[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۸۲۸
  • دوره جدید

بیماری ام اس و هر آنچه باید درمورد آن بدانید (قسمت پایانی)، روزنامه شیراز نوین

در نظریه‌های قبلی، قرار گرفتن در معرض بیماری دیستمپر در سگ‌ها (canine distemper، بیماری‌ای ویروسی كه عمدتاً بر ریه، روده و سیستم عصبی سگ تأثیر می‌گذارد)، آسیب فیزیکی یا آسپارتام (از شیرین‌کننده‌های مصنوعی) نیز از عوامل خطر در نظر گرفته می‌شد، ولی هیچ شواهدی برای تأیید اثر این عوامل وجود ندارد.
بعید است فقط یک عامل موجب ابتلا به بیماری ام اس شود و احتمالاً این بیماری توسط چندین عامل ایجاد می‌شود.
نحوه تشخیص بیماری ام اس چگونه است
برای تشخیص بیماری، پزشک به معاینه‌ فیزیکی می‌پردازد، درمورد علائم می‌پرسد و سابقه‌ پزشکی بیمار را بررسی می‌کند. هیچ آزمایش یگانه‌ای وجود ندارد که بتواند تشخیص بیماری را تأیید کند. بنابراین در تصمیم‌گیری درمورد اینکه آیا فرد به بیماری ام اس مبتلاست، از استراتژی‌های فراوانی استفاده می‌شود.
در تشخیص بیماری، از آزمایش عصب‌شناسی، اسکن مغز، آزمایشی برای اندازه‌گیری فعالیت الکتریکی مغز، بررسی مایع نخاعی و احتمالاً آزمایش‌های دیگری استفاده می‌شود. با انجام این آزمایش‌ها، پزشک مطمئن می‌شود دلایل دیگری موجب بروز نشانه‌های بیماری نشده است.
این بیماری چه نشانه‌های اولیه‌ای دارد
براساس مطالعات و بررسی‌های مؤسسه‌ ملی اختلالات عصبی و سکته‌ مغزی (NINDS) نشانه‌های اولیه‌ بیماری ام اس شامل موارد زیر است:
تاری دید یا دوبینی؛
نوریت اپتیک (optic neuritis) که موجب درد چشم و ازدست‌دادن سریع بینایی می‌شود؛
ضعف و سفتی عضلات؛
اسپاسم عضلانی دردناک؛
سوزش یا بی‌حسی در بازوها، پاها، صورت یا تنه؛
دست‌و‌پا‌چلفتی شدن (از عهده‌ کارها برنیامدن)؛
مشکل در حفظ تعادل هنگام راه رفتن؛
از‌دست‌دادن کنترل مثانه یا نیاز ناگهانی به ادرار کردن؛
سرگیجه‌ مستمر.
درصورت مشاهده‌ این نشانه‌ها باید به پزشک مراجعه کنید.
روش درمان بیماری ام اس چگونه است
هیچ درمانی برای بیماری ام اس وجود ندارد، بنابراین روش‌های درمانی بر فرونشاندن پاسخ خودایمنی و مدیریت علائم بیماری تمرکز دارند.
۱. داروها
چند داروی اصلاح‌کننده‌ بیماری برای حالت‌های عودکننده‌ ام اس تأیید شده‌اند:
کورتیکواستروئیدها: این داروها معمولاً برای بیماری ام اس تجویز می‌شوند. کورتیکواستروئیدها باعث کاهش التهاب می‌شوند و سیستم ایمنی بدن را سرکوب می‌کنند. این داروها اغلب بروز ناگهانی حاد و بحرانی نشانه‌ها در انواع خاصی از ام‌ اس را درمان می‌کنند.
اینترفرون بتا ۱آ یا ۱بی (Interferon Beta 1a or 1b): این داروها پیشرفت علائم بیماری را کند می‌کنند. ولی در استفاده از آنها باید دقت کنید، چون می‌توانند به کبد آسیب برسانند. به‌علاوه، مطالعه‌ داده‌های ۸۶۸بیمار نشان داد اینترفرون بتا به جلوگیری از ناتوانی در بلندمدت کمکی نمی‌کند.
کوپاکسون (Copaxone) (گلاتیرامر، Glatiramer): این دارو برای جلوگیری از حمله‌ سیستم ایمنی بدن به غلاف میلین استفاده می‌شود. کوپاکسون یک بار در روز تزریق می‌شود. سرخ شدن و تنگی نفس از عوارضی است که ممکن است پس از تزریق این دارو ایجاد شود.
تایسابری (Tysabri) (ناتالیزوماب، Natalizumab): از این دارو برای بیمارانی استفاده می‌شود که یا نمی‌توانند درمان‌های دیگر را تحمل کنند یا درمان‌های دیگر برای آنها مفید نبوده است. این دارو ریسک ابتلا به لکوآنسفالوپاتی چندکانونی (multifocal leukoencephalopathy) را (که عفونت مغزی کشنده‌ای است) افزایش می‌دهد.
میتوکسانترون (Mitoxantrone) (یا نووانترون، Novantrone): معمولاً فقط در مراحل آخر از این داروی سرکوب‌کننده‌ سیستم ایمنی بدن استفاده می‌شود. این دارو می‌تواند به قلب آسیب برساند، ولی اگر علائم بیماری ام اس به‌سرعت در حال بدتر شدن باشد، استفاده از این دارو به کند کردن پیشرفت ناتوانی در فرد کمک می‌کند.
عصاره‌ کانابیس (Cannabis): مطالعات نشان داده است که عصاره‌ کانابیس به کاهش بی خوابی، درد و سختی عضلات کمک می‌کند.
اوباگیو (Aubagio) (تریفلونومید، teriflunomide): بزرگسالانی که دچار اشکال عودکننده‌ بیماری ام اس هستند، باید یک بار در روز قرص اوباگیو مصرف کنند.
۲. توان‌بخشی
هدف از توان‌بخشی، کمک به بهبود یا حفظ توانایی بیماران در انجام مفید و مؤثر کارهای خود در خانه یا محل‌کار است. به‌طور کلی برنامه‌های توان‌بخشی شامل موارد زیر است:
فیزیوتراپی: هدف از فیزیوتراپی ایجاد مهارت‌های حفظ و بازگرداندن حداکثر حرکت و توانایی‌های عملکردی افراد است.
کاردرمانی (Occupational therapy): استفاده‌ درمانی از کار، مراقبت از خود و فعالیت‌های منعطفی برای افزایش پیشرفت و جلوگیری از ناتوانی.
بلع و گفتار درمانی: یک درمانگر گفتار و زبان، آموزش‌های ویژه‌ای را به فرد مبتلا می‌دهد.
توان‌بخشی شناختی: به بیمار کمک می‌کند مشکلات خاصی در تفکر و ادراک را مدیریت کند.
توان‌بخشی حرفه‌ای: به افراد ناتوان کمک می‌کند طرح‌های شغلی ایجاد کنند، مهارت‌های شغلی یاد بگیرند، شغلی برای خود بیابند و آن را حفظ کنند.
۳. تعویض پلاسما
پلاسمافرزیس (Plasmapheresis) شامل گرفتن خون از بیمار، جدا کردن پلاسمای خون و جایگزین کردن آن با پلاسمای جدید است. سپس این خون دوباره به بیمار تزریق می‌شود.
این فرایند موجب حذف آنتی‌بادی‌هایی در خون بیمار می‌شود که به بخش‌هایی از بدن بیمار حمله می‌کنند، ولی هنوز مشخص نیست آیا این روش درمانی به بیماران ام‌ اس نیز کمک می‌کند یا خیر، زیرا نتایج به‌دست‌آمده از پژوهش‌ها در این زمینه یکسان نیست.
۴. مکمل‌های ویتامین D و امگا۳
پژوهشگران دریافته‌اند که میان کمبود ویتامین D و بیماری ام اس رابطه‌ای وجود دارد، ولی هنوز درحال بررسی این مسئله هستند که آیا استفاده از مکمل‌های غذایی ویتامین D می‌تواند به درمان این بیماری کمک کند یا خیر.
گفته می‌شود مکمل‌های اسید چرب امگا۳ برای بیماران مبتلا به ام‌ اس مفید است، ولی دانشمندان نروژی به این نتیجه رسیده‌اند که این ادعا درست نیست. به‌راحتی می‌توان مکمل‌های ویتامین D و امگا۳ را تهیه و استفاده کرد، ولی بیماران نباید بدون مشورت با پزشک خود از این مکمل‌ها استفاده کنند.
۵. درمان با استفاده از اکسیژن پرفشار
درمان با استفاده از اکسیژن پرفشار (Hyperbaric oxygen therapy، HBOT) نیز به‌عنوان روش درمانی مفیدی برای بیماران مبتلا به ‌ام‌ اس پیشنهاد شده، ولی این ادعا هنوز اثبات نشده است.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی