[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۸۲۸
  • دوره جدید

دیدگاه، روزنامه شیراز نوین

درس اول جام جهانی‌؛ لذت فوتبال همراه با احترام
 

شیرازنوین- محمد شفيعي

رئیس کانون مربیان فوتبال فارس

تیم ملی فوتبال ایران مقابل اسپانیا یک بازنده سربلند بود اما این مسابقه و بازی اول با مراکش برای فوتبال دوستان ایرانی که به روسیه رفتند یک درس مهم داشت، اینکه قرار نیست در میدان فوتبال و در ورزشگاه به یکدیگر برای پیروز شدن تیم محبوب‌مان فحاشی و توهین کنیم! در جام جهانی تماشاگران ایرانی دیدند که می‌توان ازفوتبال لذت برد؛ از پیروزی و باخت غمگین شد، اما به حریف احترام گذاشت.
زندگی در فوتبال بعد از باخت در جام جهانی هم ادامه دارد حتی اگر آرژانتینی باشی و 3‌گل بخوری بعد از چند دقیقه اشک و اندوه بیرون از ورزشگاه با تماشاگران حریف رخ به رخ می‌شوی و برد را به حریف تبریک می‌گویی!
مردم ایران در دو بازی با مراکش و اسپانیا نیز همین رفتار را داشتند. بعد از برد شادمان بودند اما نمک بر زخم تماشاگر غمگین مراکشی نپاشیدند و توهین و بی‌احترامی ‌نکردند و در بازی با اسپانیا نیز بازنده‌ای سربلند بودند. تفاوت‌های نژادی، فرهنگی و مذهبی باعث شده که جام جهانی بزرگ‌ترین رویداد جهان شود. سفید، سیاه، زرد، مسلمان و مسیحی و‌... همه در کنار یکدیگر محترمانه رقابت می‌کنند.
این درس مهمی است که هواداران فوتبال ایران باید آن را سرلوحه رفتار خود قرار بدهند و هیچ‌وقت نه به بازیکن و مربی حریف بلکه به داور و بازیکن خودی هم بی‌احترامی ‌نکنند. دخه آ دروازه‌بان اول اسپانیا در بازی با پرتغال بدترین روزش را پشت سرگذاشت اما همه از او حمایت کردند تا او دوباره درون دروازه قرار بگیرد، اما ما با سردار آزمون چه می‌کنیم؟! با جرارد پیکه که مقهور توانایی فنی وحید امیری شد چه رفتاری کردیم؟! تمسخر باید از رفتار فرهنگی فوتبال ایران حذف شود.
اینیستا کاپیتان اسپانیا قبل از بازی با ایران محترمانه در مورد ایران صحبت کرد و گفت به همه حریفان احترام می‌گذاریم، هرچند از نظر فنی شاید 10‌سروگردن از بازیکنان ایرانی برتر باشد اما هیچ‌وقت بی‌احترامی ‌نکرد. پس برای اصلاح فرهنگ فوتبال ایران باید درس اول جام جهانی را برای فوتبال دوستان ایرانی چند بار تکرار کرد. احترام، احترام و احترام!
و یک مسئله مهم‌تر‌، چرا باید فوتبال را جدی گرفت؟! راز مقبولیت و اسرار محبوبیت فوتبال در چیست؟ 
 جام جهانی فوتبال فرصتی است تا فارغ از هیجان‌ها و حواشی این رخداد جهانی، این ورزش را از دو زاویه انسان و جامعه به تأمل بنشینیم.
هدف از این مقاله بررسی این نکته است که در پس این رشته ورزشی چه مکانیسم‌هایی وجود دارد که آن را چنین جذاب و فراگیر کرده است؟
 چه چیزی فوتبال را از سایر رشته‌های ورزشی متمایز و آن را به پدیده‌ای فراتر از یک ورزش بدل می‌کند؟
 فوتبال یکی از ورزش‌های جمعی است که قابلیت نمایشی شدن، مردمی ‌شدن و دموکراتیزه شدن دارد. علاوه بر این که به لحاظ اقتصادی و فرهنگی برای بسیاری از مردم قابل دسترس است.
این در حالی است که ورزش‌های دیگر همچون اسکی، تنیس، گلف و شنا، به ابزار، زمین و وسایل خاص و صرف هزینه‌های جانبی نیازمند است.
‌اما فوتبال ابزار زیادی نیاز ندارد و هر‌کسی با یک توپ می‌تواند در محله و تقریباً در هر زمینی به این ورزش بپردازد. اتفاقی که شاید کمتر در مورد ورزش‌های دیگر ممکن می‌شود. اینکه چرا فوتبال این قابلیت را دارد لزوماً به خود فوتبال ربط ندارد، به گروهی از این مشخصات ربط دارد که خاص فوتبال هم نیست و در ورزش‌هایی همچون بسکتبال، والیبال و فوتبال آمریکایی نیز می‌توان این مؤلفه‌ها را دید.
نکاتی در مورد بازی اسپانیا و ایران...
 هر چند که تیم ما از نظر تجربه بین‌المللی و خصوصاً مالکیت توپ در سطح پایین‌تری از آن‌ها قرار داشت، اما تلاش و دوندگی بچه‌ها و هرچه جلوتر رفتیم انگیزه و اعتماد بنفس آن‌ها، ضعف‌های ممکنه را تا حدی پوشش داد. حین بازی دقیقاً یاد بازی مقابل آمریکا در سال 98 و همچنین مقابل آرژانتین در سال 2014 افتادم. از نظر غیرت و شهامت در حد بازی با آمریکا و از نظر فنی در حد بازی با آرژانتین بودیم.
ما می‌بایست به هر قیمتی که شده بود، مقابل اسپانیا نتیجه می‌گرفتیم و کسب یک تساوی نیز برای ما بسیار ارزشمند بود. لذا با توجه با نابرابری قدرت دو تیم از نظر فنی و تاکتیکی و حتی کیفیت بازیکنان، کیروش بنا را پرسینگ تیم حریف در تمامی ‌نقاط زمین گذاشت. نکته دیگر اینکه اولویتش را بر انواع و اقسام دفاع از جمله من تو من، یارگیر، منطقه‌ای، نفر به نفر و... گذاشت. بستن فضا‌ها در مقابل تیمی‌ که جهت اجرای برنامه‌هایش شدیداً محتاج فضاست، از اولویت‌های اصلی وی بود. سبک مربیگری کیروش در این هفت سال تغییری نکرده است و فقط فاز دفاعی را تقویت کرده و همچنین بازی مستقیم را در دستور کار بازیکنان قرار داده است و آثاری از حملات برنامه‌ریزی شده در بین بازیکنان دیده نشد. (که در این مورد بعد از بازی‌های جام جهانی به آن باید پرداخت‌)‌. اگر اسپانیا آن گل را نمی‌زد، ممکن بود این بازی نیز همچون مسا‌بقه با آرژانتین تا دقایق پایانی بدون گل ادامه می‌یافت. اما فوتبال است و همین اتفاقات که جذابش می‌کنند. لذا تیم اسپانیا برای رسیدن به هدفش بسیار خسته شد. ضمناً میانگین قدی تیم ما نیز بیشتر بود. میانگین سن بازیکنان ما نیز احتمالاً کمتر بوده و همین دو عامل سبب برتری ما در بازی هوایی و همچنین میزان دوندگی‌ها شد. اگر دقت کرده باشید، اسپانیا در ادامه که آن گل را به ثمر رساند، بیشتر به اداره و مدیریت مسابقه پرداخت تا اینکه بخواهد همچون دقایق قبل از گل دیوانه‌وار حمله کند که باز هم گل بزند.
و اما بازی امشب با پرتغال... 
 بازیکنان پرتغال هم دست‌کمی ‌از تیم اسپانیا ندارند. اما اگر همین‌گونه که پرسینگ و دفاعی بازی کردیم، مقابل آنها هم بازی کنیم و برای مهار کریس برنامه داشته باشیم، احتمالاً موفق‌تر از بازی با اسپانیا باشیم. چرا‌که آنها مغز‌های متفکری همچون اینیستا، کاستا، ایسکو، سیلوا و... را در اختیار ندارند. احتمالاً کیروش در بازی امشب هم ابتدا به فکر گل نخوردن باشد و سپس به فکر گل زدن که این نیز از تفکرات ایشان است. اما احساس می‌کنم که ممکن است از ابتدای مسابقه انتحاری‌تر از آنچه مقابل اسپانیا دیدیم بازی کنیم.
«کارلوس کی روش» حالا باید تیمش را مقابل پرتغالی قرار دهد که بیش از هفت‌سال قبل از آنها جدا شد و به ایران رسید. او سال‌ها فرصت داشته تا یک تیم آسیایی را تبدیل به یکی از بهترین‌های این قاره و حتی مدعی شکل دادن یک شگفتی در آسیا کند. او می‌خواهد پیش‌از بازی، بازیکنانش را به بالاترین درجه روحی و آمادگی فیزیکی برساند. می‌گوید که به ۸‌نفر فرصت استراحت داده تا ریکاوری کنند بعد ادامه می‌دهد: «به نظرم این بازیکنان لیاقت رسیدن به بهترین درجه‌ها را دارند.»

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی