[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۵۸۶
  • دوره جدید

یادداشت روز، روزنامه شیراز نوین

کدام قطب پزشکی

 

شیرازنوین- سعیدرضا امیرآبادی

amirabadi_shznvn@yahoo.com

شهر شیراز در میان القاب پرطمطراق گرفتار آمده است. عنوان قطب پزشکی خاورمیانه درحالی به شهر راز اطلاق می‌شود که هنوز کاستی‌های سخت‌افزاری بی‌شماری در حوزه‌های درمانی پیش رو داریم و جامعه مظلوم بیماران، با نارضایتی‌های دوچندانی روبرو هستند. برای ارزیابی وضعیت دارو و درمان، شاید نیازی به مراجعه به آمار و ارقام نباشد و با نگاهی گذرا بتوان به نارضایتی‌های مردمی ‌و کمبودهایی که مردم را به ستوه می‌آورند، پی برد. بیمارستان‌های دولتی با انبوهی از بیماران دردمندی مواجه‌اند که دردهای جانکاه بیماری به مشکل ثانویه آنها بدل شده و گرانی هزینه‌های درمان، پوشش‌گریزی بیمه‌ها، کمبود داروهای حیاتی و قانون‌گریزی شمار اندکی از مراکز درمانی، بیماران را درمانده‌تر از پیش می‌کند. متأسفانه، سرمنشأ یکی از مشکلات اساسی در حوزه درمان به برقرار نبودن توازن میان امکانات و نیروهای پزشکی با جامعه بیماران بازمی‌گردد. آشکار است که سرانه تخت‌های بیمارستانی با جمعیت کلانشهرهای ایران فرسنگ‌ها فاصله دارد و بخش دولتی نتوانسته است در دهه‌های اخیر، کارنامه موفقی در این زمینه از خود برجای بگذارد. گروهی از مسئولان در دوره صدارت خویش به طور کلی مسئله گسترش زیرساخت‌های درمانی را از یاد بردند و گروهی دیگر، با شیب ملایمی‌ به خدمت رسانی مشغول شدند. 
این در حالی است که گسترش خدمات سخت‌افزاری و نرم‌افزاری در حوزه پزشکی، در زمره اساسی‌ترین مسئولیت‌های دولت‌ها ارزیابی می‌شود و فعالیت‌های وزارت بهداشت و درمان، نقش بسزایی در ارتقای رضایت مندی عمومی ‌ایفا می‌کند. در نظر داشته باشیم که به دلیل تغذیه نامناسب و شیوه‌های نادرست زندگی و دغدغه‌ها و اضطراب‌های روزمره، بسیاری از مردم این روزها با بیماری‌های مهلکی دست و پنجه نرم می‌کنند و سرانه ابتلا به سرطان‌ها و سکته‌ها و آشفتگی‌های روحی و روانی در ایران، از استانداردهای جهانی به مراتب بالاتر است. متأسفانه دشواری‌ها و کاستی‌هایی که در حوزه درمان وجود دارد، بر مشکلات و نارضایتی‌های جامعه دردمند بیماران می‌افزاید و آنها را بی‌تاب می‌کند.
در بخش خصوصی درمان با کمبودهای سخت افزاری کمتری روبرو هستیم. بیمارستان‌های خصوصی به دلیل نرخ‌های سرسام‌آور، با مراجعه کنندگان کمتری روبرو هستند و با حوصله بیشتری به ارائه خدمات می‌پردازند؛ هرچند عملکرد گروه اندکی از آنان نیز با حاشیه‌هایی همراه بوده و به نظر می‌رسد وزارت بهداشت و درمان باید نظارت‌های بیشتری در این زمینه اعمال کند. در نظر داشته باشیم قشر عمده‌ای از جامعه ایران، از لحاظ اقتصادی در طبقه‌های مستضعف و میانی جامعه قرار می‌گیرند و از عهده هزینه‌های سنگین بسیاری از مراکز پزشکی خصوصی و نیمه خصوصی برنمی‌آیند. به همین دلیل، بخش درمانی دولتی نباید از گسترش سخت افزارها غافل مانده و تمام مسئولیت‌ها را به بخش خصوصی واگذار نماید. 
برای اجرایی شدن این موارد، وزارت بهداشت و درمان نیازمند بودجه‌های کلان و مدیران جهادی است. چنانچه نیم نگاهی به شیراز به عنوان پایتخت پزشکی خاورمیانه  داشته باشیم، درخواهیم یافت عمر قسمتی از ابنیه برخی از بیمارستان‌های شیراز به سر آمده و چاره‌ای جز سرمایه‌گذاری‌های همه‌جانبه و بذل توجه در این زمینه وجود ندارد. در نظر داشته باشیم که بیمارستان‌های کلانشهرهای ایران میزبان خیل جمعیتی عظیمی ‌از حاشیه‌ها و شهرستان‌های کوچک هستند.
این در حالی است که سرانه تخت‌های بیمارستانی و امکانات پزشکی در بخش دولتی، هیچ قرابتی با سیل عظیم مراجعه کنندگان ندارد. برای درک بهتر این مسئله، با بیماران نیازمند ام آر آی مواجه هستیم که بیمارستان‌های دولتی به آنها وقت عکسبرداری سه ماهه و شش ماهه داده و بیمار دردمند، چاره‌ای جز مراجعه به بخش خصوصی و هزینه‌های سرسام‌آور آن، که هیچ هم‌خوانی با درآمدهای عموم جامعه ندارد، نخواهد داشت.
در مبحث دارو هم با وضعیت مساعدتری روبرو نیستیم. در سالیان اخیر، شرکت‌های داروسازی ایران به پیشرفت‌های زیادی نائل شده‌اند؛ اما به نظر می‌رسد جامعه بیماران هنوز با بحران‌های زیادی در این زمینه مواجه بوده و حاشیه‌های درمان بر دردهایشان می‌افزاید. بسیاری از پزشکان از سر تجربه، آشکارا به بیماران توصیه می‌کنند کیفیت داروهای خارجی به مراتب بهتر از نسخه‌های ایرانی است. 
این در حالی است که در شرایط حاضر، با گرانی و کمبود بسیاری از اقلام دارویی روبرو هستیم. در نظر داشته باشیم کمبود حتی یک قلم از داروهای حیاتی، باعث به خطر افتادن جان بیماران می‌شود و دولت مکلف است با اتخاذ هر راهکاری، نیاز دارویی کشور را تأمین کند؛ هرچند دولتمردان رادیکال ایالات متحده حتی از تحریم دارویی و امکانات پزشکی برای ملت ایران دریغ نکرده‌اند و در عمل، امکان جابجایی پول برای خرید تجهیزات پزشکی و داروهای خارجی وجود ندارد. 
در نهایت، باید به این نکته اشاره کرد که شهر شیراز به مدد پزشکان حاذق و جامعه درمانی مجرب و زحمتکش، لایق عنوان قطب پزشکی خاورمیانه است؛ درحالی که از نظر گسترش امکانات سخت‌افزاری در بخش دولتی، فاصله زیادی با ایدئال‌ها داریم. به همین دلیل، نباید به تأسیس قارچ‌گونه مراکز زیبایی پزشکی و درمانگاه‌های کاشت مو دل خوش کرد و در حباب القاب پرطمطراق قطب پزشکی خاورمیانه گرفتار آمد. بلکه بخش دولتی در حوزه سخت افزارهای پزشکی نیاز مبرمی‌ به تغییرات اساسی و نزدیک شدن به استانداردها دارد. برای انقلاب در حوزه پزشکی، نیازمند اختصاص بودجه‌های کلان در پرتو مدیران جهادی هستیم.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی