[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۳۶۶
  • دوره جدید

یادداشت روز، روزنامه شیراز نوین

چتر حمایتی
 

شیرازنوین- سعیدرضا امیرآبادی

amirabadi_shznvn@yahoo.com

صرف هزینه برای ایمنی و بیمه، تجارت پرسودی خواهد بود. امروزه قشر درخور ملاحظه‌ای از جامعه ایران به پوشش‌های بیمه‌ای به‌عنوان هزینه‌ای اضافی که بر پیکره خانواده تحمیل می‌شود نگریسته‌اند و از منافع همه‌جانبه آن اطلاع چندانی ندارند. با وقوع حادثه پلاسکو مشخص شد کمتراز یک درصد از کسبه‌های این مجتمع عظیم تجاری دارای بیمه حوادث بودند و این درحالی است که هزینه خریداری پوشش‌های حمایتی در میان دیگر هزینه‌های سرسام‌آور، خرد و ناچیز به نظر می‌رسد. شاید اگر قانون بر بیمه‌های مهمی نظیر شخص ثالث و مسئولیت تأکید نداشت، گروهی از اقشار جامعه هیچ تمایلی برای خریداری آن نشان نمی‌دانند. چنانکه از آمار زندانیان برمی‌آید، تعداد افرادی که به‌دلیل ناتوانی در پرداخت دیه ناگزیر به گذراندن دوران محکومیت در زندان هستند کم نیست و چنانچه آنها مبلغی کمتر از یک درصد از مبلغ دیه را صرف خریداری بیمه‌نامه‌های حمایتی کرده بودند، کانون بسیاری از خانواده‌ها دچار فروپاشی نمی‌شد و زندانیان دیه در قبال همنشینی با مجرمان حرفه‌ای در مسیر تباهی قرار نمی‌گرفتند. 
با نگاهی به کشورهای پیشرفته، درمی‌یابیم صنعت بیمه به عنوان یکی از اصلی‌ترین هزینه‌های خانوار به حساب می‌آید و بسیاری از مردم جوامع غربی حاضر نیستند در شرایط ناگوار اقتصادی، قید پرداخت دیون بیمه‌ای را بزنند. اما در جامعه ایران چه اتفاقی افتاده است که مردم به هزینه‌های ناچیز پوشش‌های بیمه‌ای به چشم بار اضافی می‌نگرند. به طور حتم چنین مواردی ریشه در فرهنگ مدنی و سوابق شرکت‌های بیمه‌ای خواهد داشت. رسانه‌های جمعی با وجود گذشت چند دهه از پیدایش و آغاز به کار شرکت‌های بزرگ بیمه‌ای در ایران، هنوز به صورت دقیق و متداومی ‌به تبلیغ پوشش‌های حمایتی آنها نپرداخته و عموم جامعه با گستره عظیم خدماتی که از سوی شرکت‌های بیمه معتبر به جامعه ارائه می‌شود، ناآشنا هستند. این در حالی است که صنعت‌هایی نظیر بیمه، نقش به‌سزایی در ارتقای سطح کیفی و پشتوانه مادی و معنوی خانواده‌ها داشته و در ایام سخت به یاری آنها می‌شتابند. 
البته از گناه برخی شرکت‌های بیمه‌ای سودجو و قانون‌گریز که از اطمینان مردم سوءاستفاده می‌کنند نباید به آسانی عبور کرد. در گذشته‌ای نه چندان دور شاهد این مسئله بودیم که غول‌های خودروسازی وطنی با شرکت‌هایی اقدام به انعقاد قرارداد می‌کردند که فاقد اعتبار لازم بوده و در صورت بروز حادثه‌ای، بیمه‌گزاران را برای پرداخت دیه تنها می‌گذاشتند. البته رسم متداول در عرصه صنعت خودروسازی این است که خریداران خودروهای صفر بتوانند شرکت بیمه‌ای را انتخاب کرده و این مسئله در زمره حقوق ابتدایی و متداول آنها قرار می‌گیرد. اما غول‌های خودروسازان وطنی در برهه‌ای چندساله با انعقاد قرارداد با شرکت‌های نامعتبر، گروهی از هموطنان را با مشکلات بسیاری روبرو کردند و بسیاری از آنها با وجود در اختیار داشتن پوشش‌های بیمه‌ای شخص ثالث ناچار شدند تا هزینه دیه و خسارات مالی را شخصاً پرداخت کنند و در صورت عدم تمکن مالی، راهی محبس شوند.
این‌گونه سیاست‌های نادرست و شیادی مأبانه سبب می‌شود اعتماد و اطمینان مردم به فرآیند مثبت پوشش‌های بیمه‌ای کمرنگ شده و امروزه تعداد اندکی از ایرانیان دارای بیمه نامه‌های عمر، آتش سوزی، سیل، زلزله، مسئولیت، سرقت و موارد مشابهی از این دست باشند. به همین دلیل باید راهکاری پیش گرفت تا طی آن، اعتماد عمومی ‌به صنعت بیمه در ایران افزایش یابد و عموم مردم با پوشش‌های حمایتی آنان آشنا شود. هرچند قوای سه‌گانه نیز وظیفه دارند در برخورد با شرکت‌های سودجو که مسبب ازدیاد جو بی‌اعتمادی در جامعه هستند با توسل به قانون برخورد کرده و از ضایع شدن حقوق مردم جلوگیری کنند. 
شاید اگر کسبه بیشتری از اهالی پلاسکو از بیمه‌های حمایتی شرکت‌های معتبر برخوردار بودند، در شرایط کنونی دچار ورشکستگی کامل نشده و به دست‌فروشی در مجاورت پلاسکو روی نمی‌آوردند. به راستی چند درصد از کسبه بازارهای شیراز و مردم دارای پوشش‌های حمایتی بیمه هستند؟ آیا بیمه‌های جبران خسارت همه وظایف قانونی خود را با در نظر گرفتن مبانی مشتری مداری به خوبی انجام می‌دهند؟ آیا بیمه‌های حوادث و مسئولیت در هنگام بروز حادثه، حقوق آسیب‌دیدگان را بدون در نظر گرفتن منافع شرکت‌های بیمه در نظر می‌گیرند؟ راهکار قانون برای مقابله سخت با افرادی که با صحنه سازی درصدد کلاهبرداری از بیمه‌ها هستند، چیست؟ پرونده شاکیان بیمه توسعه به کجا رسید؟
 به طور حتم صرف هزینه برای ایمنی و بیمه، تجارت پرسودی خواهد بود.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی