[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۴۴۸
  • دوره جدید

یادداشت، روزنامه شیراز نوین

درماندگی معماران زبان فارسی در برابر فردوسی

 

محمدرضا شفیعی کدکنی
ببینید گزینش فردوسی در تقابل واژه‌ها، چه فرمی به وجود آورده است که تمام معماران زبان فارسی در برابر آن جز درماندگی و عجز چیزی ندارند:
ببینیم تا اسب اسفندیار / سوی آخُر آید همی بی سوار
و یا باره رستم جنگجوی / به ایوان نهد بی خداوند روی
تقابل [اسب/باره] [اسفندیار/رستم جنگجوی] [آخُر/ایوان] [آید/ روی نهد] [بی سوار/ بی خداوند]. تقابل حضور [همی] برای فعل «آید» و غیاب هرگونه قیدی برای «روی نهادن» برای فردوسی  آید/ می‌آید/ همی آید تفاوت معناشناسیک وجود دارد. مثل قا‌آنی نیست که هرجا مصراعی خالی ماند یک عدد «همی» مثل نیم خشت بیاورد تا «فَعِل»‌ها برابر شوند. هر کسی می‌تواند با اندیشیدن درباره این تقابل‌ها به هزاران نکته بلاغی و روانشناسیک برسد. غرض، آوردن کوچک‌ترین مصادیق «فرم» و «ساختار» بود.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی