[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۶۸۶
  • دوره جدید

تو در شکم مادرت بودی، من در قلبش، روزنامه شیراز نوین

از دانش‌آموزان یک کلاس پرسیدند چه کسی در میان آنها فرزندخوانده است. در این لحظه یک نفر بلند مى‌شود و مى‌گوید: من. از او مى‌پرسند فرق تو با دیگران چیست؟ مى‌گوید: بچه‌های دیگر در شکم مادرشان بوده‌اند و من در قلب مادرم. فرزندخوانده‌ها با عشق بزرگ مى‌شوند.
اولین بار در یکی از مراسم خیریه زینب کبری با آرزو آشنا شدم. او یکی از چندین کودکی بود که مدتی از زندگیش را در شبانه‌روزی زینب کبری گذراند اما شانس با او یار بود و با همت مسئولان و مددکاران این خیریه آرزو، به آرزوی داشتن پدر و مادری مهربان رسید و فرزندخوانده شد. 
ماجرای آرزو با وجود این‌که امروز ازدواج کرده و صاحب کودکی سه‌ساله است، هنوز مثل رویایی به یادماندنی نقل زبان‌ها است. هنوز مددکاران خیریه زینب کبری این داستان عجیب را برای خانواده‌هایی که به مرکز شبانه روزی مى‌آیند تا کودکی را به سرپرستی و فرزندخواندگی قبول کنند، تعریف مى‌کنند. در این گزارش آرزو داستان فرزندخواندگی‌اش را برایمان تعریف مى‌کند.
* قصه از کجا شروع شد؟
آرزو کودکی دو ساله بود که پدر و مادر واقعی‌اش او را در مشهد رها کردند. این دختربچه تا مدتی در مراکز شبانه‌روزی مشهد نگهداری مى‌شد اما دست بر قضا یک روز فاطمه برزگر (ابتکار) مسئول خیریه زینب کبری، در سفری که به مشهد داشت آرزو را مى‌بیند. او دخترک را با رایزنی و سیر مراحل قانونی به مرکز شبانی روزی خودش به تهران مى‌آورد. 
آرزو کودکی 2.5‌ساله شده بود و چند ماهی از حضورش در مرکز شبانه روزی مى‌گذشت که زن و شوهری که بچه‌دار نمى‌شدند برای قبول سرپرستی یک کودک وارد مرکز شدند. 
ساعت 3‌بعد از ظهر بود. بچه‌ها در خوابگاه به خواب عمیقی فرو رفته بودند اما آرزو که کفش‌های صدادارش را به پا کرده بود، به ذوق آمده و در حال تمرین راه رفتن کنار مددکارش بود. همزمان زن و شوهر جوان با خانم ابتکار در حال گفت‌وگو در اتاق بودند. دلشان مى‌خواست نوزادی را به فرزندخواندگی قبول کنند. در همین حال ناگهان آرزو با دیدن در نیمه باز وارد اتاق ابتکار شد و خودش را روی پاهای مرد جوان انداخت. 
در همین حال خانم ابتکار به مددکار گفت که این خانواده به‌دنبال نوزاد هستند نه دختربچه دو ساله اما پدر آرزو که یک دل نه صد دل عاشق دختربچه‌ای که روی پاهایش بود شده بود گفت: خانم ابتکار من بچه دیگری نمى‌خواهم. همین دختر من است، دلم او را مى‌خواهد. 
آرزو مى‌گوید: اعتقادی که مددکاران و مسئولان خیریه زینب کبری دارند این است که همان‌طور که پدر و مادرها زمان بارداری فرزندشان را انتخاب نمى‌کنند، در انتخاب فرزندخوانده نیز باید صبور باشند و اجازه بدهند کودک آنها را انتخاب کند. 
مثل اتفاقی که برای آرزو افتاد. او خودش پدر و مادرش را انتخاب کرد. حالا این ماجرا نَقل زبان مددکاران است و این خاطره را برای خیلی از خانواده‌هایی که برای سرپرستی یک کودک وارد مرکز مى‌شوند، تعریف مى‌کنند. 
آرزو به اینجا که مى‌رسد بغض مى‌کند و مى‌گوید: مددکاران و مسئولان این مرکز بهترین انتخاب را برای من انجام دادند. همیشه مى‌گویم شاید اگر در خانواده اصلی خودم بزرگ مى‌شدم این قدر خوشبخت نبودم. 
* تو چرا سبزه‌ای، مادرت سفید؟
آرزو اما تا قبل از 25‌سالگی زندگی خوبی داشت. آرامش در زندگیشان برقرار بود. پدر و مادرش همیشه هوای او را داشتند. با ذوق برایش لباس مى‌خریدند، او را به پارک و محل بازی مى‌بردند و حسابی زندگی‌شان با حضور آرزو رنگ گرمى ‌گرفته بود. «من در طول 25‌زندگی‌ام هیچ‌وقت متوجه نشدم که فرزندخوانده هستم. در خانواده همه از پدرم حساب مى‌بردند. به همین خاطر شاید در طول این سال‌ها هیچ‌کسی از اقوام و دوستان و اطرافیان به خودش اجازه نداد تا این موضوع را فاش کند». مادر آرزو همیشه داستان‌های جالبی را از کودکی او تعریف مى‌کرد. به او از زمان زایمانش و لحظه تولد هیجان انگیز او گفته بود. به همین خاطر آن‌قدر گوش آرزو از این داستان‌ها پر بود که لحظه‌ای فکرش را هم نمى‌کرد فرزندخوانده باشد. با این حال اما یک روز یکی از اقوام سعی کرد این موضوع را به گوش او برساند. او به آرزو گفت: تو چرا پوستت سبزه است و مادرت سفیده؟ چرا پدرت قد بلندی داره اما تو قدکوتاهی؟
آرزو با شنیدن این حرف‌ها متعجب شد. انگار تازه به تفاوت‌های بین خودش و پدر و مادرش فکر کرده بود. اما مادر آرزو که متوجه این موضوع شده بود خیلی زود ذهن آرزو را از این حرف و حدیث‌ها پرت کرد و سعی کرد بار دیگر ماجرای تولد او در بیمارستان را برایش یادآوری کند. 
* تو فرزندخوانده‌ای
آرزوی قصه ما امروز زنی جوان و 30‌ساله است. ازدواج کرده و مادر کودکی سه‌ساله است. او وقتی فهمید فرزندخوانده است که 25‌سال داشت. او در این مدت با مرد جوانی نامزد کرد و رویای خوش زندگی مشترک را در سر مى‌پروراند که خیلی اتفاقی و بدون آنکه بداند نامزدی‌اش به هم خورد. این اتفاق زندگی و برنامه‌های دختر جوان را به هم ریخت. به همین دلیل آرزو برای این‌که خودش را پیدا کند و به آرامش گذشته برگردد برای ادامه تحصیل به خارج از کشور رفت. 
وابستگی دختر جوان به خانواده‌اش باعث شد او یک سال و نیم بعد پس از پایان تحصیلات به ایران برگردد. «وقتی برگشتم پدرم حقیقت تلخی را به من گفت که باورش برایم بسیار سخت بود. او گفت: مى‌دانی چرا نامزدی‌ات به‌هم خورد؟ چون ما به آنها گفتیم که تو فرزندخوانده ما هستی». 
شنیدن این جملات از زبان مردی که تا دیروز آرزو او را عاشقانه پدر صدا مى‌کرد، مثل ضربه‌های سنگینی بر ذهن و روحش بود. حرف‌های پدر آن‌قدر برایش سنگین بود که آرزو به پهنای صورتش اشک مى‌ریخت و هیچ چیزی به زبان نمى‌آورد. 
«‌تازه متوجه شدم فرزندخوانده هستم. از مرکز شبانه‌روزی زینب کبری مرا به سرپرستی گرفته بودند و در مشهد پدر و مادر واقعی‌ام مرا رها کرده بودند. حسابی شوکه شده بودم. یک لحظه احساس کردم از فضا به زمین آمده‌ام و به همین‌جا و هیچ کسی تعلق ندارم. احساس کردم هر آنچه تا آن روز متعلق به من بود از من گرفته شد. حس تنهایی کشنده‌ای داشتم و فقط گریه کردم. یادم هست پس از شنیدن این واقعیت سه هفته از خانه بیرون زدم و به ایران‌گردی رفتم. سعی داشتم خودم را با سفر آرام کنم اما این فکر لحظه‌ای دست از سر من برنمى‌داشت». 
* خوابی که حقیقت داشت
پس از روزها سفر و ایران‌گردی دختر جوان کمى ‌آرام شده بود. او بار دیگر به خانه برگشت. خانه‌ای که احساس مى‌کرد متعلق به او نیست. اما رفتار پدر و مادرش مثل قبل با او گرم و صمیمى‌ بود. مادر و پدر آرزو او را به‌اندازه گذشته عاشقانه دوست داشتند و سعی مى‌کردند که دختر جوان را دعوت به آرامش کنند. اما این حقیقتی بود که آرزو دیر یا زود باید مى‌فهمید. «من پس از این ماجرا برای اولین‌بار به مرکز شبانه روزی زینب کبری رفتم. آنجا با خانم ابتکار و خانم نعمت الهی مددکار مرکز صحبت کردم. صحبت‌های آنها باعث آرامشم شد و فهمیدم فقط من نیستم که فرزندخوانده هستم و خیلی‌ها سرگذشتی مثل من داشته‌اند. حتی عده‌ای را دیدم که هنوز در مرکز شبانه روزی زندگی مى‌کنند».
تازه خواب‌های آرزو برایش باورپذیر شده بود. «همیشه خواب مى‌دیدم در اتاقی هستم که پر از تخت خواب و بچه است و من در یکی از تخت‌ها به خواب رفته‌ام. بارها این خواب را دیده بودم اما با دیدن مرکز شبانه روزی فهمیدم که آن خواب بخشی از حقیقت زندگی‌ام بوده است». 
آرزو اما با فهمیدن واقعیت هیچ وقت دلش نخواست به‌دنبال پدر و مادر واقعی‌اش برود و بفهمد آنها چه کسانی بوده‌اند. آیا هستند یا نه. او معتقد است زن و مردی که او را با عشق بزرگ کرده‌اند پدر و مادر واقعی‌اش هستند. «یک‌بار یکی از مسئولان مرکز خاطره جالبی را برایمان تعریف کرد. او گفت از دانش‌آموزان یک کلاس پرسیدند چه کسی در میان آنها فرزندخوانده است. در این لحظه یک نفر بلند مى‌شود و مى‌گوید: من. از او مى‌پرسند فرق تو با دیگران چیست مى‌گوید: بچه‌های دیگر در شکم مادرشان بوده‌اند و من در قلب مادرم. واقعیت این است کسانی که فرزندی ندارند و بچه‌ای را به سرپرستی قبول مى‌کنند حساسیت خاصی روی او دارند. با علاقه بزرگش مى‌کنند و همه عشقشان را در وجود آن بچه سرازیر مى‌کنند. کاری که پدر و مادر من در حقم کردند. آنها آن‌قدر مهربان و با محبت بودند که من هیچ‌وقت بدی را یاد نگرفتم». 
* حضورت در زندگی‌مان معجزه بود
آرزو تک فرزند خانواده است. او به مرور زمان موضوع فرزندخواندگی‌اش را پذیرفته بود و سعی مى‌کرد مثل گذشته رابطه خوبی با خانواده‌اش داشته باشد. با این‌حال همیشه فکر مى‌کرد آنها در حقش لطف زیادی کرده‌اند و آرزو را به سرپرستی گرفته بودند. «آن قدر این موضوع آزارم مى‌داد که در نهایت یک روز مادرم گفت آرزو فکر نکن فقط ما در حقت لطف کرده‌ایم. تو هم در حقمان لطف کردی. ما همیشه در حسرت بچه بودیم. خریدن لباس بچه برایمان آرزو بود. زمان کمى ‌پیش مى‌آمد که غذای گرمى ‌دور هم بخوریم، برای گردش در قالب خانواده بیرون برویم، برویم پارک و... اما آمدن تو به زندگی‌مان یک معجزه بود. زندگی‌مان را تغییر دادی و حال خوشی را به خانه‌مان آوردی. این حرف‌های مادرم قوت قلبم بود. سعی مى‌کردم با این موضوع کنار بیایم و کمتر به آن فکر کنم.»
آرزو پس از مدتی متوجه شد نه تنها او بلکه دخترعمویش نیز فرزندخوانده است. 
«عمویم هم مشکل پدرم را داشت و آنها نیز بچه‌دار نمى‌شدند. وقتی پدر و مادرم مرا به فرزندخواندگی قبول کردند، پس از مدتی عمویم هم به همراه همسرش برای پذیرفتن سرپرستی یک دختر به مرکز شبانه‌روزی رفتند. آنجا آنها دختربچه‌ای 5ساله را به فرزندخواندگی قبول کردند. خوب این سن برای فرزندخواندگی زیاد است. چرا‌که بچه ممکن است همه‌چیز را به‌خاطر داشته باشد. با این حال عمویم سیمین را به سرپرستی قبول کردند. 
پس از مدتی به‌خاطر این‌که سیمین بزرگ بود زن عمویم نتوانست او را کنترل کند و مجبور شد او را به مرکز برگرداند. اما او بعد از یک روز نتوانست دوری سیمین را تحمل کند و بار دیگر به سراغش رفت و او را به خانه آورد. حالا سال‌ها از آن ماجرا مى‌گذرد. سیمین که بزرگ‌تر از من است و با خانواده عمویم زندگی مى‌کند. عمویم فوت کرده و سیمین همه عشق و زندگیش زن عمویم است و از او مراقبت مى‌کند». 
بعد از این‌که آرزو فهمید فرزندخوانده بوده، سیمین به کمکش آمد. او به آرزو درباره زندگی خودش هم گفت و حتی برای او تعریف کرد که در مرکز شبانه روزی آرزو را به‌خاطر داشته و با او بازی مى‌کرده. «اما هیچ کدام از خاطرات سیمین را من به‌خاطر نداشتم. چون کوچک‌تر از او بودم». 
* عشق، عشق مى‌آورد
آرزو معتقد است فرزندخواندگی فقط یک عنوان است. درست است که فرزندخوانده بچه واقعی پدر و مادرش نیست اما اگر با عشق و محبت بزرگ شود، با همه وجود به خانواده‌اش عشق مى‌ورزد و آنها را مثل خانواده واقعی‌اش دوست خواهد داشت. «من هم شاید یکسری مشکلات داشتم و شاید حتی خانواده‌ام را اذیت کردم اما واقعیت این است که آنها همیشه مثل کوه پشتم بودند، هوای مرا داشتند و به من با عشق و محبت رفتار کردند. به همین دلیل پدرم را به شکل خاصی دوست دارم و مادرم را شکل دیگری. آنها همه زندگی من هستند». 
آرزو با این حال دوستان تازه‌ای در مرکز شبانه روزی پیدا کرده بود. به جمع‌هایشان مى‌رفت و در جلسات و مهمانی‌های آنان شرکت مى‌کرد. بودن در کنار آنها حس خوبی به آرزو مى‌داد و او مى‌دانست که تنها نیست. در همین جلسات هم بود که آرزو با فرهاد آشنا شد و خیلی زود او ازدواج کرد. «فرهاد هم فرزندخوانده بود. مادرش عرب و پدرش ایرانی بود. فرهاد در 15‌سالگی متوجه فرزندخواندگی‌اش شد. پسر عمویش به مادرش گفته بود چرا فرهاد اسباب‌بازی‌های بهتری از من دارد. زن عموی فرهاد هم گفته بود چون او فرزندخوانده است و پدر و مادرش باید توجه بیشتری به او داشته باشند. آن زمان فرهاد قهر مى‌کند و از خانه بیرون مى‌زند. اما در نهایت مى‌پذیرد و در کنار خانواده‌اش به زندگی خود ادامه مى‌دهد. آنها بارها به‌خاطر طعنه‌های دیگران و برای این‌که فرهاد ناراحت نشود خانه‌شان را تغییر داده بودند». 
فرهاد در این مدت همیشه هوای آرزو را داشت و کمکش کرد که موضوع فرزندخواندگی‌اش را بپذیرد. اما این اتفاق ماجرای عاشقانه‌ای را برای آنها رقم زد. «یک ماه از آشنایی‌مان مى‌گذشت که تصمیم به ازدواج گرفتیم. عاشق هم بودیم و خیلی زود بچه‌دار شدیم. حالا دخترم همه زندگی ماست. او تنها کسی است که مى‌دانم از خون خودم است و عاشقش هستم». 
* فرزندخواندگی جرم نیست
با وجود این‌که روزهای سخت برای آرزو تمام شده اما گاهی نگاه سنگین دیگران یا طعنه‌هایشان او را آزار مى‌دهد. آرزو از یکی از خاطرات بدش این طور برایمان تعریف مى‌کند: یک بار سر شستن ماشین با یکی از همسایه‌های قدیمى ‌بحثمان شد و او با لحن بدی و با صدای بلند به من گفت: برو سرراهی. این حرف آن قدر تلخ و آزاردهنده بود که بغض سنگینی راه گلویم را بست. آن فرد فکر مى‌کرد فرهاد این موضوع را نمى‌داند و خواست به او این موضوع را گوشزد کند اما به‌نظر من این دسته از افراد شخصیت مشکل‌دار و فرهنگ پایین خودشان را نشان مى‌دهند. «یکی از دوستانم که او هم فرزندخوانده است، سر خواستگاری‌اش خیلی اذیت شد. مادرشوهرش به او گفته بود تو کمتر از حدی هستی که بخواهم تو را برای پسرم بگیرم. حالا دوستم حدود 10‌سال است که با آن پسر ازدواج کرده، زندگی خوبی دارد و صاحب فرزند شده‌اند. همسر دوستم به‌خاطر این حرف مادرش مجبور شد با آنها قطع رابطه کند و الآن حدود سه سال است که رابطه‌شان گرم شده و با هم رفت و آمد دارند». 
به گفته آرزو همه بچه‌ها مظلوم و پاک هستند و مهم عشقی است که اطرافیان به آنها مى‌دهند. «خیلی‌ها از پدر و مادر واقعی خودشان هستند اما در خانه رابطه خوبی با هم ندارند. عشقی نثار یکدیگر نمى‌کنند و سایه یکدیگر را با تیر مى‌زنند. واقعاً تنها موضوعی که در این رابطه‌ها مهم است عشق واقعی است. عشق معجزه مى‌کند. به همین دلیل مردم باید نگاهشان را به‌فرزندخواندگی عوض کنند». 
به اعتقاد آرزو بچه‌های که در پرورشگاه بزرگ مى‌شوند بد نیستند. خیلی از آنها اگر حامى ‌داشته باشند مى‌توانند برای جامعه‌شان مفید باشند، عشق بورزند و زندگی درستی را پیش بگیرند. جامعه باید نگاهش را به این افراد تغییر دهد. فرزندخواندگی جرم نیست فقط شکلی از زندگی است که در اختیار و انتخاب این کودکان نبوده است. 

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی