[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۵۲۲
  • دوره جدید

دیدگاه، روزنامه شیراز نوین

راهنمای بدن‌سازی فوتبال برای سنین پایه‌- فصل اول
اصول تمرین برای بازیکنان جوان

 

شیرازنوین- محمد شفيعي

رئیس کانون مربیان فوتبال فارس

کودکان اشتیاق طبیعی به بازی و فعالیت‌های جسمانی دارند. فوتبال، حتی به ابتدایی‌ترین شکل خود که ضربه زدن و تعقیب یک توپ است، یک فعالیت جسمی مؤثر و مفرح را به همراه دارد. در واقع برای انجام بهترین شکل این بازی درحالت رقابتی، بازیکنان باید از نظر جسمانی آماده باشند. 
بیشتر مربیان به این نتیجه رسیده‌اند که آماده‌سازی کودکان در تناقض با سن آنها نیست. در واقع، یک طرح صحیح و برنامه مناسب که از سنین پایین شروع شود، می‌تواند از آسیب‌ها جلوگیری کند، دوره بازیگری را طولانی کند و به بازیکن کمک کند تا زمانی که به سن بزرگسالی می‌رسد، پتانسیل بالاتری داشته باشد. وقتی که از مربیان سؤال شود، که مهارت و قابلیت تکنیکی مهم‌تر است یا آمادگی جسمانی؟ اکثر آنها می‌گویند که مهارت و قابلیت تکنیکی مهم‌تر از آمادگی جسمانی است. در‌حالی‌که، همین مربیان در گام اول، سریع‌ترین، قوی‌ترین و بلند‌قدترین بازیکنان را انتخاب می‌کنند و بقیه بازیکنان را روی نیمکت ذخیره‌ها می‌نشانند. حتی اگر با این قضیه موافق نباشند، می‌دانند که قوای جسمانی معمولاً بر تکنیک و مهارت غلبه می‌کند. درنتیجه اکثر مربیان و خانواده‌های مشتاق، کودکانشان راتحت یک برنامه تمرینی مورد نیاز قرار می‌دهند، به این امید که قدرت، سرعت و استقامت آنها بیشتر شود و به بازیکنان بهتر تبدیل شوند. 
برخی از مربیان و والدین، آگاه هستند که تمرینات ویژه ورزشی تمریناتی که مشابه نیازها و الگوهای حرکتی فوتبال هستند در مقایسه با تمرینات عمومی و پایه، نتایج بهتری را باعث خواهند شد. آنها طراحی تمرینات ویژه فوتبال را پیشنهاد می‌کنند و مطمئن هستند که نتایج آن را به‌سرعت خواهند دید. کودکان یا تیم آنها در یک دوره زمانی کوتاه پیشرفت قابل توجهی را به‌دست خواهند آورد. برای مدتی همه راضی وخوشحال هستند، اما فشارهای روحی و جسمانی در اثر شدت تمرینات ویژه و ورزشی به زودی اثرات خود راروی بازیکنان جوان نشان می‌دهند.
‌ایده نادرست تمرینات سنگین برای دستیابی سریع به پیشرفت، مشکلات روانی و فیزیولوژیک را به دنبال خواهد داشت. بازیکنان فوتبال، در هر سطحی از بازی و در هر سنی برای دست‌یابی به موفقیت باید از برنامه‌های مناسبی که توسط مربیان طراحی شده‌اند، پیروی کنند. 
تعداد زیادی از کتاب‌های مربیگری‌، سی‌دی‌ها، کلاس‌ها و برنامه‌هایی هستند که منحصراً بر پیشرفت و فراگیری مهارت توجه دارند. برخی تاکتیک‌ها و موقعیت‌های بازی را آموزش می‌دهند و بسیاری از آنها به آمادگی جسمانی و آماده‌سازی ورزشکاران توجه دارند. در این میان، به درستی بر نیازها و اصول تمرینی کودکان، آن گونه که تحقیقات در مورد بزرگسالان صورت گرفته است، توجهی نشده است. 
یکی از مهم‌ترین اصول تمرین در آماده‌سازی بزرگسالان، اصل ویژگی تمرین است. بر اساس این اصل، تمرینات باید منعکس‌کننده نیازهای فوتبال باشند. به‌عنوان مثال، فوتبال ورزشی تناوبی، با وهله‌هایی از دوهای شدید کوتاه مدت، پیچ خوردن‌ها و تغییر جهت‌های مختلف همراه با دوره‌های استراحت بسیار کوتاه است. 
یک برنامه تمرینی مشتمل برسرعت‌های حداکثر در مسافت‌های کوتاه و با جهت‌های مختلف، نسبت به استفاده از چند دور شنا در استخر با سرعت ثابت، نتایج بهتری را به دنبال خواهد داشت. حتی در کودکان نیز دیدگاه اختصاصی کردن، نتایج بهتری را نسبت به تمرینات عمومی یا چندجانبه به دنبال دارد ولی، دید کلی‌تری را باید در نظر گرفت. یک برنامه آرام و با پیشرفت تدریجی، که پایه‌های محکم دارد، ورزشکاری برتر را ایجاد خواهد کرد و در نهایت یک فوتبالیست سرآمدتر را منتج خواهد شد.
‌این موضوع را با داستان خرگوش و لاک پشت مقایسه کنید‌؛ آرام و مداوم؛ پیروز در انتهای مسیر. 
این اصول در همه اجزای آماده‌سازی مثل قدرت، سرعت، استقامت وانعطاف‌پذیری کاربرد دارند. 
اصول آمادگی جسمانی، همراه با رشد جسمانی وذهنی بازیکنان تغییرمی‌کنند به‌عنوان مثال، بازیکنان فوتبال به سه گروه سنی، تقسیم شده‌اند‌: 
سنین پیش از بلوغ‌(سنین ۸ تا ۱۱‌سال) 
سنین بلوغ (سنین ۱۱ تا ۱۵‌سال) 
سنین پس از بلوغ (۱۵ تا ۱۸‌سال) 
با پیروی از این اصول، وقتی ورزشکاری به سن ۱۸‌سالگی می‌رسد، به چنان پیشرفت محکم و استواری دست یافته است که می‌تواند تمریناتی که برای سطوح بالای عملکرد طراحی شده‌اند، شروع کند.
سن اسکلتی و سن زیستی بر اساس اهداف‌، سه گروه سنی انتخاب شده‌اند که به ترتیب: 
پیش از بلوغ (۱۱-۸‌سال‌)
بلوغ (۱۵‌- ۱۱‌سال) 
 پس از بلوغ (۱۸-۱۵) 
تقسیم شده‌اند. با این وجود، مهم است توجه داشته باشیم که کودکان با سرعت‌های متفاوتی رشد می‌کنند و سن زیستی آنها ممکن است با سن اسکلتی افرادی که از لحاظ سن اسکلتی مشابه آنان است، متفاوت باشد.
برای مثال، یک تیم با بازیکنان ۱۴‌ساله، می‌تواند از لحاظ سن زیستی به صورت قابل توجهی متفاوت باشند، بازیکنانی که رشد سریع‌تری داشته باشند، ممکن است از لحاظ سن بیولوژیک (زیستی) ۱۶‌ساله باشند. در مقابل بازیکنانی که رشد دیر هنگام داشته‌اند سن بیولوژیکی ۱۲‌سال دارند. مربیان و والدین باید این موضوع را در نظر داشته باشند و در طراحی برنامه تمرینی لحاظ کنند. برای اجرای تمرینات درست و اصولی، سن زیستی باید مورد استفاده قرار گیرد.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی