[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۲۱۵۸
  • دوره جدید

انتخابات، ویژه‌ترین موقعیت سیاسی، روزنامه شیراز نوین

چهاردهمین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری به دور دوم کشیده شد تا حساسیت‌های انتخاب مسافر پاستور به اوج خود برسد. دو طیف سیاسی حاضر در دور پایانی با داشتن پایگاه‌های سیاسی و مردمی و همچنین سابقه حضور در سطح مدیریتی کشور اسب خود را زین کرده‌اند تا با جلب نظر و آرای مردم ردای ریاست‌جمهوری را بر تن کاندیدای خود بپوشانند. جریان اصلاح‌طلبی و جبهه نیروهای انقلاب دو طیفی هستند که نامزد موردحمایتشان پس از مناظرات، بگومگوها، اعلام برنامه‌ها و انصراف‌هایی که قابل پیش‌بینی بود، در یک ماراتن انتخاباتی و با کسب آرای مأخوذه و با توجه به میزان آن به سکوی پرتاب نزدیک و نزدیک‌تر شدند. این رخداد با حضور 40 درصدی مردم در پای صندوق‌ها به امید گذر از مشکلات موجود و امید به رسیدن به یک وضعیت مطلوب شکل گرفت.
اگرچه حضور مردم و مشارکت حداکثری نشان از میزان رضایتمندی مردم از وضعیت موجود است، اما عدم مشارکت نیز نشان از مخالفت و عناد ورزیدن با نظام جمهوری اسلامی نیست. حساب معاندان و منافقان و کسانی که همیشه ساز مخالف را می‌زنند و دعوت به عدم مشارکت می‌کنند تا از این آب گل‌آلود برای تبلیغات منفی خود علیه ایران ماهی بگیرند را باید از مردم مسئولیت‌پذیر و آگاه جدا کرد. توقع حضور صددرصدی مردم در پای صندوق‌های رأی نیز نمی‌تواند ادعای منطقی باشد؛ زیرا مردم از کمبودها و مشکلات وضعیت موجود به‌ویژه معیشت، تورم، ازدواج، مسکن، وضعیت خودروهای داخلی و... حتماً گله‌مندند و نقد دارند.
معیشت مردم
معضلات اقتصادی در وهله نخست یک عامل اساسی برای نارضایتی از وضع مدیریتی موجود است. انتظار چندین‌ساله مردم برای رفع گرانی و تورم که هر روز ارزش پول کشور را پایین و پایین‌تر آورده و فشار مضاعفی به‌ویژه به اقشار کارگری و کارمندی وارد کرده است، می‌تواند یک عامل عدم مشارکت باشد.
جمله نغزی است به این مضمون که ما «انتخاب‌های‌مان را زندگی می‌کنیم»؛ پس شاید یک انتخاب آگاهانه‌تر و با شناخت بیشتر از همه توانمندی یک کاندیدا بتواند وضعیت اقتصادی را از این شرایط خارج کند. روزنه‌های امید را نباید بست و باید به طلوع خورشید ایمان داشت.
اقتصاد را اگرچه در دانشگاه‌ها تا مقاطع بالا تدریس می‌کنند، اما بهترین جا برای تشریح آن سفره‌های مردم است. مردم این روزها به خوبی می‌توانند اقتصاد و درآمد و هزینه را نقد و تفسیر کنند. اگر تورم در آمارها پایین و در سفره‌ها و سبدهای معیشت بالاست، باید ملاک را سفره‌ها قرار دهیم، نه آمارها. پس اگر سفره‌ها کوچک و کوچک‌تر شده است، این نشانی از نقص مدیریتی و نبود توان در حل و بهبود وضعیت کسانی دارند که طی دهه‌های گذشته با شعار حل مشکلات آمدند و نتوانستند.
سیاست خارجی یا نگاه به داخل؟
سیاست خارجی بر اصل عزت و مصلحت می‌تواند گره‌گشای مشکلاتی که عمدتاً اقتصادی و سیاسی هستند، باشد. اگر کشوری دور خودش دیوار کشید و نخواست یا نتوانست با جهان از در گفت‌وگو برآید، یقیناً نمی‌تواند حق خود و مردمش را در بازارهای جهانی، سازمان‌ها و پیمان‌های بین‌المللی بگیرد. از آنجا که امروزه تکنولوژی، امواج و اخبار حد و مرز نمی‌شناسند و زمینه‌ساز آگاهی جوامع از رخدادها هستند، پس بهترین راه در این بخش تلاش برای تأمین منافع و حقوق مردم در ارتباط با همه کشورها با عزت از یک‌سو و با تکیه بر سیاست خارجی راهبردی و رعایت مصلحت کشور و مردم است.
کدام کاندیدا؟
اما اینکه چه کسی می‌تواند راهبرد برون‌رفت کشور از مشکلات را در کمترین زمان و با تدبیر صحیح انجام دهد، کسی است که بدون شعارهای رؤیایی و دست‌نیافتنی و بر اساس واقعیت‌های موجود کشور و برخورداری از همه سلایق سیاسی و کارشناسان برجسته و به‌دور از جناح‌بندی و حلقه و گروه خاصی، فقط و فقط منفعت مردم، مردم و مردم را اصل قرار دهد و نه منفعت گروه و جناحی خاص. اگر حلقه مدیریت و مدیران کشور محدود شود، مطمئناً دولت به سمت ناکارآمدی خواهد رفت و از سوی دیگر زمینه نارضایتی مردم فراهم خواهد شد. کما اینکه در دهه‌های گذشته و در دوران خاص این‌چنین تفکراتی ضربات جبران‌ناپذیری به ساختارهای اقتصادی، فرهنگی، سیاسی و اجتماعی کشور وارد کرد. جامعه متکثر با دیدگاه‌های متنوع و زایایی چون ایران، خودبرتربینی گروهی در سیاست و مدیریت را تاب نمی‌آورد و خروجی آن فاصله افتادن میان حاکمیت و مردم است که نباید در مدیریت کشور و به‌ویژه دستگاه اجرایی آن رخ دهد.
مشارکت یا تحریم؟
اگر در انتخابات شرکت نکنیم به‌خاطر مشکلاتی که می‌شود با علم و کارشناسی و مطالعه آن را حل کرد؛ اگر مشارکت نکنیم به‌خاطر برآورده نشدن کمترین توقعات یک زندگی که همگی می‌توانست به وجود نیاید، اما با ضعف ساختاری اداری و سیستم دولتی از یک‌سو و عدم برخورداری از شایسته‌سالاری و شایسته‌گزینی از سوی دیگر، مطمئناً قطار جمهوری اسلامی از حرکت باز نخواهد ایستاد و رئیس‌جمهور برگزیده، رئیس‌جمهور همه مردم خواهد بود؛ حتی با پایین‌ترین میزان مشارکت و دیگر فرصت جبران از عدم مشارکت وجود نخواهد داشت.
اما تفاوت اینجاست که فرصت انتخاب بهتر و امیدوارکننده‌تر را با تشخیص و مطالعه برنامه‌های ارائه‌شده نامزدهای نهایی نباید از دست داد. باید حضور آگاهانه را افزایش داد و معتقدیم که آنچه راه یک انتخاب آگاهانه را سد یا تیره و تار می‌کند، نگاه سیاسی و سیاست‌زده است که چشم‌ها را بر واقعیت‌های کاندیداها می‌بندد.
پس برای آنکه خود را در یک انتخاب ویژه و حساس در کشور شریک بدانیم و ریل ریاست‌جمهوری را آن‌طور که مصلحت مردم است، ترسیم کنیم، باید میدان حضور را بر اساس دیپلماسی گفت‌وگو و شناخت، بر سراب بی‌تفاوتی و غفلت ترجیح داد. انتخاب یک مسئول اول اجرایی کارآمد و مدیر که تمام زیر و بم مشکلات مردم را بشناسد و حلاجی کند و برای آن برنامه و راه‌حل داشته باشد، بسیار مهم و تأثیرگذار است. شاید اگر فرد منتخب که بعد از روز انتخابات رئیس‌جمهور، رئیس دولت و رئیس بسیاری از شوراهای مهم کشور خواهد شد، نتواند یک مدینه فاضله برای مردم بسازد، اما از رفتن به یک ناکجاآباد مطمئناً جلوگیری خواهد کرد. باید پس از انتخاب خود از مسئولان مطالبه‌گری کرد تا قول و قرارها و برنامه‌های انتخاباتی‌شان رنگ روزمرگی و فراموشی نگیرد و همواره با شفافیت و صداقت با مردم همراه شوند.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی