[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۴۴۸
  • دوره جدید

دیدگاه، روزنامه شیراز نوین

چند درصد فوتبالیست‌ها و فوتسالیست‌ها به پیشرفت می‌رسند؟
بالاخره فوتبالیست شویم یا نه؟

 

شیرازنوین- محمد شفيعي

رئیس کانون مربیان فوتبال فارس

فوتبال و فوتسال بسیار مهیج بوده و همواره حضور نوابغ، استعداد‌ها و استثنا‌ها به جذابیت آنها افزوده است. اما سؤال اینجاست؛ آیا بازیکنانی که به سطوح بالا می‌رسند، تمامی ‌پتانسیل‌های موجود در عصر خویشند؟ یا اینکه درصد ناچیزی از این همه سرمایه‌اند؟ در کشور ما بسیاری از افرادی که در شهر‌ها، روستا‌های کوچک، مناطق صعب‌العبور روستایی و همچنین به صورت عشایری زندگی می‌کنند، به علت عدم و یا کمبود امکانات، احتمالاً هیچ‌گاه متوجه این استعداد بالقوه نشده یا اگر هم شده‌اند، فرصت و شرایط کافی جهت پرداختن به آن را نداشته و یا اینکه تا سن خاصی آن را دنبال نموده و سپس به دلیل مشکلات معیشتی، کاری و‌... آن را برای همیشه بوسیده و کنار گذاشته‌اند. پس خود به خود درصد قابل توجهی از این همه استعداد هدر می‌رود و نمی‌توانند این موهبت خدادادی را به سرمنزل مقصود برسانند.
حال به بررسی عده‌ای دیگر که در شهر‌های برخوردار و بزرگ‌تر زندگی می‌کنند می‌پردازیم تا بدانیم که آیا از تمامی‌ ظرفیت‌های موجود استفاده می‌شود یا خیر؟ می‌بایست این نکته را در نظر گرفت که عده قابل توجهی به فوتبال یا فوتسال علاقه‌ای نداشته و هیچ‌گاه یا وارد این وادی‌ها نشده و یا اینکه به‌صورت گذرا، مقطعی و تفریحی و آن هم در سنین پایه و مدرسه به این فعالیت‌ها توجهی محدود داشته‌اند. لذا در ادامه یا به‌طور کلی از عرصه ورزش کنار رفته یا اینکه فعالیت ورزشی دیگری را به‌صورت مبتدیانه یا حرفه‌ای دنبال کرده‌اند. پس درصد قابل توجه دیگری از اشخاصی که شاید بسیار مستعد بوده‌اند نیز، به‌علت عدم علاقه از لیست کنار رفته و نوبت به بررسی گروهی دیگر می‌رسد. گروهی که شاید نبوغ بسیار بالایی داشته‌اند، اما بسیار دیرموقع و در سن و سالی متوجه این موضوع شده‌اند که دیگر شرایط ادامه فعالیت به‌صورت حرفه‌ای که بتواند در شکوفایی استعدادشان به آنها کمک کند را ندارند. پس طیف وسیع دیگری نیز از این چرخه خارج شده تا قله این هرم نازک و نازک‌تر به نظر برسد. گروه بعدی همان‌هایی‌اند که باوجود استعداد بسیار بالا، به علت مصدومیت‌های ناگهانی و غیرقابل بازگشت، برای همیشه عطای این ورزش را به لقایش بخشیده و کوهی از استعداد را برای همیشه زیر تلی از خاک مدفون نموده‌اند. دسته دیگر آنهایی هستند که به‌علت مشکلات روحی روانی، خانوادگی، فساد اخلاقی، آلوده شدن در مسائل نابه‌هنجار اجتماعی و... از این سیکل عقب مانده و راه ناهموار و پرپیچ و خمی ‌را برای ادامه مسیر زندگی جایگزین این همه استعداد نموده‌اند. گروه بعدی نیز، به دلایل متعددی مجبورند از بین فوتبال یا فوتسال، درس، کار و دیگر فعالیت‌های سرنوشت‌ساز زندگی تنها یکی را جهت سرمایه‌گذاری بلندمدت در اولویت قرار داده و درپی تصمیمات شخصی راه‌های دیگری را انتخاب نموده تا موفقیتشان را در زمینه دیگری جستجو نمایند. پس تا به اینجای کار حجم انبوهی از استعداد‌های موجود به دلایل مختلف از میان گود کنار کشیده‌اند. گروه دیگر نیز، باوجود شایستگی و بنا به دلایل مختلف از چشم مربیان و استعدادیاب‌ها پنهان مانده یا موقعی مورد توجه قرار می‌گیرند که دیگر بسیار دیر شده است. عده‌ای دیگر همان بازیکنانی هستند که به علت خدمت سربازی ناچاراً مدتی از فعالیت حرفه‌ای دور بوده و در بازگشت به میادین، نه آن آمادگی لازم را دارا بوده و نه آن جایگاه قبلی را در بین مربیان و اهالی ورزش داشته و گویی اصلاً فراموش شده‌اند. آنها نیز به مرور کنار رفته یا احتمالاً پس از خدمت تنها به صورت تفریحی به موضوع خواهند نگریست. گروه دیگر به علت بلوغ جنسی، جذابیت‌های اغوا کننده موجود در سنین نوجوانی و جوانی، اعتیاد و مصرف دخانیات فعالیت ورزشی حرفه‌ای را کنار گذارده و خوشی‌های موقت و پرجاذبه را به این امر مهم ترجیح داده و این تغییر رویکرد و رها کردن جدیت موضوع ورزش، آنها را نیز از این چرخه خارج خواهد نمود. دسته دیگر نفراتی هستند که باوجود دارا بودن استعدادی خارق‌العاده، هیچ‌گاه به صورت حرفه‌ای و کاربردی به فوتبال نگاه نکرده و تنها نگرش تفریحی و لذت بردن از بازی آنها را ارضا می‌کند. پس می‌بایست قید این دسته را نیز زد. شاخص بعدی آنهایی هستند که باوجود استعداد فنی و تکنیکی قابل توجه، در زمینه مسائل بدنی و روحی روانی آن آمادگی لازم را نداشته و همین موارد سبب ناکامی ‌و هرز رفتن استعداد‌هایشان می‌شود.
گروه دیگر نیز هیچ‌گاه توانایی‌های ذاتی خویش را به‌صورت جدی باور نداشته، آن را بارور ننموده و تنها سستی در اراده، عدم پشتکار و انگیزه کافی سبب کنار ماندن آنها می‌شود نه هیچ چیز دیگری.
گروه دیگر نیز در اوج پیشرفت، درگیر حواشی خواسته یا ناخواسته‌ای شده و یا مورد غضب مربیان، مدیران باشگاه، جراید یا حتی سکو‌ها قرار گرفته و مسیر حرفه‌ای آنها منحرف شده و رو به قهقرا می‌روند.
عده‌ای دیگر با ورود به سن بزرگسالی، به علت عدم توانایی‌های تاکتیکی و گروهی، باوجود دارا بودن تکنیک انفرادی از قافله عقب می‌مانند. گروه بعدی همان‌هایی هستند که به علت فوت یک یا چند تن از عزیزان و یا به علت تشکیل خانواده و غرق شدن بیش از حد در این موضوعات، فوتبال یا فوتسال اولویت دومشان شده و حتی رفته رفته به اولویت چندم آنها تبدیل می‌شود. عده‌ای دیگر نیز برنامه‌ریزی و تلاششان در طی مدت زمانی مشخص، منتهی به نتیجه مطلوبی متناسب با این سرمایه‌گذاریشان نشده و با برآورد و ترسیم چشم‌اندازی از آینده‌شان، راهی به‌جز کنار گذاردن فوتبال یا فوتسال را ندارند.
دسته قابل توجه دیگر کسانی هستند که قابلیت‌های بدنی، فنی، تکنیکی و تاکتیکی بالایی داشته، اما به علت انتخاب‌های نادرست در طی دوران حرفه‌ای، از مسیر اصلی پیشرفت خارج شده و به ذره‌ای از آنچه استحقاقش را داشته‌اند نیز نمی‌رسند.
دسته آخر آنهایی‌اند که هر چند از لحاظ استعداد فنی و بدنی در سطح قابل قبولی قرار دارند، اما از نظر توان ذهنی، پردازش اطلاعات، بازی‌خوانی، هوشیاری و یا تمرکز در سطح مطلوبی متناسب با قابلیت‌های فنی و بدنیشان قرار نداشته و راهی جز کنار کشیدن از این سیکل را ندارند.
حال با توجه به در نظر گرفتن تمامی ‌شرایط فوق، به نظر شما بازیکنان حاضر در لیگ‌های مختلف کشور چند‌درصد از استعداد‌های موجودی بوده‌اند که به این مرحله رسیده‌اند؟
واما برای رسیدن به هدفتان...
پیشنهاد می‌شود یک مدیر برنامه با دانش و با تجربه در کنار خود داشته باشید(بهتر است مربی خودتان را انتخاب کنید‌) تا او بتواند راه را برای پیشرفت شما هموار کند و همچنین باید از تجارب پیشکسوتان و بزرگان فوتبال جهت مشاوره و راهنمایی استفاده نمایید.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی