[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۵۸۹
  • دوره جدید

یادداشت روز، روزنامه شیراز نوین

بر مدار نفت

 

شیرازنوین- فرزاد وثوقی

farzad_vossoghi@yahoo.com

بیاییم و منصفانه قضاوت کنیم که تا کنون کدام بازارهای مهم جهان را از دست داده‌ایم و صادرات را در کدامین نقطه زمینگیرکرده‌ایم. یکی از جمله دلایلی که هیچگاه نتوانسته‌ایم و یا نخواسته‌اند امور اقتصادی و سرمایه‌گذاری ما بهبود یابد همین روند حفظ و صیانت از بروکراسی پیچیده اداری و البته عدم به روز رسانی قوانین خسته و قدیمی ‌است. مطلعین حوزه اقتصاد بر این باورند که حفظ روند بروکراسی پیچیده در کشور بزرگترین چالش فراروی فضای کسب و کار است.
اگر در کشور موفق به تولید محصولات جدای از نفت شویم قطعاً برای صادرات آن دچار موانع بزرگی هستیم. صادرات ایران عمدتاً نفت محور است  از این روی قابل تحریم با فشار‌های سیاسی در فضای اقتصادی است. فروش نفت یعنی همه چیز برای ایران و ایرانی چراکه نفت تأمین کننده تمامی ‌نیازهای ارزی ماست. از سویی دولت‌های امروز و گذشته در این چهار دهه تنها اقتصاد کشور را بر مدار نفت چرخانده‌اند و به سایر امور بی‌توجهی کاملی داشته‌اند. نفت خام در صدر صادرات ایران به کشورهای جهان بوده و هست. منهای نفت خام، نفت کوره، نفت سفید، کالاهای پتروشیمی ‌نظیر متانول، پروپان مایع شده، پل اتیلن گرید فیلم، روغن‌های سبک و فراورده‌های غیر بنزینی در شمار موارد صادراتی به خارج است که البته همگی از چاه‌های نفت ایران خارج می‌شود.
منهای نفت زعفران ایرانی، فرش، پوست دباغی شده، خرما، عصاره شیرین بیان، خاویار نیز در لیست صادرات قرار داشته که در صدر آن می‌توان از خرما، زعفران و فرش ایرانی نام برد. عمده خریدار فرش ایرانی کشور آمریکا بوده که امروز و به لطف تحریم‌ها و کنش‌های سیاسی، صادرات فرش بطور کامل قطع و بازار پرخریدار این محصول را از دست داده‌ایم. از دست دادن این بازار را نمی‌توان مقطعی دانست چرا که به اظهار مطلعین این صنعت، بازپس‌گیری این بازار برای همیشه غیر ممکن شده است چراکه رقبای ما بدون درنگ محصولات خود را جایگزین کردند.  
حالا فرش‌های دستبافت هندی و چینی در جایگاه فرش ایرانی خودنمایی می‌کنند. بازار فرش در دوران پیش از انقلاب بطور کلی در دست بافندگان و تجار ایرانی بود. بیش از 70 درصد بازار را فرش‌های با کیفیت ایرانی تشکیل داده بود. فرش ایرانی در جایگاهی قرار داشت که انواع مختلف آن در موزه‌های بین المللی نگهداری می‌شد. حالا اما فرش‌های هندی، چینی و پاکستانی که هیچگاه در جایگاه حضور در موزه‌های جهانی نبوده‌اند بر جایگاه ما نشسته‌اند.
حال این سؤال مطرح می‌شود که آیا جایگاه صنعت فرش دستبافت ما ایرانیان لایق توجه داخلی از سوی دولتمردان نبود. بی‌توجهی که جایگاه بین المللی ما را در هم کوبید.جایگاهی که بیش از 10 درصد جمعیت کشور از آن نان می‌خوردند.
 آنچه در گفتار مطلعین حوزه فرش دستبافت می‌توان جستجو کرد و به نتیجه رساند گواه این مطلب است که هرگز  نمی‌توان به جایگاه دهه‌های 60 و70 بازگشت. درواقع ما فرصتی برای بازگشت به عقب نداریم و وضع موجود، درحال نمایش  نابودی است. سال گذشته از 400 میلیون دلار صادرات فرش دستبافت به خارج 130 میلیون دلار آن مربوط به خریداران آمریکایی بوده است که امسال عملاً این فرصت را از دست داده‌ایم.
نقطه سرخط؛ اقتصاد یک فرصت برای ایجاد رفاه در جامعه است. از گذشته‌های دور ملل جهان در تبادلات اقتصادی با هم مصالحه داشته‌اند. تجار در راهروهای اقتصادی حتی باعث تبادلات فرهنگی نیز می‌شدند. حالا اما با مناقشات موجود بین برخی کشورهای جهان نمی‌توان انتظار داشت اقتصاد بر مدار مدارا پیش رود.
قبله اقتصادی ما این روزها چین است. چین بالاترین حجم مبادلات اقتصادی را با کشور ما دارد. امارات متحده عربی، عراق، کره، ترکیه، هند، افغانستان وپاکستان در رده‌های بعدی قرار دارند. نام کشورهای عمان، تایوان، ژاپن، ترکمنستان، ویتنام، هنگ کنگ،ایتالیا، آلمان، آذربایجان وجمهوری عربی سوریه نیزدر لیست مورد نظر مشاهده می‌شود. کشورهایی که اصالتاً مستعمره کشورهای دارای تکنولوژی هستند. از این جهت است که با خروج یک کشور از برجام می‌توان ارتباط سایر کشورهای جهان با ایران را مختل کرد.
ما برای استقلال باید علم را به سمت اختراع ببریم درواقع باید تولید کننده تکنولوژی باشیم.
 ما فروشندگان نفت همیشه و همه جا یک پایمان لنگ می‌زند حتی اگر شعارهای بزرگی بلد باشیم. اما این مشکل بزرگ تنها با واقع‌بینی حل می‌شود.واقع بینی که ما را به سمت اختراع و ابتکار سوق دهد.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی