[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۵۶۸
  • دوره جدید

چرا کشورهای توسعه‌یافته آمار تولید علم خود را منتشر نمی‌کنند، روزنامه شیراز نوین

شیرازنوین- سید محی الدین حسینی ارسنجانی

Arsanjani.moiin@gmail.com

کشوری مثل ژاپن محال است آمار و تعداد مقالات منتشر شده‌اش را جایی ارائه دهد. چرا فقط کشور‌هایی مانند پاکستان، برزیل و هند عطش آمار مقالات دارند؟ جالب است بدانیم که ایران تنها کشوری است که رشته علم‌سنجی در آن دایر است؛ چراکه فقط ما سرگرم علم‌سنجی خودمان هستیم. ما بالاترین انتشار مقالات در این حوزه را در اختیار داریم. هدف علم‌سنجی که از حوزه کتاب‌داری آمده است، در واقع مجله‌سنجی است نه حقیقت علم! علم‌سنجی قدرت تحلیل محتوای علم را ندارد. مبدع این اصطلاح اصلاً چنین منظوری نداشته است. علم‌سنجی صرفاً بیانگر شاخص‌های کمی است نه کیفی. در سنت‌های اصیل علمی، تولید مقاله هیچ‌گاه نشان دهنده تولید علم نبوده است. راجرز کتابی نوشته به نام اشاعه نوآوری! تا به حال ۲۵۰۰مقاله در خصوص این کتاب منتشر شده است. این مقالات تولید علم نیست، یک مناقشه علمی است. این نبردهای علمی زمینه‌ساز تولید علم است نه الزاماً خود علم. اگر آیین‌نامه ارتقا تا ده سال دیگر همین باشد، ما علاوه بر سرآمدی در تولید مقاله، بیشترین استاد تمام دنیا را نیز خواهیم داشت! کشوری مثل انگلستان بیش از سی سال است که از سنت publish or perish گذشته است.
حدود ۴۰۰جایزه علمی در دنیا وجود دارد که هیچ‌یک از شاخص‌های ISI استفاده نمی‌کنند. در سنت پژوهشی انگلستان اصلاً به شاخص‌های ISI، ضریب تأثیر و مانند آن توجهی نمی‌شود. آنها مجدد به ارزیابی مقالات به شیوه خودشان مبادرت می‌کنند و به پرداخت پژوهانه و مانند آن... اقدام می کنند.
نظام رتبه‌بندی دانشگاه‌های ایران بر اساس نظامی است که خارج از ایران برنامه‌ریزی می‌شود و ما بین‌المللی کار کردن را با اعمال این شاخص‌ها اشتباه گرفته‌ایم. در حالی که خود آمریکا که واضع ISI است، به طور ناچیز از این نظام استفاده می‌کند. ایران از بیانیه سانفرانسیسکو که هشداری به همه بود درس نگرفت. در این بیانیه بیش از چند هزار دانشمند و پژوهشگر و حدود ۸۰۰مجله علمی معتبر دنیا اعلام کردند که مبنا را در ارزیابی‌ها بر اساس مجلات قرار ندهید.از یکی از اساتیدی که ۴۰۰مقاله بین‌المللی داشتند سوال کردم فقط یکی از مشکلاتی را که در کشور حل کرده‌اید نام ببرید. پاسخ، سکوت بود! از مدیران کشور ۹۷درصد از مقالات ISI استفاده نمی‌کنند، ۹۳درصد نیز مجلات داخلی را نه می‌شناسند و نه از آنها استفاده می‌کنند! برای چه کسی می‌نویسیم؟ وقتی شاخص ارزیابی اچ اندیکس شد، پژوهشگر با چه انگیزه‌ای روی پروژه ملی کار کند. دلیل عمده این اتفاق این است که وزارت علوم ارزیابی‌ها را به سیاست گره زده و افراد فقط به فکر ارتقای خویش هستند نه کشور. کمی به خود آییم.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی