[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۸۴۷
  • دوره جدید

خانم لوپز در چهارشنبه‌تئاتر شیراز به انکار رسید، روزنامه شیراز نوین

چهارشنبه تئاتر این هفته اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان فارس آن هم در کافه کتاب شیراز، به خوانش نمایشنامه «من خانم لوپز نیستم» به نویسندگی فرهاد ارشاد ‌پرداخت. خوانش نمایشنامه «من خانم لوپز نیستم» توسط زاوش تقوایی، فرهاد ارشاد، محمدامین مزارعی، امید رهبر و فریبا دهدشتی، اجرا شد. نمایشنامه من خانم لوپز نیستم روایتگر دختری است که به دنبال عاشق گمشده خود، سر از دیوانه خانه درآورده و آنجا با انسان‌های به ظاهر دیوانه‌ای آشنا می‌شود که هر کدام از آنها، او را با معشوقه خود اشتباه گرفته و وقایع جالبی را رقم می‌زنند. 
در این نمایشنامه با حضور و کمک‌های دکتر ماهان، این دختر به عاشق گم گشته خود نزدیک و نزدیک‌تر می‌شود. نمایش من خانم لوپز نیستم را مینا کمالیان کارگردانی می‌کند. او دارای مدرک کارشناسی ارشد علوم اجتماعی است و از سال ۷۵ در شهر لار فعالیت تئاتری خود را شروع کرده و زیر نظر اساتیدی همچون نصرالله قادر، عبدالحی شماسی، چیستا یثربی، میلاد اکبرنژاد و حضور در کارگاه استاد سمندریان دوره بازیگری، کارگردانی و نمایشنامه‌نویسی را گذرانده است.
کمالیان که تجربه کارگردانی و بازی در بیش از ۴۰نمایش را در کارنامه کاری خود دارد، معتقد است برگزاری جلسات نمایشنامه‌خوانی تأثیر مناسبی در بالا بردن سطح آگاهی تماشاگران از متون نویسندگان بومی دارد و در کل، قدمی ارزشمند در تئاتر فارس به حساب می‌آید. 
به گفته وی، نمایشنامه‌خوانی اقدامی است برای معرفی یک اثر، خصوصاً اثر چاپ نشده و تازه به نگارش درآمده؛ همچنین فرصتی است تا مخاطبان و علاقه‌مندان جدی تئاتر با نمایشنامه‌ها و نویسندگان آن آشنا شوند.
این فعال نمایشی با تأکید بر اینکه نباید از این نمایشنامه‌خوانی‌ها انتظار یک اجرای کامل را داشت، تصریح کرد: در خصوص نمایشنامه من خانم لوپز نیستم که یکی از آثار فرهاد ارشاد است، گروه خوانشگر با توجه به فضای متفاوت متن کمی جسارت را با مؤلفه‌های اصلی نمایشنامه‌خوانی آمیخته و با میزانسن، ذهن مخاطب را درگیر و به چالش می‌کشاند.
کمالیان با نقل قولی از تاج‌بخش فنائیان مبنی بر اینکه «تحلیل اثری که در نمایشنامه خوانی، روخوانی می‌شود، وظیفه اولیه و اصلی کارگردان است و وی باید مبتنی بر افکار خودش بازیگران نقش‌خوان را هدایت کند» ادامه داد: «ممکن است تحلیل کارگردان و نویسنده اثر نسبت به متن یکسان باشد، اما این نگرش کارگردان است که در اجرای اثر اعمال می‌شود.» وی خاطرنشان کرد: «وقتی نمایشنامه‌ای را به صورت انفرادی می‌خوانیم، با توجه به تجربیات خود، محتوای متن را درک و تحلیل می‌کنیم؛ اما وقتی اثر توسط جمعی با هدایت فردی به نام کارگردان برای جمعی دیگر خوانده می‌شود، این تحلیل کارگردان است که ابلاغ می‌شود و در این صورت است که نمایشنامه‌خوانی معنای اصلی خود را پیدا می‌کند.» این فعال نمایشی با رد وجود میزانسن در نمایشنامه‌خوانی گفت: «نمایشنامه‌خوانی، نمایشنامه بینی نیست. وجود میزانسن به معنی طراحی حرکت بازیگر برای بعد دیداری مخاطب است که در اینجا اصلاً ضرورتی ندارد و به نظر من، نمایشنامه خوانی باید فاقد میزانسن باشد.»
کمالیان با بیان اینکه نمایشنامه‌خوانی در اصل یک اجرای رادیویی از یک متن نمایشی است، اظهار داشت: گاهی بازیگر برای انتقال حس خود از طریق گفتار، مجبور به انجام حرکاتی است که اجتناب‌ناپذیر است و نمی‌توان این حرکت فیزیکی را از او سلب کرد؛ بنابراین نمی‌توان این دست اعمال را به عنوان میزانسن به حساب آورد.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی