[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۴۲۷
  • دوره جدید

برگزاری نمایشگاه گروهی نقاشی در بزرگداشت حکیم فردوسی، روزنامه شیراز نوین

 نمایشگاه گروهی نقاشی به مناسبت بزرگداشت حکیم فردوسی و گرامیداشت زنده‌یاد عربعلی شروه برگزار شد. در آیین بازگشایی این نمایشگاه، زاگرس زند شاهنامه‌پژوه و ایران‌شناس به سخنرانی پرداخت. همچنین فهیمه باروتچی نقلی را از شاهنامه اجرا کرد. عربعلی شروه هنرمند نقاش، سفال‌گر و مجسمه‌ساز ایرانی بود. از دیگر سوابق کاری این هنرمند می‌توان به برپایی نمایشگاه‌های متعدد فردی و گروهی طراحی، نقاشی، مجسمه و سفال و تدریس در دانشکده‌های هنری ایران اشاره کرد. عربعلی شروه در روستای شکوه‌آباد قروه (استان کردستان) به دنیا آمد. پس از اخذ دیپلم، سال‌ها در روستاهای همدان به شغل معلمی پرداخت. او در سال ۱۳۴۸ برای تحصیل در رشتهٔ نقاشی وارد دانشکده هنرهای زیبا شد و در سال ۱۳۵۴ تحصیل خود را در دانشگاه به‌اتمام رساند. در این زمان برای تدریس آناتومی، به هنرستان هنرهای تجسمی دعوت شد. علاوه بر آن، در دانشکده هنرهای زیبا نیز به‌ تدریس این درس پرداخت. حضور او در دانشکده تا زمان انقلاب فرهنگی ادامه یافت. در این مدت، وی علاوه بر تدریس، همچنان سفال‌گری را دنبال کرد، به‌طور جدی‌تر به‌کار ترجمه پرداخت و در کنار اسماعیل توکلی (مش‌اسماعیل) مجسمه‌سازی را آغاز کرد. وقوع انقلاب فرهنگی و تعطیلی دانشگاه‌ها در سال ۱۳۵۹ شروه را بیشتر به‌سمت ترجمه کشاند که همین امر نقشی مهم در توسعهٔ هنر ایران داشت. محمدحسن حامدی سردبیر و مدیرمسئول مجله تندیس و از دوستان عربعلی شروه در گفتگو با خبرنگار باشگاه خبرنگاران درمورد فعالیت‌های مترجمی این استاد ارزشمند گفت: وی با ترجمهٔ کتاب‌های آموزشی و آکادمیک در زمینهٔ هنرهای تجسمی تأثیر عمیق و مهمی در توسعهٔ هنرمندان بعد از انقلاب داشت. تکنیک و روش طراحی، کلیدهای طراحی، هنر رنگ اتین، تاریخ هنر نقاشی ایران و جهان، مینیاتورهای نسخه‌های خطی جامی در قرن ۱۶ از مهم‌ترین کتاب‌‌های این استاد نامی است. او همچنین کارهای متعددی در زمینهٔ مجسمه‌سازی انجام داد که از آن جمله می‌توان به برپایی نمایشگاه‌‌هایی اشاره کرد که در آن به داستان‌ها وشخصیت‌‌های شاهنامه پرداخته شده ‌است. جامعهٔ هنری ایران، عربعلی شروه را به‌عنوان یکی از بی‌ادعاترین هنرمندان معرفی کرده که آزادگی، وارستگی، فروتنی و تواضع را به حد کمال رسانید. او تشنهٔ یادگیری و عاشق یاد دادن بود. به شاهنامه عشق می‌ورزید و آن را چراغ راه می‌خواند و معتقد بود شاهنامه، گوهر گرانبهای فرهنگ و زبان فارسی‌ است و آدمیان را از بدی کردن دور و به نیکی و خرد دعوت می‌کند. تأکید او به کسانی که در بیرون از مرزها زندگی می‌کنند این بود که به کودکانشان زبان فارسی را بیاموزند تا آنها هم از این موهبت بی‌بهره نباشند و شاهنامه و نظامی بخوانند. عربعلی شروه، در اردیبهشت ماه سال ۱۳۹۰ به‌علت بیماری سرطان در ۷۲سالگی به دیار باقی شتافت. تنها وصیتی که داشت این بود که شاهنامه بخوانید.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی