[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۵۴۵
  • دوره جدید

در جامعه ما معلولیت محدودیت است!، روزنامه شیراز نوین

شیرازنوین: بهمن گلبارنژاد در تاریخ ۲۷شهریور ۱۳۹۵ در گروه سی ۴-۵ (C4-5) در مسابقات جاده، رشتهٔ دوچرخه‌سواری بازی‌های پارالمپیک ۲۰۱۶ ریو و در یک شیب تند، دچار حادثه شد و در پی این حادثه و ایست قلبی جان خود را از دست داد. او در این حادثه به شدت از ناحیه گردن آسیب دید و دچار شکستگی از این ناحیه شد و همین عامل درگذشت او شد. اتفاق تلخی که جامعه ورزش ایران و به خصوص شیراز را در شوک عجیبی فرو برد. حالا همسر او می‌خواهد کاری را انجام دهد که خودش نتوانست:‌ کسب مدال در المپیک.
ندا فراستی عضو تیم ملی بسکتبال با ویلچر و همچنین تیراندازی معلولان ایران، در شرف اعزام به مسابقات آسیایی جاکارتاست؛ اما چشم‌انداز او المپیک ۲۰۲۰ توکیو است. بانوی ۳۵ساله شیرازی در خصوص همسر مرحومش می‌گوید: بهمن، شیرین‌ترین و سخت‌ترین لحظات زندگی من را رقم زد. وجودش برای من پرتویی از الطاف خدا بود، اما او را در اوج شرینی زندگی‌ام از دست دادم. او مردی فوق‌العاده ایدئال، مقتدر و در عین حال بسیار مهربان بود. او حامی و دوستدار معلولان بود. ۱۳مدال بین‌المللی در رشته وزنه‌برداری داشت که شامل ۱۲طلا و یک نقره می‌شد. همچنین، سه مدال طلا و نقره و برنز رشته دوچرخه‌سواری داشت. در مسابقات المپیک ریو هم تمام تلاشش را کرد که رنکینگ کشور را ارتقا بدهد که آن اتفاق افتاد و شرافتمندانه جان به جان‌آفرین تسلیم کرد.
فراستی در خصوص زمان ورودش به ورزش گفت: از هفت سال پیش و در سن ۲۸سالگی، با ورزش معلولان آشنا شدم. متأسفانه به علت ناآگاهی و اطلاع‌رسانی نامناسب، این اتفاق کمی دیر رخ داد اما حالا خیلی خوشحالم که ورزش می‌کنم. رشته‌ام را هم خیلی دوست دارم، گرچه یکی از رشته‌های آسیب‌زا محسوب می‌شود. بسکتبال با ویلچر به قدری هیجان‌انگیز است که عاشقانه بازی می کنم.
او در خصوص اوضاع بسکتبال با ویلچر ایران در آستانه حضور در بازی‌های آسیایی گفت: ما در دوره قبلی توانستیم مدال برنز را به دست بیاوریم. با توجه به اینکه اولین اعزام ما محسوب می‌شد، رتبه خیلی خوبی به دست آوردیم. حالا هم تمام تلاشمان را می‌کنیم که جایگاهمان را ارتقا دهیم. 
فراستی در خصوص رقبای اصلی ایران گفت: رقبای اصلی ما چین و ژاپن هستند. رسیدن به آن‌ها خیلی سخت است، اما تلاشمان را می‌کنیم که اختلافمان را با آن‌ها کاهش دهیم. اما اصلی‌ترین رقیب ما برای کسب رتبه سوم، تایلندی‌ها هستند. ما سری قبلی برای کسب سهمیه اول شدیم، اما این سری دوم شدیم و تایلند اول شد. البته آن‌ها تغییر بسیار بزرگی کرده بودند و آن هم تغییر در ویلچرهایشان بود. ویلچرها RGK داشتند که از برندهای به‌روز دنیاست، اما ما از این امکانات محرومیم. البته الان فدراسیون یک‌سری ویلچر ایرانی برای ما تهیه کرده که از ویلچرهای قبلی بهتر هستند. در دوره‌های قبلی، با ویلچرهای ۱۰-۱۵سال پیش رفتیم به جنگ RGK . حالا امیدواریم بتوانیم حداقل جایگاه سومی دوره قبل را تکرار کنیم. در بازی‌های آسیایی در گروه اول با چین و کامبوج هم‌گروه هستیم. چین تیم فوق‌العاده‌ای‌ست و دست نیافتنی به نظر می‌رسد. مهم‌ترین رقیب ما همان تایلند است که در گروه دوم قرار دارد و تنها تهدید ما برای کسب رتبه سوم محسوب می‌شود. البته ما در ۴بازی گذشته با تایلند،‌ سه بار آن‌ها را شکست داده ایم.
ندا فراستی که در تیم ملی تیراندازی هم حضور دارد، در خصوص حضورش در این رشته گفت:‌ دوست داشتم یک رشته انفرادی را هم در کنار بسکتبال تجربه کنم. بسکتبال بالاخره محدودیت سنی دارد و کمی هم آسیب‌زا است. برای همین تیراندازی را انتخاب کردم که با روحیات من سازگاری بیشتری دارد. بعد از اتفاقی هم که برای بهمن رخ داد،‌ آرامشی که این رشته به من می‌داد کمک زیادی کرد تا بتوانم با امیدواری به زندگی ادامه بدهم. حالا هم تمام تلاشم را می‌کنم و امیدوارم بتوانم به جای همسرم روی سکو بروم. پس دوست دارم به جای بهمن روی سکوی پارالمپیک بروم.
او در خصوص اینکه در کدام یک از این دو رشته به این هدف نزدیک‌تر است گفت: سطح بسکتبال ما در دنیا خیلی پایین است. حالا حالاها باید کار کنیم که به سطح دنیا برسیم، اما از آنجایی که ما ورزشکارهای خوبی در رشته تیراندازی داریم، کشورمان پتانسیل این را دارد که بتوانیم در سطح جهانی تیراندازی موفق باشیم. بنابراین، این شانس را برای خودم قائلم که در پارالمپیک در این رشته مدال بگیرم.
همسر مرحوم گلبارنژاد در ادامه به مسائل مهمی اشاره می‌کند: الان من همه سرگرمی و هم و غم خودم را روی ورزش گذاشته‌ام. ورزش خیلی به من کمک کرد و یک جورهایی من را نجات داد. آن‌قدر خودم را درگیر ورزش کرده‌ام که حالا کمتر به معلولیتم فکر می‌کنم. در دو رشته فعالیت دارم و خیلی راضی هستم. اعتماد به نفسم از موقعی که با ورزش معلولان آشنا شده‌ام خیلی بیشتر شده و این را مدیون خانواده‌ام هستم که همیشه مرا حمایت کردند. خانواده‌ها در حمایت از بچه‌های معلول، نقش بسیار مهمی دارند. اما می‌خواهم به یک نکته مهم اشاره کنم: این جمله که «معلولیت محدودیت نیست» را در جامعه خودمان قبول ندارم. جامعه برای ما محدودیت‌هایی درست کرده که بسته به نوع معلولیت، هرچه این معلولیت بیشتر باشد،‌ محدودیت‌ها هم از سوی جامعه بیشتر است. ما می‌توانستیم مثل خیلی از کشورهای پیشرفته فضاسازی مناسبی برای معلولان انجام دهیم. این اتفاق نیفتاده و برای معلولان ما تبدیل به معضلی اساسی شده است.
ندا فراستی در ادامه خطاب به بانوان معلولی که هنوز خانه‌نشین هستند گفت:‌ اکیداً توصیه می‌کنم به ورزش روی بیاورید. صحبت من بیشتر با خانواده‌هاست که باید کمک کنند و نقش حامی داشته باشند. بچه‌ها را تشویق کنند که وارد ورزش شوند؛ چون خیلی به روحیه و آینده آن‌ها کمک می‌کند. این بچه‌ها را از کنج خانه بیرون بیاورید تا روحیه و اعتماد به نفسشان بالا برود.
عضو تیم‌های ملی بسکتبال و تیراندازی معلولان ایران در ادامه به یکی دیگر از دغدغه‌های ورزشکاران معلول اشاره کرد و گفت:‌ قوانینی که برای معلولان وضع می‌شود، اصلاً پشتوانه اجرایی ندارد. مثلاًَ قانون ۳درصد برای استخدام معلولان بود که هیچ ارگانی از آن حمایت نکرد و هیچ‌گاه اجرا نشد. مناسب‌سازی شهرداری‌ها هم که هیچ‌گاه اجرا نمی‌شود. مسئولان اگر می‌خواهند جامعه‌ای سالم داشته باشند، ‌باید شرایط را فراهم کنند که همه جوان‌ها اعم از معلول و غیرمعلول، وارد ورزش شوند.
ندا فراستی در پایان گفت: ‌از مردم خواهش می‌کنم برای ما دعا کنند با دست پر و سرافزار از مسابقات آسیایی برگردیم.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی