[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۵۶۵
  • دوره جدید

سینمای درونگرای عصیانگر، روزنامه شیراز نوین

 رضا صائمی
«هاری» به کارگردانی امیراحمد انصاری یک فیلم شهری است که رویکردی انتقادی-اجتماعی در طرح و بیان قصه خود دارد. قصه‌ای که قرار است به نوعی فساد ناشی از مناسبات بیمار اقتصادی را با مفهوم رفاقت گره بزند و تأثیر مخرب آن را بر فروپاشی اخلاقی روایت کند. دو دوست قدیمی و هم‌خانه به نام سیاوش (علیرضا کمالی) و شاهرخ (میلاد کی‌مرام) که هرکدام با انگیزه و پیش‌زمینه‌های متفاوت در یک بازی خطرناک مالی گرفتار می‌شوند، روندی را در رفاقت خود طی می‌کنند که پایان آن پایان تلخ رفاقت و صداقت است. از این رو می‌توان فیلم را به جنس سینمای مسعود کیمیایی نزدیک دانست. خاصه در طرح رفاقت‌های زخم‌خورده، نامردی و نامرادی‌های روزگار. با این حال کمی نسبت به آثار متاخر کیمیایی، قصه‌گو‌تر است. اگرچه فیلم قصه‌اش را در ساختاری از بافت داستانی روایت می‌کند، اما کمتر می‌توان ردپای آن را در جامعه، چنان‌که در فیلم به تصویر کشیده می‌شود پیدا کرد. «هاری» نگاهی تلخ و گزنده به جهان و جامعه‌ای بی‌رحم را به تصویر می‌کشد که همه چیز با پول رقم می‌خورد. این پول کثیف که در نهایت قهرمان قصه را به نقطه صفر می‌رساند و او باید زندگی را از اول شروع کمد. نه از اول معیشت که از اول معرفت.
 در پایان فیلم سیاوش به همسرش می‌گوید باید یک چیزهایی را در درونم تغییر دهیم و گویی پایان این اضمحلال اراده معطوف به تغییر است. تجربه یک انقلاب درونی. سیاوش به کلانتری می‌رود تا احتمالاً خودش را معرفی کند و با رجوع به فطرت پاکش، چرک‌های زندگی را بزداید و تطهیر شود. او دارای ذات پاک و روشنی است و چنان‌که در چند جای فیلم به آن اشاره می‌شود قلب پاکی دارد. ضعف در شخصیت‌پردازی و فضاسازی‌هایی که بیشتر به یک گنگستر ایرانی نزدیک است قدرت همراهی و همدلی مخاطب با خود را ندارد و چنان‌که شایسته است با ذهن مخاطب درگیر نمی‌شود. فیلم البته روایت غیرخطی را برای بیان قصه خود انتخاب می‌کند و مبتنی بر عنصر غافلگیری و آشنایی‌زدایی پیش می‌رود.کمک کردن به رفیق قدیمی پدرش که در وضعیت بد اقتصادی است یا فداکاری و ایثاری که او در حق برادرش معلولش می‌کند یکی از مصادیق این معناست. با این حال آنقدر رشته‌های قصه از هم گسسته و پاره‌پاره است که عناصر درام در هم به خوبی چفت و بست نمی‌شود و درک روابط آدم‌ها و مناسبات آن‌ها در‌ هاله‌ای از ابهام می‌ماند. شاید اگر بازی خوب علیرضا کمالی نبود، ستون فیلم به یکباره فرو می‌ریخت و از هم می‌پاشید. آنچه به عنوان یک اصل در جنس بازیگری فیلم بنا به اقتضای قصه شکل می گیرد دوگانگی و مرموزی است که رگه‌هایی از آن در نوع اغلب بازیگران دیده می‌شود. با این حال شخصیت سیاوش در اینجا به عنوان یک شخصیت قربانی، متمایز می‌شود و علیرضا کمالی هم به خوبی از پس این نقش پیچیده برمی آید.  جنس بازی او به ویژه درونگرایی‌های طغیانگرانه اش و سهمی که این نقش در کلیت قصه دارد، بازی او را برجسته‌تر کرده و چه بسا بار اصلی درام روی شانه‌های او پیش می‌رود.
 شخصیتی درون‌گرا که البته در تضاد بین آدم خوب بودن و بد بودن در حال کشمکش است. سیاوش خلافکار بالذات نیست. او قربانی و محصول سیستمی است که در آن فقط ناجوانمردان فاتح نبردند. در جایی از فیلم رئیس شبکه‌ای مافیایی (جمشید ‌هاشم‌پور) بر این سخن تأکید می‌کند و دیالوگی دارد مبنی بر اینکه هرچه نامردتر باشی بیشتر برد خواهی کرد! «هاری» تصویری عریان از سقوط اخلاقی و پلیدی انسان در چنبره منافع شخصی و جبر پول کثیف است. فیلم از پیرنگ‌های مضمونی خوبی برخوردار است، اما نمی‌تواند قصه‌اش را به روشنی روایت کند. ضعف در شخصیت‌پردازی و فضاسازی‌هایی که بیشتر به یک گنگستر ایرانی نزدیک است قدرت همراهی و همدلی مخاطب با خود را ندارد و چنان‌که شایسته است، با ذهن مخاطب درگیر نمی‌شود. فیلم البته روایت غیرخطی را برای بیان قصه خود انتخاب می‌کند و مبتنی بر عنصر غافلگیری و آشنایی‌زدایی پیش می‌رود. شاید نقطه اوج آن هم در صحنه پایانی باشد که نقاب از چهره آدم‌های پیرامون سیاوش برداشته می‌شود و او می‌فهمد از همه رودست خورده است. تصویری بی‌رحمانه از آدم‌هایی که روی انسانیت را سیاه کرده‌اند و از پلشتی و پلیدی خود، هویت می‌گیرند. «هاری» چنان‌که از عنوان آن نیز پیداست، تبدیل انسان به درندگی حیوانی را به تصویر می‌کشد. اضمحلال و سقوط آدمی در دره پستی را می‌توان در پس فیلم احساس کرد و همین حال مخاطب را خراب می‌کند. انگار نمی‌خواهی به عنوان مخاطب این همه پستی و سقوط انسانی را باور کنی و هنوز به انسان و انسانیت امیدواری. اگر این مفاهیم در یک منطق دراماتیک و ساختاری باورپذیر بازنمایی و روایت می‌‌‌شد، «هاری» می‌توانست به یک فیلم اجتماعی تند و تیز مؤثر بدل شود، اما در رسیدن به این هدف ناکام می ماند.
شناسنامه فیلم
عنوان:‌ هاری
کارگردان: امیراحمد انصاری
نویسنده: امیرعلی محسنین
تهیه‌کننده: علی شاه حاتمی، مهدی مددکار
مدیر فیلم‌برداری: فرشاد گل سفیدی
موسیقی: بابک میرزاخانی
فیلم‌برداری: فرشاد گل‌سفیدی
تدوین: مستانه مهاجر
بازیگران: علیرضا کمالی، جمشید ‌هاشم‌پور، میلاد کی‌مرام، مینا ساداتی، حسین سلیمانی، مجید واشقانی و... 
پخش: نیمروز فیلم
خلاصه ‌‌‌‌‌فیلم: من خطر کردم که یا همه چیز درست شه یا هیچی! هر کاری می‌کنم واسه خاطر بچمون که تو خانواده‌ای که من بزرگ شدم، بزرگ نشه.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی