[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۵۶۸
  • دوره جدید

یادداشت روز، روزنامه شیراز نوین

تعصب روی صنایع داخلی
 

شیرازنوین- فرزاد وثوقی

farzad_vossoghi@yahoo.com

میزان توجه به صنایع داخلی از رونق آنها پیداست. به هر میزان که صنایع را مورد حمایت قرار داده باشیم، اشتغال در آن مشهود و راه‌های درآمدزای پررونق است. کارگروه‌های بسیاری برای حمایت از صنایع در سال‌های گذشته  با حضور بخش دولتی و خصوصی برگزار شده است اما انگار همه این جلسات مناسبتی در اتاق‌های دربسته برگزار شده و تا سال آینده و بدون پیگیری مصوبات آن فرصت باقی است شعار‌های جدیدی مطرح کنیم و باقی قضایا.  
وقتی سراغ فرش ایرانی را می‌گیریم انگار کسی در این 40سال سراغی از آن نگرفته است. حسب آمار و اخبار منتشرشده در حوزه صادرات، 55درصد آن نفتی و 45درصد دیگر محصولات غیر نفتی است. یکی از مهمترین محصولات غیر نفتی برای صادرات همین فرش ایرانی است. فرشی که در بازار‌های داخلی وخارجی تضمینی بالغ بر سه هزار سال داشته است. فرش‌های کپی‌شده از نقش و نگارهای ایرانی توسط چینی‌ها انگار سه سال تضمین دارند.  اما فرش ایرانی، شاه‌فرشی است که آوازه بین‌المللی دارد و این آوازه هرچند بلند و شکوهمند است اما استادکارانش حتی از نعمت بیمه تأمین اجتماعی محروم هستند.
دلال‌بازی و واسطه‌گری بلایی بر سر این صنعت آورده است که منافع بدست آمده یا باید برای گروهی خاص و اندک باشد و یا منافعی نباید وجود داشته باشد. پس از برجام در سال‌های 2017 تا  2018  بالغ بر 336 میلیون دلار از صادرات فرش درآمدزایی داشته‌ایم. و به همین ترتیب با تیره شدن دوباره روابط بین‌المللی این درآمدها حتی به کمتر از 120 میلیون دلار رسیده است.جالب است بدانیم درآمدهای سرشار و یا اندک هیچ‌کدام به درد بافندگان فرش ایرانی نمی‌خورد چراکه حتی برای بیمه این افراد تمایلی وجود ندارد.
 فروردین ماه گذشته در یک توافق پر سر و صدای رسانه‌ای مقرر شد 700‌هزار بافنده فرش بیمه شوند اما جمعیت حاضر بیش از این حرف و حدیث‌هاست و باید چاره‌اندیشی کرد.
داستان فرش داستان یک ملت است. ملتی که هویت دارد و فرهنگ و هنرش زبانزد جهانیان است. برای زنده ماندن این صنعت صددرصد داخلی مدتی پیش سازمان فنی حرفه‌ای کشورمان قراردادی با مرکز فرش ایران منعقد کرد که طی آن شمار قابل توجهی از جوانان مشتاق آموزش‌های لازم بافندگی را دریافت کنند. اما پرسش اینجاست وقتی آمریکا عمده‌ترین واردکننده فرش ایرانی است و اخیراً با تمدید تحریم‌ها ورود فرش ایرانی را نیز ممنوع اعلام کرده است، لطف تولید و صادرات فرش از بین خواهد رفت و بافندگان در نبود رونق اقتصای بی‌انگیزه می‌شوند.
آمارها می‌گویند شش میلیون و هفتاد هزار خانوار روستایی در ایران شناسایی شده‌اند که از این تعداد سه میلیون و 400 هزار خانوار فاقد هرگونه بیمه هستند و مسئولان امر تلاش دارند تا پایان برنامه ششم توسعه همه این افراد را تحت پوشش بیمه‌ای درآورند. نگاه به این آمار بی‌توجهی و بی‌برنامگی بلندمدتی را نشان می‌دهد که انگار قصد داشتیم ریشه فرش را بکنیم وحالا در اندک‌زمانی آن هم با این وضع اعتبارات نداشته دولتی می‌خواهیم شاهکار کنیم.
اسفند سال 1396 یکی از مسئولان و صاحب‌نظران فرش ایرانی در میزگردی با خبرگزاری‌های داخلی از اوج بی‌توجهی به صنعت فرش ایران پرده برداشت. صاحب‌نظران معتقدند سیستم قدیمی ‌و سنتی بافت فرش جوابگوی حجم تقاضای جهانی نیست و رونق تجارت جهانی در این فضا با تردید همراه است و این تردید باعث عقب‌ماندگی است. درحالی که تجار هندی با توان بالاتری در این میدان ظاهر می‌شوند. هم ثبت سفارش بالاتری دارند و هم محدودیت‌های بانکی و تحریمی‌ ندارند. آنطور که مشهود است صنعت فرش ایرانی که صددرصد داخلی است مصداق بارز اقتصاد مقاومتی است و باید بیش از همه چیز مورد توجه قرار می‌گرفت. در استانی چون آذربایجان شرقی 200 هزار نفر بطور مستقیم در این بخش مشغول به کار بوده‌اند و جمعیتی معادل 500هزار نفر از این صنعت ارتزاق می‌کرده‌اند و با افول صنعت فرش باید دید چه لطمه‌هایی بر پیکره اقتصاد و اجتماع وارد خواهد شد. پیشنهاد ما این است بر صنایع داخلی چون فرش تعصب داشته باشیم و در رونق آن بکوشیم.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی