[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۶۸۶
  • دوره جدید

یادداشت روز، روزنامه شیراز نوین

تحریم‌ها از کی شروع شد 

 

شیرازنوین- فرزاد وثوقی

farzad_vossoghi@yahoo.com

باید نگاهی به کشورهای همسایه و پیشرفت‌های آنان در حوزه گردشگری داشته باشیم. گردشگری که  بعنوان پرطرفدارترین و پر درآمدترین صنعت جهان امروز شهرت یافته است. برخی کشورهای همسایه با سرمایه‌گذاری فرهنگی روی جریان گردشگری با تبلیغات وسیع و گسترده ماهواره‌ای موفق به جذب سرمایه‌های ایرانیان با هدفگذاری در خرید ملک شده‌اند. 
ما یک آثار سخت پیش از تحریم‌های آبان داشتیم و یک آثار بلاتکلیفی مستمر پس از آغاز تحریم‌های ۱۳ آبان ۱۳۹۷ که با رکود در بازار توأم شد. هرچند تاریخچه تحریم‌های خارجی علیه ایران نه به چهار دهه گذشته می‌رسد که ریشه‌ای دیرینه دارد. 
اگر به دنبال ریشه تحریم‌ها هستیم باید تاریخ ایران را به خوبی خوانده باشیم  چرا که شاید از زمان ملی شدن صنعت نفت و حتی قبل از آن این اتفاق برای اقتصاد تک‌محصولی افتاد و باید به فکر چنین روزهایی می‌بودیم که البته نبودیم.  وابستگی به نفت در شرایطی ادامه دارد که هیچ برنامه متمرکز و جایگزینی برای آن نداریم . شاید مهم‌ترین برنامه برای جایگزینی نفت توجه و حفظ مغزها در راستای تولید باشد که اصولاً در هیچ دوره‌ای به آن توجه نشده است و فرار مغزها همچنان ادامه دارد و این به معنای دوری جستن از تولید و خودباوری ملی است.
اوج برنامه‌های اقتصادی در کشوری مانند ما بازگشت به چهار دهه گذشته و توزیع توأم با ایجاد صف مواد خوراکی برای مردم است. پیامی‌ که این روش توزیع خواربار از سوی دولت برای مردم دارد را می‌توان در کلامی ‌کوتاه خلاصه کرد و آن کوتاهی دست‌اندکاران امور در حوزه اقتصاد و معیشت مردم است.
علی‌رغم آنکه مدام در تریبون‌های رسمی ‌بر ضرورت توجه به معیشت مردم تأکید می‌شود اما همچنان شاهد بی‌توجهی به این حوزه مبنایی هستیم.  در واقع می‌توان چنین پنداشت که مسئولان امر در حال پاس‌کاری مسئولیت‌های خود هستند و انگار دائم توپ را در زمین هم می‌اندازند تا زمان بگذرد. 
آنچه در حوزه اقتصاد داخلی ایران به وفور یافت می‌شود وقت‌کشی است . اقتصاد در ایران همواره دولتی بوده و هست. بخش‌های خصوصی و تعاونی جایگاه مناسب و درخور شأنی در اقتصاد وابسته ایران ندارند.  بیکاری گسترده و رکود، محصول اقتصاد دولتی است که بخش اعظم آن گرفتار سیاسی‌کاری‌ها است. 
 مدیران بخش‌های  خصوصی مسبب اصلی این واپس‌گرایی را خود دولت و عملکرد خصولتی‌ها می‌دانند وقتی دولت برای امرار معاش خود و کارکنانش از منابع نفتی برداشت و ارتزاق می‌کند و نگرانی برای معیشت این خاندان بزرگ ندارد، فرصتی برای فعالیت دیگران فراهم نمی‌کند و اصولاً برای دو بخش خصوصی و تعاون فرصتی برای ابراز وجود قائل نیست.  در حرکتی اشتباه و غلط، دولت بخش خصوصی را رقیب خود می‌دانند نه شریک و سرمایه‌گذار و تأمین کننده منافع عمومی‌، صدور بخشنامه‌های دولتی علیه روند فعالیتی نیمه‌جان صنعت و صادرات مؤید این گفتار است که مدیران بخش خصوصی به صراحت آن را بیان و نسبت به آن انتقاد می‌کنند.
 نقطه سر خط؛ در شرایط تحریم و عدم تعامل با بازارهای جهانی تنها می‌توان یک پیش‌بینی داشت و آن انتظار برای رسیدن به آثار تحریم‌ها در فرصت‌های پیش روست. واقعیت این است که تحریم‌ها تازه شروع شده و در ابعاد جدید خود که سمت و سوی نفت را نشانه رفته است هنوز آثار خود را نمایان نساخته است. باید منتظر روزی باشیم که نتوانیم پول فروش نفت را دریافت کنیم و آن وقت چه خواهد شد.
 اتفاقی که صادرکنندگان ما هم‌اکنون از آن خبر می‌دهند و آن عدم توان برای دریافت طلب‌های خارجی است. بدین معنا که ساز و کاری برای دریافت پول تا این لحظه پیشنهاد و عملی نشده است. سیاست انتظار همچنان در حوزه اقتصاد ادامه دارد و رشته‌های صبر درحال نازل شدن، بهتر است راهکارهای عملی را بیابیم قبل از آنکه بحران‌ها دامنگیر کلیه سطوح اجتماعی شود.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی