[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۴۹۸
  • دوره جدید

نوزادی که قربانی ندانم‌کاری شد، روزنامه شیراز نوین

هر وقت یاد جگر گوشه‌ام که الآن زیر خروارها خاک آرمیده می‌افتم قلبم برای لحظاتی از تپش می‌افتد.
پسرم قربانی اعتیاد و ندانم‌کاری پدرش شد و خیری از زندگی در این دنیای بی‌رحم و فانی ندید و برای راه رفتن با پاهای خودش حتی به مدت یک‌روز آرزو به دل ماند. زن خسته از کارهای نسنجیده همسرش که با غلتیدن قطره‌های اشک از گونه‌هایش همراه می‌شد تعریف می‌کند: از روزی که همسرم در‌پی رفیق‌بازی کورکورانه‌اش در دام اعتیاد افتاد من هم در تنور بی‌مسئولیتی او گرفتار شدم.
با اعتیاد همسرم روز به روز او تندخوتر می‌شد و با هر کنش و نصیحتی واکنش شدیدی نشان می‌داد. زن جوان در ادامه روایت زندگی‌اش می‌گوید: ماجرای زندگی غم‌انگیزم از روزی شروع شد که تنها فرزند پسرم به دنیا آمد و این اتفاق با اعتیاد شدید همسرم گره خورد. همسرم که به‌خاطر اعتیادش اعصاب گریه نوزاد‌مان را نداشت روزی با اعتراض شدیدم به وضعیت زندگی‌مان ناگهان کنترل خود را از دست داد و با برداشتن نوزاد چند‌روزه او را به سمت من پرت و نقش بر زمین کرد.
بعد از این حادثه دلخراش همسرم از خانه بیرون رفت و من هم با کمک پدرم کودک نحیفم را به بیمارستان رساندیم اما کار از کار گذشته بود و او برای همیشه به علت قطع نخاع شدن از راه رفتن روی پاهایش محروم شد. بعد از آن روز زندگی من جهنم شد و هر چند همسرم ابراز پشیمانی و ندامت کرد و خودش را به در و دیوار کوبید اما این کار دردی را دوا نکرد و تنها فرزندمان برای همیشه ویلچر نشین شد.
بعد از آن یک‌چشم من خون و چشم دیگرم اشک شده بود و هر‌بار با دیدن پسر غم‌زده‌مان در گوشه خانه جگرم آتش می‌گرفت. سختی‌های زندگی با بزرگ شدن پسرمان زیادتر می‌شد چرا‌که حمل و نقل او برایم دشوار بود، از یک‌طرف باید کارهای بیرون از خانه را انجام می‌دادم و از طرفی هم نمی‌توانستم او را با خودم حمل کنم یا این که تنها در خانه رهایش کنم. همسرم هم بعد از مدتی دوباره راه گذشته را در پیش گرفت و مدام سراغ خوشگذرانی خودش می‌رفت.
من هم مانده بودم که طلاقم را بگیرم یا این که بسوزم و بسازم که به ناچار به خاطر عدم حمایت خانواده‌ام راه دوم را انتخاب کردم و سال‌های درازی را با همسر زورگوی خود گذراندم. در این 15سال زندگی مشترکم چه سختی‌هایی که تحمل نکردم‌.
این ماجرا ادامه داشت تا این که پسرم بعد از مدت‌ها دست و پا زدن با خانه‌نشینی و مریضی‌اش تسلیم مرگ شد. با رفتن پسرم انگار روح من از بدنم جدا شد و دیگر زندگی با آن مرد را تحمل نکردم، برای همین پا در دادگاه خانواده گذاشتم تا بعد از تحمل این همه رنج و مصیبت از شوهر بی‌روح و معتادم جدا شوم و به دنبال سرنوشت خودم بروم.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی