[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۵۲۴
  • دوره جدید

فرانک پرتوآذر : نمی‌گویم آرزویم چیست! ترجیح می‌دهم آن را نشان بدهم، روزنامه شیراز نوین

شیرازنوین: بانوی دوچرخه‌سوار 29ساله شیرازی، از آن معدود «تک‌ستاره»‌های ورزش این شهر است که فاصله چندانی با اسطوره شدن ندارد. او که به تازگی توانسته یک اتفاق بی‌سابقه را رقم بزند و یک مدال بی‌نظیر برای ورزش ایران کسب کند، حالا همه ذهنش معطوف به «المپیک قاره کهن» است. از تک‌تک جملات او می‌توان اهمیت و ارزشی که این رقابت‌ها برایش دارد را فهمید. 
همین یک ماه پیش بود که «فرانک پرتوآذر» در مسابقات کراس کانتری آسیا موفق به کسب مدال برنز شد و نام خود را به عنوان اولین دختر دوچرخه‌سوار ایران ثبت کرد که توانسته در این رشته صاحب مدال آسیایی شود. او که مانند سایر دوچرخه‌سواران فارسی از اتفاقات اخیر و اوضاع و احوال حاکم بر هیئت دوچرخه‌سواری استان ناراضی است، ترجیح می‌دهد فعلاً به این مسائل ورود نکند و به مسائل مهم‌تر بپردازد. در گفت‌وگو با این چهره شاخص ورزش کشور، ابتدا به سراغ همین مسئله رفتیم و پس از آن، وارد جزییات بیشتری شدیم که در ادامه می خوانید.
دقیقاً از چه چیزی ناراحت بودید؟
از اینکه گفتند مراسم تجلیل برایمان گرفته‌اند. مراسمی در کار نبود. فقط در دفتر هیئت یک لوح به ما دادند و 500هزارتومان هم  به پاس زحمت‌هایی که کشیدیم و اولین مدال تاریخ ایران در آسیا را کسب کردیم!
به خاطر این دستاورد بزرگ، فدراسیون از شما تقدیری کرد؟
خیر، تا الان که نه.
چرا در جلسه‌ای که اخیراً دوچرخه‌سواران فارسی در خبرگزاری ایرنا داشتند حضور نداشتید؟
چون ترجیح می‌دهم در این برهه زمانی وارد این مسائل نشوم. بازی‌های آسیایی هدف خیلی مهمی است و فعلاً دوست ندارم درباره این چیزها حرفی بزنم. البته اعتراضی هم ندارم، فقط می‌گویم مراسم تجلیلی در کار نبوده اما بعضی‌ها چنین چیزی را عنوان کرده اند.
شما در حال حاضر رنکینگ یک آسیا هستید؟
الان فکر می‌کنم این جایگاه را از دست داده‌ام. تا دو هفته پیش اول بودم، اما رقبایم در این مدت مسابقه دادند و من نتوانستم امتیازی کسب کنم. قطعاً وقتی ما بازی نمی‌کنیم، بقیه کشورها نمی‌نشینند به خاطر ما!
علت شرکت نکردنتان چه بود؟
این را باید از مسئولان بپرسید. آنها باید حمایت کنند، برنامه‌ریزی درست کنند که در چنین مسابقاتی شرکت کنیم، امتیاز به دست بیاوریم و آمادگی‌مان را بالا ببریم.
تا پیش از بازی‌های آسیایی جاکارتا، مسابقه‌ای هست که بتوانید در آن شرکت کنید؟
بله هست. قول‌هایی هم به ما داده شده اما اینکه ما را بفرستند یا نه هنوز مشخص نیست. قرار بود یک اردوی اروپا داشته باشیم ولی به خاطر اینکه نتوانستیم ویزا بگیریم، هنوز مشخص نیست کارمان به کجا برسد.
عضو باشگاه خاصی هستید؟
خیر، اسپانسر هم ندارم. دو سال قبل اسپانسر داشتم ولی سال گذشته به دلیل شرایطی که پیش آمد و تیم‌ها از هم پاشیدند، من هم اسپانسری نداشتم و همه هزینه‌هایم را از جیب خودم دادم.
هزینه‌هایتان هم که کم نیست. برای خرید دوچرخه چقدر هزینه می کنید؟
یک دوچرخه خوب در این شرایط بالای 25میلیون تومان است، اگر بخواهم با رقبای آسیایی رقابت کنم.
هزینه دوچرخه را هم هیئت یا فدراسیون نمی‌پردازند؟
نه. من در همین مسابقات آسیایی با چرخی که دوسال پیش خریده بودم شرکت کردم.
برای بازی‌های آسیایی نیاز به دوچرخه جدید دارید؟
قطعاً! قطعاً! اگر قرار است کاری برای ما انجام شود باید زودتر انجام شود. نمی‌توانیم با تیر و کمان به جنگ اسلحه برویم، غیرمنطقی است. اگر مسئولان می‌خواهند برای اولین بار و در اولین حضورمان در بازی‌های آسیایی مدال بگیریم، باید امکانات را فراهم کنند.
چندسال است که حرفه‌ای دوچرخه‌سواری می‌کنید؟
از سال 93 عضو تیم ملی هستم. قبل از آن هم دوچرخه‌سواری می‌کردم و در سطح کشور اول هم شده بودم؛ ولی تا آن زمان اردوی منسجمی برگزار نمی‌شود و اولویت اول من هم در آن زمان درس بود. اما از سال 93 فدراسیون نگاه ویژه‌ای به دوچرخه‌سواری کوهستان کرد و شروع به سرمایه گذاری...
چه شد که به سراغ این رشته آمدید؟
من خیلی از ورزش‌ها را انجام داده بودم. از بچگی دوچرخه‌سواری هم می‌کردم ولی به خاطر شرایط فرهنگی که در جامعه ما وجود دارد، به عنوان یک دختر نوجوان نمی‌توانستم خیلی جدی دنبالش باشم.  همیشه خیلی دوستش داشتم، اما اینکه بخواهم حرفه‌ای دنبالش کنم و وارد مسابقاتی شوم، فکرش را نمی‌کردم. سال اول دانشگاه بودم که برای خانم‌ها کلاس دوچرخه‌سواری در دانشگاه گذاشتند و من هم شرکت کردم و آنجا دیدم این رشته، شادی خیلی خاصی به من می‌دهد و واقعاً لذت می‌برم. دوچرخه‌سواری همان چیزی بود که دنبالش بودم.
ورزش سنگینی نیست برای دختر‌ها؟
اصلاً! این بستگی دارد به اینکه با چی و کی مقایسه‌اش کنید. اتفاقاً به واسطه اینکه در عرصه‌های بین‌المللی با شرایطی که داریم با پوشش خاصی شرکت می‌کنیم، توجه خارجی‌ها و به ویژه اروپایی‌ها به ما جلب شده بود. یک گروه از سوییس آمده بودند که یک مستند از من و دوچرخه‌سواری در ایران تهیه کنند. از یک گروه از آقایان که اولین بار خانم‌ها را در این رشته می‌دیدند پرسیده بودند دوچرخه‌سواری رشته آقایان است یا خانم‌ها؟ آنها جواب دادند تا الان فکر می‌کردیم رشته آقایان است، اما از حالا فکر می‌کنیم رشته‌ای‌ست که خانم‌ها هم می‌توانند خیلی خوب در آن کار کنند. پس این بستگی دارد به اینکه چه نگاهی به آن شود و چه امکاناتی در اختیار ورزشکاران زن قرار بگیرد.
در بازی‌های آسیایی امید مدال دارید؟
ببینید، من با کمترین امکانات توانسته‌ام یک مدال در رقابت‌های قهرمانی آسیا کسب کنم، ولی بازی‌های آسیایی صحنه دیگری‌ست. چیزی مثل المپیک! این‌طور نیست که کشورها بیایند که فقط شرکت کنند. پس اگر می‌خواهیم مدال بگیریم، حمایت‌ها باید متفاوت باشد. نباید این‌طور فکر کنند که چون در قهرمانی آسیا مدال گرفته‌ایم، در بازی‌های آسیایی هم با همان وضعیت مدال می‌گیریم. واقعاً کارمان سخت می شود.
بزرگ‌ترین دغدغه‌تان برای این بازی‌ها چیست؟
اول از همه بحث سخت‌افزاری کار است، یعنی همان چرخ و دوم مسابقه. ما خیلی از این لحاظ کمبود داریم. ورزشکاران کشورهای دیگر در مسابقات بسیار زیادی شرکت می‌کنند. همین شخصی که نفر اول رنکینگ ماست، پس از مسابقات قهرمانی آسیا در 4مسابقه دیگر شرکت کرده و من در یک مسابقه هم شرکت نکرده‌ام! خب اینجا تفاوت زیادی به وجود می‌آید. این‌ها در عملکرد آینده ما خیلی تأثیر می گذارد.
در حال حاضر کجا تمرین می‌کنید؟
در همه جای شیراز؛ باباکوهی، چمران، جاده صدرا و... بستگی به نوع تمرینم دارد. متأسفانه برای تمرین‌های جاده‌ای جای مناسبی نداریم. یکی از مشکلات بزرگی که در شهر شیراز داریم همین است. با اینکه دوچرخه‌سواران این شهر خیلی خوب عمل کرده‌اند و در مسابقات کشوری و حتی آسیایی مدال به دست آورده‌اند، هیچ نگاه ویژه و هیچ تفاوتی نسبت به گذشته صورت نگرفته است، از این لحاظ که هیچ مسیری برای دوچرخه‌سواری در این شهر ساخته نشده است. اینکه در یک پارک چنین مسیری ساخته شود چیزی را حل نمی‌کند. این فرهنگ‌سازی صورت نگرفته که مردم از دوچرخه به عنوان وسیله حمل و نقل استفاده کنند. شاید قسمت پرتی از این شهر برای این کار باشد، ولی جاهایی که محل عبور و مرور و ترافیک خیلی زیاد است، نداریم.
از جاده سلامت که در حاشیه بولوار چمران ساخته شده استفاده نمی‌کنید؟
مسیر دوچرخه‌سواری اش را بستند!
چرا؟
گفتند دوچرخه‌سواران برای کسانی که پیاده‌روی می‌کنند خطرآفرین‌اند! یعنی در خیابان ماشین‌ها برای دوچرخه‌سوارها خطرآفرین نیستند اما ما برای عابران پیاده خطرناکیم! یعنی از نظر آنها دوچرخه‌سوارها اصلاً وجود ندارند. هیچ حقی برایشان قائل نشده‌اند. مسیری برای ما وجود ندارد و اگر ماشین هم به ما زد، مشکل از خودمان است احتمالاً! (خنده)
در چه رشته‌ای تحصیل کردید؟
عمران. دانشجوی ارشد بودم ولی به خاطر اردوهای تیم ملی نتوانستم در دانشگاه حضور پیدا کنم. فعلاً در این زمینه بلاتکلیفم.  در این برهه از زمان اولویت من فقط ورزش است.
از حالا به المپیک فکر می‌کنید؟
من و مربی‌ام برنامه‌های کوتاه‌مدت و بلندمدت داریم. الان 4سال است که منتظر بازی‌های آسیایی هستم و پس از آن روی اولویت‌های بزرگ‌تر تمرکز می کنم.
در شیراز غیر از شما در این رشته و در بخش بانوان ورزشکاری داریم؟
نه، در شیراز که نه و در ایران هم فقط من هستم.
تا چندسالگی ادامه می دهید؟
تا زمانی که به هدفم برسم.
وهدفتان چیست؟
ترجیح می دهم نشانش بدهم!
غیر از دوچرخه‌سواری چه رشته ای را دنبال می کنید؟
دوچرخه‌سواری رشته‌ای‌ست که ارتباط بسیار زیادی با رشته‌های دیگر دارد. سنگ‌نوردی و کوهنوردی انجام داده‌ایم. خیلی‌ها اسکی هم کار می کنند.
یعنی این‌ها با دوچرخه‌سواری مرتبط است؟
به هر حال تأثیر دارد. مستقیم نه، اما تأثیر دارد.
فوتبال هم می بینید؟
هرازگاهی، اما زیاد وقت نمی‌کنم. البته من رشته‌های هیجانی را بیشتر دوست دارم.
فوتبال هیجان کمی دارد؟
منظورم از هیجانی، رشته‌هایی مثل اسکی است که آدرنالین می‌خواهد. مثلاً چتر بازی.
دوچرخه‌سواری هم جزو همین دسته است؟
دوچرخه‌سواری کوهستان بله.
پس آرزوها و اهدافتان را به ما نمی گویید؟
خیر! (خنده) به موقع و وقتی شرایطش فراهم باشد عنوان می‌کنم ولی الان نه.
ما در بازی‌های آسیایی به شما امید زیادی داریم و برایتان آرزوی موفقیت می‌کنیم. صحبت پایانی؟
از شما ممنونم، ولی نمی‌شود غیرمنطقی فکر کرد. بازی‌های آسیایی رویدادی‌ست که هر 4سال یک‌بار برگزار می‌شود. امیدوارم همه مسئولان استان ما این فرصت طلایی را در نظر داشته باشند و حمایت کنند تا بتوانیم اتفاقات خوبی را رقم بزنیم. وقتی بقیه کشورها ان‌قدر سرمایه‌گذاری و برنامه‌ریزی می‌کنند، نمی‌شود ما بدون این چیزها فقط رویاپردازی کنیم! اسمش فقط رویاپردازی است نه فکر کردن و برنامه‌ریزی. من هیچ‌وقت دست از تلاش برنمی‌دارم، چون این بازی‌ها برای من یک هدف بزرگ است. به هیچ عنوان حاضر نیستم از دستش بدهم، اما این راهی نیست که بتوانم آن را به تنهایی طی کنم.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی