[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۵۶۶
  • دوره جدید

یادداشت روز، روزنامه شیراز نوین

تعلیق و تعویق برجام

 

 

شیرازنوین- فرزاد وثوقی

farzad_vossoghi@yahoo.com

اموری که امروز دچار آن هستیم، نیازمند یک دیپلماسی قوی سیاسی اقتصادی است. با روی کار آمدن دولت یازدهم و دوازدهم همه توجهات به حوزه اقتصاد معطوف شد چراکه ارزیابی ما از جنگ پیش رو یک جنگ اقتصادی و دیپلماتیک بود. میزان تأثیرپذیری ما از این حوزه در شاخص بهبود و یا عدم بهبود معیشت مردم مشهود است. اما تاکنون متحمل خسارت‌های شدیدی در این جنگ سیاسی اقتصادی شدیم هرچند در سخنان مسئولان دولتی به این خسارت‌ها اشاره‌ای نمی‌شود اما وضعیت آنچنان که دولتی‌ها می‌گویند سالم و صادق نیست. اقتصاد ایران در تمامی ‌ابعاد وابسته به واردات از خارج است. ما برای بسته‌بندی آب هم نیازمند واردات مواد اولیه برای تولید شیشه‌های پلاستیکی هستیم تا برسد به امور مهمتر و بالاتر. فروش نفت برای ما از اولویت‌های ویژه اقتصادی است، آنچه در سال‌های پیش از انقلاب و پس از آن مورد انتقاد شدید انقلابیون قرار داشت خام‌فروشی نفت به عنوان ثروت ملی و نیاز آیندگان بود.  در حوزه خودکفایی نیز اقدامات مهمی ‌انجام نشده است چراکه حربه تحریم و محاصره اقتصادی همچنان برای ما کمرشکن است. در ماه‌های گذشته و خروج آمریکا از برجام، انگار همه تلاش‌های دیپلماتیک معطوف به فروش نفت و برقراری خط ارتباطی آن بوده است. نفت همچنان حرف اول و آخر را در تجارت شرق با غرب می‌زند. 
غربی‌ها حاضر به چشم‌پوشی از خرید نفت ایران نیستند و ایران قادر به چشم‌پوشی از فروش نفت خام نیست. دو وابستگی شدید که پیوندی عمیق و ناگسستنی بین دو جامعه به‌وجود آورده است با این تفاوت که دسترسی به نفت برای غرب نقد است و دسترسی ما به دلارهای نفتی نسیه‌!
نقطه سر خط؛ آمریکا در یک جنگ جهانی با بسیاری کشورها قرار دارد. این جنگ تنها در جبهه ایران گسترده نشده است  بلکه هرکجا حوزه نفوذ دلار آمریکا باشد، همانجا خاکریزها افراشته شده و جنگ به‌شدت ادامه دارد. میزان سواد، تجربه و تخصص دیپلمات‌های سیاسی اقتصادی ما در برد و باخت‌ها  تأثیر‌گذار است. هم باید برنامه توأم با پیش‌بینی‌های لازم را داشت و هم باید هجمه‌های رسانه‌ای و افکار عمومی ‌را کنترل کرد و پاسخ داد. 
حالا آمریکا با ایران، روسیه، چین، ترکیه و حتی کانادا بصورت مستقیم رودررو شده و از حربه و توان دلار و تحریم‌های اقتصادی در سطح گسترده‌ای استفاده می‌کند. همه‌چیز به مقاومت‌های اقتصادی در داخل کشور‌ها بستگی دارد. کار در روابط بین‌المللی به جایی کشیده است که چین بدون تعارف به ارتش خود حالت آماده باش جنگی داده است. اختلاف‌های تجاری و استراتژیک آمریکا با چین روز‌افزون است و رهبران آن کشور تصمیم گرفته‌اند در آماده‌باش نظامی‌ برای حفظ آنچه در حوزه انحصار فیزیکی متعلق به خود می‌دانند دچار خسارت نشوند. چین حاضر به از دست دادن تایوان نیست هرچند آمریکا بشدت درحال تجهیز نظامی‌ تایوان و سنگین کردن کفه توازن به نفع خویش است. 
کاهش میزان ارزش پول ملی در کشورهای درگیر با آمریکا عمده خسارت وارده به آنان است. کشوری چون ما هم باید به فکر حفظ ارزش ریال باشد هم برای پیوستن به اقتصاد جهانی، استاندارد‌سازی کند. ما باید برای اجرای عملی تعهدات خود در برجام و برخورداری از حمایت‌های اروپا منهای آمریکا به ده تعهد ارایه شده عمل کنیم که یکی از این موارد ده گانه داستان اف.ای.تی.اف بود. اتحادیه اروپا و نه آمریکا برای تعلیق تحریم‌های شدید، ‌چهارماه فرصت از نوامبر به ایران داده است. 
در آمریکا نیز در بحث سوئیفت که مورد اشاره تندرو‌های جمهوری‌خواه است، تأخیر‌هایی البته بصورت پنهان درنظر گرفته شده است تا ایران با تعاملات داخلی خود بتواند شرایطش را به شرایط استاندارد جهانی نزدیک کند. 
پیش‌بینی آینده اقتصاد ایران، تولید و اشتغال، درآمدزایی و همه‌چیز بستگی به نوع ارتباط استاندارد ما با ملل جهان دارد.یکی از عواملی که باعث عدم محسوس بودن دستاوردهای برجامی‌ در ایران بود همین داستان نبود استاندارد است. استانداردی که بقول مدیران مربوطه در داخل کشور اگر بنای اجرای آن را داشته باشیم بسیاری صنایع ازجمله خودروسازیمان تعطیل می‌شود. 
درخاتمه باید گفت، به دلیل برخورداری از یک اقتصاد سنتی، وابسته و متکی به قاچاق و دلا‌ل‌بازی برای گفتگو با ملل جهان و استاندارد‌سازی شرایط بسیار سختی را در اردوگاه داخلی داریم. رسیدن به این بلوغ زمان می‌خواهد و خسارت‌ها بر دوش مردم است. شاید بهتر باشد از طرح بازنشستگی افراد خسته بیشتر استقبال کنیم.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی