[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۵۹۳
  • دوره جدید

یادداشت روز، روزنامه شیراز نوین

گریز از نقد 

 

شیرازنوین- فرزاد وثوقی

farzad_vossoghi@yahoo.com

اقتصاد پاشنه آشیل امنیت داخلی و قوام نظام است. اقتصاد به هم پاشیده بطور قطع بر روابط بین‌المللی کشورمان نیز تأثیرگذار است. ما باید به تعداد سفرای ایرانی در خارج کشور، سفیر اقتصادی می‌داشتیم و هر سفیر باید با عنایت به شعارهای سال پیگیر امور اقتصادی و ارتباط تجاری ایران با کشورهای جهان می‌بود. ضعف در بنیه اقتصادی دولت آنقدر مشهود است که نه نظارت‌ها و نه هیچ چیز دیگری قادر به کنترل قیمت‌ها نیست. صنعت در ایران تکیه خود را به نفت داده و نفت بلای جان ایرانیان شده است. هیچ اتفاق مهمی ‌در حوزه اقتصادی منجر به تأمین امنیت معیشتی مردم طی سال‌های گذشته نیفتاده است. این واقعه را می‌توان یک مصیبت بزرگ دانست وقتی عمل به اختلاس و تاراج بیت‌المال در اوج است و بکارگیری روش‌های بازدارنده چیزی زیر صفر است. اگر به شعارهای سال گذشته و امروز نگاهی داشته باشیم درخواهیم یافت که نسبت به مشکلات ایجاد حساسیت شده است اما اقدام به عمل در حوزه مسئولیت مدیران چیزی زیر صفر بوده است. بکارگیری توان صنعت گردشگری با تمام شعارهای ارایه شده و وعده‌های بی‌انتها در حوزه اقتصادی بی‌اثرترین کارها بوده است چراکه درآمدهای حاصله از این طریق جبران کاستی‌ها و کاهش آمارهای بیکاری را نکرده است. 
نبود نظارت و نگاه به نقطه اوج فساد در این روزها پرسش‌های بسیاری را در ذهن ایجاد می‌کند. مانع‌تراشی‌های دولت برای اقتصادیون بخش خصوصی نیز سؤال‌برانگیز است چراکه بخش خصوصی درگیر رفع موانع دولتی است و از طرفی دولت تا امروز با مشورت مجلس شورای اسلامی ‌برای برداشت موانع ‌در عمل اقدامی نکرده است. سیاست انتظاری حتی در اوج تورم هم بطور جد حاکم است. با بالا رفتن قیمت‌ها در تمامی ‌موارد باز هم همه در انتظار هستند تا اتفاق دیگری بیفتد. کار تا آنجا پیش رفت که مسئولان اتحادیه‌های طلا و جواهر میزان مبادلات در این حوزه را صفر اعلام کردند. بازار در حالت انتظار است. برخی  واحدهای صنفی به حالت تعطیل درآمده‌اند و همین روزهاست که بر شمار پرونده‌های قضایی به واسطه برگشت چک‌ها افزوده شود. 
باید به این نکته مهم توجه داشت که بسیاری واحدهای صنفی تحت مالکیت فعالین آن نیست و بصورت اجاره در حال دادوستد هستند. پرداخت اجاره و سایر هزینه‌های صنفی در این روزگار بسیار کشنده نمود کرده است. پرداخت به سازمان تأمین اجتماعی و همچنین مالیات و عوارض در گوشه دیگری از حساب‌های دفتری به ثبت رسیده است و میزان بدهکاری فعالین حوزه صنفی را افزایش داده است.  انتخابات مجلس درحال نزدیک شدن است و حالا احزاب در فکر حضور در اجتماعات مردمی ‌هستند. مشروعیت حضور نفرات سیاسی احزاب در مجلس را آرای مردمی ‌تأمین می‌کند. بدون این مشارکت امکان پیروزی در انتخابات با شعار حضور حداکثری مردم وجود ندارد. 
باید دید احزاب سیاسی که تاکنون یک قدم در راه بهبود نظام اقتصادی کشور برنداشته‌اند این‌بار چگونه و چطور با مردم سخن خواهند گفت. از یک طرف تورم، رکود و بیکاری و از طرفی فشارهای خارجی بر روحیه مردم تأثیر گذاشته است و باید هرچه زودتر فکری به حال این کاستی‌ها کرد. 
حالا در هفته دولت قرار گرفتیم. دولت دوازدهم این روزها و بشدت درحال تجمیع قوا برای رفتن به مجلس است. شاید استیضاحی در کار باشد و شاید امضاها پس گرفته شود اما باید دید آسیب تحریم‌ها چگونه استخوان نیازمندان را خرد می‌کند. آنچه مسلم است بالانشین‌ها تمایلی به کشدار شدن طرح موضعی کاستی‌های موجود در نظام اقتصادی‌اجتماعی ندارند. 
شعار امید همچنان بصورت آهنگین و نوای خوش از سوی حزب حاکم نواخته می‌شود و باید امید را در دل مردم زنده نگه‌ داشت. اما آنچه ملموس است تورم و بیکاری، هجومی ‌همه‌جانبه را به مردم و اقشار نیازمند وارد کرده که البته پدیده جدیدی محسوب نمی‌شود اما بر شدت آن افزوده شده است. 
تیم اقتصادی دولت در مقابل تیم اقتصادی حریف با اتاق جنگش در خارج کشور، حسابی کم آورده است. انگار هیچ برنامه‌ای از قبل برای این روزها طراحی نشده است که اینگونه چرخ اقتصاد در گل گیر کرده است. استقبال از نقد ازسوی دولت و تمامی‌دولت‌ها باید سرلوحه امور باشد.
 تیم‌های تخصصی رسانه‌ای باید در کنار دولت‌ها حضور داشته باشند اما رویه دولت‌ها تا کنون اینگونه بوده است که کوچکترین نقد از جانب رسانه‌های مستقل و حتی حریف را برتابیدند و این گریزان بودن از نقد کار دولت‌ها را به اینجا کشانده است.
 تیم‌های قوی رسانه‌ای که دولت یازدهم و دوازدهم از آن بی‌بهره بود می‌توانست حداقل در تلطیف فضای موجود تلاش کند اما آنچه ما دیدیم فضایی بسته و بدون نقد بود. رسانه‌ها اغلب دنبال تأمین نیازهای مالی خود بودند و در این شرایط وابستگی را ترجیح دادند تا همین آب باریک قطع نشود هرچند رسانه‌ها نیز با حداقل نیرو و شاید بی‌بهره بودن از نیروهای تخصصی به کار در فضایی مبهم ادامه دادند که نه در شأن رسانه‌ها بود و نه در شأن دولت‌ها. 
بر فرض ادامه امید و بهبود امور ما هم از مردم می‌خواهیم و تقاضا داریم صبر را پیشه کنند و برنامه‌های مهار تورم و فقر را با محک بستن کمربندها ادامه دهند شاید در همراهی با تیم امید کارساز باشد!

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی