداری از فلان تیم، روی علاقه‌مندیشان به فوتبال و زیبایی‌های آن تأکید می‌کنند. یکی از به‌یادماندنی‌ترین گفتگوهای عمرم با نوجوانی بود که داشت از تماشای یکی از بازی‌های لیگ فوتبال کشور برمی‌گشت. وقتی از او پرسیدم طرفدار کدام تیم است، با امید و رضایت قشنگی که ته چشم‌هایش موج می‌زد، گفت: 
«طرفدار فوتبالم، فوتبال!»
این مطلب را نوشتم برای کسانی که دارند در استان فارس و شهر شیراز فوتبال پایه را مدیریت می‌کنند تا ببینند که فوتبالیست‌های نوجوان و جوان نگاهشان به فوتبال چگونه است و شما به عنوان مسئول باید چگونه به فوتبال پایه نگاه کنید.
تصمیمی که باعث شد غوغایی در بین مربیان فوتبال پایه در فضاهای مجازی به وجود آید.... 
در سمینار استعدادیابان رده پایه ملی کشور در 26آذر در تهران رده‌های سنین پایه پیشنهادی کمیته جوانان فدراسیون فوتبال برای سال جدید ارائه شد که به نظر این حقیر کار کارشناسانه روی این موضوع انجام نشده بود. اول اینکه در این برهه از زمان که تیم‌های پایه درگیر مسابقات هستند جایز نبود چنین موردی مطرح می شد که باعث استرس بین بازیکنان و مربیان شود، بهتر بود قبل از اعلام چنین خبری نظر و پیشنهادات کمیته‌های جوانان استان‌ها را جویا می‌شدند، سپس طی جلسات مختلف با حضور کارشناسان پایه کشوری به جمع‌بندی می‌رسیدند و بعد در مراسم به این مهمی اعلام می‌کردند. همینطور پیشنهاد می‌شود برای سال‌های آتی نیز روند تعیین رده‌های سنی از شکل کنونی خارج و تبدیل به مجمعی با حضور نمایندگان باشگاه‌های پایه، مسئولان کمیته‌های جوانان استان‌ها و همچنین مربیان تیم‌های ملی فوتبال در رده‌های پایه و کارشناسان بلندپایه کشوری شود که با یک خروجی حساب شده به نتیجه برسند، نه اینکه با اعلام یک خبر غیرکارشناسانه غوغایی در بین بازیکنان و مربیان در فضاهای مجازی به راه بیندازند. یک سال یک رده را نگه می‌دارند و یک سال دیگر دو سال یک رده دیگر را می‌دهند بالا.
از سال 94 تا الآن چه بلاهایی سر متولدین 80 آمده با این ندانم کاری‌شان. اگر کار بلد نیستند لطفاً تصمیمات من‌درآوردی نگیرند. در ادوار گذشته شاهد بودیم فدراسیون فوتبال با تغییر رده‌های سنی فوتبال پایه با توجیه پشتوانه‌سازی تیم‌های ملی، زمینه پایان کار فوتبال تعداد زیادی جوان را به وجود آورد.
بازیکن امیدی که به ناگاه به یک بازیکن زیر ۲۳سال در تقویم فوتبال ما تبدیل شد و دیگر هیچ تیم بزرگسالی به او نگاه نکرد، زیرا اگر تیم نتیجه نگیرد مربی باید برود. پس دیدگاه سازندگی عملاً معنای خود را از دست داد.
بازیکن جوانانی که به ناگاه امید شد و با سنی کم در لیگی قرار گرفت به نام امید، پربرخورد به همراه دوره‌های آماده‌سازی تخصصی و در طول دوران پایانی رشد و گاه تکمیل دوره رشد که با اصل تخصصی‌سازی زودهنگام در پرورش استعداد مغایرت دارد.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی