[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۸۰۴
  • دوره جدید

یادداشت روز، روزنامه شیراز نوین

هویت گمشده
 

شیرازنوین- سعیدرضا امیرآبادی

amirabadi_shznvn@yahoo.com

باغ‌های شیراز ناپدید شدند. فضای سبز شهر تکه‌ای از هویت تاریخی آن به حساب می‌آید و شیراز منهای بافت طبیعی و سنتی خود به مأمنی بی‌ریشه و دلگیر تبدیل خواهد شد که رفته رفته جایگاه خود را در جغرافیای گردشگری کشور از دست خواهد داد. امروزه بسیاری از گردشگران داخلی و خارجی با هدف تماشای زیبایی‌های چشم نواز شهر راز به زادگاه شیخ اجل عزم سفر می‌کنند و در صورتی که طبیعت بکر شهر و بافت سنتی آن در هجوم مدرنیته از میان بروند، به طور حتم کسی برای بازدید از مراکز خرید مجلل و اشرافی مسافر شیراز نخواهد شد. در وهله اول به یاد داشته باشیم که خط تباین شگرفی میان بافت فرسوده و سنتی وجود دارد. در محله های قدیمی شهر با انبوهی از ابنیه‌های فاخر روبرو هستیم که از نشانه‌های تمدنی شهر به حساب آمده و قدمت کهن این سرزمین را فریاد می‌زنند. در همین رابطه چنانچه متولیان شهری با همکاری بخش خصوصی در پی بهینه‌سازی ابنیه به‌جا مانده برآیند، می‌توان انتظار داشت که باقی‌مانده‌های میراث تمدنی شهر، حفظ شود و این گنج گران‌بها با گذشت زمان در مسیر اضمحلال و فروپاشی قرار نگیرد. در کنار ارزش آثار به‌جا مانده از گذشتگان، شیراز به شهر طبیعت سحرانگیز، شهره آفاق است. اما متأسفانه طی سالیان اخیر بیش از سه هزار هکتار از باغ‌های شیراز ناپدید شده‌اند و این مسئله به‌عنوان خدشه‌ای جبران‌ناپذیر در پیشانی شهرراز به حساب می‌آید. اگرچه خشکسالی نقش عمده‌ای در زدوده شدن پوشش سبز شهر داشته است، اما به یاد داشته باشیم که گروهی از مالکان نیز به استقبال قهر آسمان رفته و با این بهانه زمینه را برای تغییر کاربری باغ‌های شهر مهیا می‌نمایند؛ در حالی که آن‌ها موظف به حفظ فضای سبز شهر هستند و چنانچه خدشه‌ای به باغ‌های شیراز تحمیل شود، مالکان باید در جایگاه پاسخ‌گویی و ارائه توضیحات به مدعی‌العموم حاضر شوند. خوشبختانه شهردار و شورای شهر منتخب مردم در این دوره، نگاه ویژه‌ای به بافت سبز شهری داشته‌اند و همواره بر پاسداری از فضای سبز شهری تأکید می‌ورزند. متأسفانه این یک حقیقت ناگوار است که بسیاری از باغ‌های قلات، جای خود را به ویلاهای میلیاردی داده‌اند و این مکان زیبا رفته‌رفته هویت بکر و طبیعی خود را با هجوم آهن و سیمان از دست داده است؛ ازسوی دیگر بسیاری از باغ‌های قصردشت و بولوار رجایی نیز در مسیر نابودی قرار دارند و گاه و بی‌گاه خبرهایی مبنی بر آتش‌سوزی و ریشه‌کنی درختان آن‌ها به گوش می‌رسد. در این میان نمی‌توان از شهرداری و متولیان امور شهری به‌تنهایی انتظار داشت تا در مقابل جریان قدرتمندی که سودای انبوه‌سازی در فضای سبز شهری را در سر می‌پروراند، ایستادگی کنند. بلکه حفاظت از سرمایه‌های شیراز نیازمند یک جهاد همگانی توسط همه دستگاه‌ها و ارگان‌ها اعم از قضایی، اجرایی، منابع طبیعی و محیط‌زیست و شهرداری‌هاست تا بدون در نظر گرفتن هیچ‌گونه ملاحظه‌ای به این مسئله ورود کرده و ضمن جریمه خاطیان، از باقی‌مانده‌های فضای سبز شهر پاسداری نمایند. در همین رابطه چنانچه شهردار و شورای شهر شیراز بتوانند به وعده‌های خود درخصوص حفاظت از بافت سنتی و فضای سبز شیراز عمل کنند، به قسمت عمده‌ای از وظایف حرفه‌ای و وجدانی خود عمل کرده‌اند و آیندگان از آن‌ها به نیکی یاد خواهند کرد. به یاد داشته باشیم که حفاظت از سرمایه‌های جاری شهر، کم‌اهمیت‌تر از توسعه سخت‌افزاری زیرساخت‌ها نیست. متولیان امر با هجمه‌های زیادی ازسوی جریان‌های سرمایه‌داری که منافع خود را در خطر می‌بینند، مواجه می‌شوند اما آن‌ها به پشتوانه خیل عظیمی از آرای مردمی می‌توانند دربرابر آن‌ها ایستادگی کرده و مانع از فروپاشی سرمایه‌های مادی و معنوی شهر راز شوند. از میان رفتن بیش از سه هزار هکتار از باغ‌های شیراز فاجعه‌ای نیست که به‌راحتی بتوان دربرابر آن سکوت اختیار کرد و نیازمند بازنگری در مجوز‌های ساخت‌وساز کلان است. باید دید که آیا همه مجوزهای تغییر کاربری ریشه در قوانین داشته یا ابهاماتی در این زمینه وجود دارد.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی