[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۵۲۳
  • دوره جدید

یادداشت روز، روزنامه شیراز نوین

پیام جاکارتا

 

شیرازنوین- سعیدرضا امیرآبادی

amirabadi_shznvn@yahoo.com

کارنامه ورزشکاران ایرانی در آوردگاه‌های بین‌المللی همیشه تأمل‌برانگیز بوده است. ما به‌سان همیشه، بیشترین حجم سرمایه‌گذاری را در فوتبال انجام می‌دهیم و مستطیل سبز سال‌هاست که نتوانسته مدال‌های رنگین و افتخارات بزرگی برایمان به ارمغان آورد. قلمرو افتخارات و مدال‌های خوش‌ رنگ و لعاب ما در المپیک و بازی‌های آسیایی، به ورزش‌های مظلومی‌ خلاصه می‌شود که همواره از کمبود توجه، امکانات و سخت‌افزارها در مضیقه بوده‌اند. مروری بر کارنامه ورزشی ایران در بازی‌های آسیایی جاکارتا، می‌تواند جرقه‌ای برای تغییرات بنیادین به حساب آید. تغییراتی که باید در نهاد مسئولان و افکار عمومی ‌جامعه نهادینه شده و به دگردیسی مثبتی در کلیت ورزش ایران بینجامد. به طور حتم برای آغاز تغییرات شاهد جبهه‌گیری‌ها و کارشکنی‌های زیادی خواهیم بود. اما مردم با گذشت زمان، درمی‌یابند بسیاری از رویه‌های پیشین اصلاح‌پذیر است و با مدیرتی هوشمند و توانمند، می‌توان با تمامی ‌رشته‌ها ورزش ایران را در مسیر رشد و تعالی قرار داد.
چنان که تاریخ ورزشی ایران گواهی می‌دهد موفقیت ما در آوردگاه‌های جهانی عمدتاً در قالب رشته‌هایی نظیر کشتی، ووشو، تیراندازی، قایقرانی، پینگ‌پنگ، شطرنج، تکواندو، پرتاب دیسک، ژیمناستیک، وزنه‌برداری و بسیاری دیگر از ورزش‌های انفرادی رقم خورده و این موفقیت‌ها بیشتر از آنکه بر حمایت‌های مادی و معنوی فدراسیون‌ها استوار باشند، بر مبنای مجاهدت‌های فردی، تلاش و پشتکار و استعدادهای ورزشکاران به سرانجام رسیده است. این درحالی است که اقصی‌نقاط ایران، از کلانشهرها تا قریه‌های دورافتاده، مستور از استعدادهای پنهان است و با اندکی سرمایه‌گذاری و مهیا نمودن زیرساخت‌ها برای آنها شاهد پرورش استعداد و در نهایت کسب افتخار برای کشور خواهیم بود. 
به همین دلیل، شایسته است نگاهی دوباره به مسئله گسترش امکانات و سرمایه‌گذاری در عرصه ورزش‌های مختلف داشته باشیم و کانون توجه مردم و مسئولان به مستطیل سبز و حاشیه‌هایش متمرکز نشود. امروزه در وانفسای اقتصادی، حضور مربیان خارجی در فوتبال ایران میلیون‌ها دلار هزینه بر بیت‌المال تحمیل کرده؛ این در حالی است که ما با مربیان وطنی هم می‌توانستیم از گروه جام جهانی صعود نکینم. از یاد نبرده‌ایم که از واپسین قهرمانی آسیایی فوتبال ما سال‌های سال می‌گذرد و در دهه‌های اخیر موفقیتی در گرفتن مدال و عنوان برتر کسب نکرده‌ایم. پرسشی که اینک مطرح می‌شود این است که با دستمزدهای نجومی‌ کیروش، کرانچار و برانکو که از صندوق مظلوم بیت‌المال تأمین می‌شود، می‌توانسیتم چند ورزشگاه برای کشتی، تکواندو، ووشو و استخرهای استاندارد بسازیم و با این رقم‌های کلان آیا هنوز تیراندازان و دوچرخه‌سواران تیم ملی در عین مدال‌آوری، دغدغه امکانات اولیه را داشتند؟ به طور حتم، سرمایه‌گذاری در زمینه مستطیل سبز عملی نکوهیده ارزیابی نمی‌شود؛ بلکه باید در عرصه سرمایه‌گذاری‌های ورزشی از افراط و تفریط اجتناب کرد و به همه ورزش‌ها با نگاهی عادلانه و با در نظر گرفتن مدال‌آوری، افتخارآفرینی و مخاطب‌مداری نگریست.
از سوی دیگر، به یاد داشته باشیم که عمر قهرمانی و بر سکو ایستادن ورزشکاران بسیار کوتاه است و جامعه قهرمانی ایران پس از بازنشستگی در سال‌های جوانی، به‌ناچار کنج عزلت و انزوا برگزیده و تعداد محدودی از آنها فرصت می‌یابند در کسوت مربیگری در عرصه ورزش باقی بمانند. این در حالی است که جامعه قهرمانان ورزشی، همه عمر و جوانی خود را در این زمینه صرف کرده و تخصص دیگری جز ورزش و زیر دوخم گرفتن ندارند. به‌همین سبب شایسته است برای معیشت قهرمانان و نام‌آوران میهن مصوبه‌ای به تصویب رسیده و آنها به پاس برافراشتگی پرچم ایران، از دغدغه معاش رهایی یابند. تجربه‌های ناخوشایند گذشته نشان داده است قدردانی از ورزشکاران به اهدای جوایز خرد و عکس‌های یادگاری و تبلیغاتی مسئولان با قهرمانان ورزشی خلاصه شده و در پاره‌ای موارد، جوایزی که وعده داده شده بود هیچ‌گاه به آنها اهدا نشده است.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی