[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۴۹۵
  • دوره جدید

سنگ‌نگاره گورنگون در جدال با غارت‌گران میراث‌فرهنگی، روزنامه شیراز نوین

سنگ‌نگاره ایلامی ‌نامدار به «کورِنگون» در شهرستان رستمِ پارس که از آن با نام کهن‌ترین سنگ‌نگاره ایلامی‌ کشور یاد می‌کنند در بدترین شرایط نگهداری و حفاظتی جای دارد و سال‌های سال است به حال خود رها شده و در تیررَس سودجویان جای گرفته و در آستانه حذف از چهره تاریخ است. گذشت زمان و عوامل طبیعی همانند باد، باران، آفتاب و‌.‌.‌. و بدتر از همه عوامل بیولوژیکی (گُل سنگ‌ها)، روزگار اندوه‌باری را برای یادگار ایلامیان رقم زده است. همچنین این سنگ‌نگاره به‌تازگی از سوی افراد ناشناس و سوداگران نابِخرد به بهانه پوچ یافتن گنج، مورد دست‌اندازی قرار گرفته و آسیب‌های برگشت‌ناپذیری به آن وارد شده که دل هر دوست‌دار تاریخ و میراث ایرانی را به درد می‌آورد. قاچاقچیان اَموال تاریخی در اقدامی ‌خرابکارانه و نابِخردانه بر سر و روی ایزد ایلامی ‌در سنگ‌نگاره کورِنگون، مایعی پاشیده و چهره آن را خدشه‌دار کرده‌اند. کاری که تاوان بزرگی را به دنبال داشته و پاک کردن و زِدودن آن، افزون بر زمان‌بر بودن، بی‌گمان هزینه‌های هنگفتی را بر دوش سازمان میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی خواهد گذاشت. تازه اگر به باور کارشناسان اَمر، بتوان این خرابکاری را پاک کرده و مرمت کرد؛ زیرا کار روی سنگ‌نگاره‌ها از حساسیت ویژه و بالایی برخوردار است و تجربه اَندکی در این زمینه‌ها در کشور وجود دارد که کار مرمت‌گر را سخت‌تر خواهد کرد. حال بگذریم که با بودجه‌های موجود در سازمان میراث فرهنگی به گمان فراوان باید بی‌خیال مرمت و پاکسازی این یادگار نیاکانی شد. کَندوکاو‌، بلای جان سنگ‌نگاره ایلامی ‌است. به تازگی، اخبار ناگواری از کَندوکاوهای غیرمجاز سودگران اَموال تاریخی در محوطه کورنگو‌ن در خبرگزاری‌ها و روزنامه‌ها پیچیده و شنیده شده است. در این میان، مدیران و سرپرستان سازمان میراث فرهنگی و نیروهای انتظامی‌ هر‌کدام جداگانه سخنانی را مطرح کرده که هیچ همخوانی‌ای با یکدیگر نداشته و ندارد! همچنین روزنامه‌ها و خبرگزاری‌ها نیز بر پایه شنیده‌ها و گفت‌و‌گوهایی که با مردم بومی‌ و مدیران انجام داده، هر کدام از زاویه‌ای به این موضوع پرداختند اما اصل داستان کَندوکاوهای غیرمجاز در محوطه باستانی کورنگون چه بوده است؟ گناه این رفتارها و کردارها، بی‌گمان بر دوش سرپرستان فرهنگی کشور بوده که هیچ‌گونه گام ارزنده‌ای تا‌کنون در این زمینه‌ها برنداشته‌‌اند. همچنین باید دانست خود این یادمان‌های تاریخی، گنجی آشکار بوده که به اَنگیزه نبود شناسایی درست از سوی سرپرستان فرهنگی کشور به‌ویژه سازمان میراث فرهنگی و غفلت آنان به حال خود رها شده و مردم و حتی دانشگاهیان ما با آن‌ها بیگانه بوده و هستند. به راستی چه‌کس یا کسانی به سنگ‌نگاره ایلامی ‌و ارزشمند کورِنگون آسیب رسانده‌اند؟ و از چه مایع و موادی بهره برده و با چه آرمانی انجام گرفته است. آیا همان افرادی که کَند و کاوهای غیرمجاز را انجام داده‌اند به این سنگ‌نگاره آسیب رسانده یا پیشتر این یادمان ملی مورد دست‌اندازی سودجویان جای گرفته بوده و سازمان میراث فرهنگی نیز همانند همیشه در خواب غفلت به سر می‌برده است. به‌راستی چه کس یا کسانی و در چه زمانی به این یادگار ملی آسیب رسانده‌اند. پاسخ اَفکار همگانی (عمومی) و دوست‌داران میراث فرهنگی را چه‌کسی می‌دهد. در برابر این آسیب بزرگ که شاید هم برطرف نشود یا با سختی و دشواری و هزینه‌های هنگفت همراه باشد، چه‌کسی پاسخگو خواهد بود. آیا سازمان میراث فرهنگی که سرپرستی این یادمان‌های تاریخی را بر دوش دارد، گناهکار است یا باید به دنبال فردی که وجود ندارد و خیالی است، گشت. به راستی کدام‌یک گُناهکارند؟ سرنوشت این یادگار ارزشمند که از آن با نام کهن‌ترین سنگ‌نگاره ایلامی ‌کشور یاد می‌شود، چیست و به‌کجا می‌انجامد. تا کِی و چه هنگام باید تاوان کم‌کاری‌ها و غفلت مدیران ناکارآمد میراث فرهنگی را به بهانه‌های گوناگون از جمله کمبود بودجه و نیروی کار، مردم ایران پرداخت کنند. چرا دولت و مجلس در اندیشه راه درمانی ریشه‌ای برای سازمان میراث فرهنگی و یادمان‌های تاریخی که دستاورد و دست‌رنج گذشتگان پاک نهاد ماست، نبوده و نیست و چرا دولت با تخصیص بودجه‌ای مناسب از سازمان میراث فرهنگی پُشتیبانی نمی‌کند. بی‌گمان همه ما در برابر آیندگان و تاریخ باید پاسخگوباشیم. 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی