[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۶۲۲
  • دوره جدید

یادداشت روز، روزنامه شیراز نوین

خرید زمان در بحران 

 

شیرازنوین- فرزاد وثوقی

farzad_vossoghi@yahoo.com

مسئولانی که خود مسئول تنظیم و تعادل نرخ و کاهش تورم در بازار هستند دائم درحال تکرار مشکلات و یادآوری افت تولید و افزایش تورم در جامعه‌اند. در اینکه اقتصاد بشدت آسیب دیده شکی نیست اما تکرار مشکلات در سالیان گذشته به معمای بزرگی بدل شده است که کسی برای حل آن اقدام نمی‌کند. انگار این گفتن‌ها و توپ را در زمین هم انداختن‌ها  نوعی خرید زمان محسوب می‌شود.
از زمستان گذشته که نرخ دلار زنجیر پاره کرد روزگار سیاهی بر تولیدکننده، صادرکننده و مصرف‌کننده گذشت. قیمت‌ها آنچنان بالا رفت که بعد 13 آبان 97 که زمان اجرای تحریم‌های جدید بود انگار اثری در روند افزایشی قیمت‌ها نداشت بلکه رکود را تشدید کرد. اگر به سر خط اخبار اقتصادی سیاسی توجه کنیم انگار مسئولان در حال خرید زمان هستند و این فرصت را برای چه می‌خواهند، پرسش دیگری است که ذهن‌ها را به خود معطوف می‌سازد.  در بحث تحریم‌های خارجی اگر نگاهی دوباره  به اخبار دریافتی در حوزه اقتصاد سیاسی داشته باشیم درخواهیم یافت که فعالین حوزه اقتصاد شاید 25درصد عامل گرانی، کمیابی و تورم را معطوف به تحریم‌ها میدانند و بیشتر معتقدند این گرفتاری در حوزه داخلی ایجاد شده و باید در همین حوزه حل و فصل شود. بطور مثال آن‌دسته از تولیدکنندگان داخلی در استان فارس فشارهای وارد از سوی دستگاههای دولتی را عامل رکود و تورم وتعدیل نیروهای کارگری میدانند. 
با این اوصاف این مراکز دولتی وخصولتی هستند که مانعی بزرگی بر سرراه تولید ایجادکرده‌اند و باید به واکاوی این مهم پرداخت که چرا موانع بخشنامه ای از سرراه تولید کنار زده نمی‌شود. داستان خصوصی‌سازی یک سراب انکار ناپذیر است چرا که در سالیان گذشته حتی یک مورد خصوصی‌سازی با جذب سرمایه‌گذار اتفاق نیفتاده است که درد تولید و اشتغال را درمان کند. 
یکی از نمایندگان شیراز در مجلس شورای اسلامی ‌در بازدید از شهرک صنعتی بزرگ شیراز بر این نکته صحه گذاشته است که تنها 30درصد کارگاه‌های موجود در این شهرک با ظرفیت 50درصدی در حال فعالیت است. همچنین تعدیل نیروی انسانی به یک بهانه جدی برای کاهش هزینه‌های سرسام‌آور تولید  تبدیل شده است، موضوعی که به امنیت اجتماعی تنه می‌زند و تشدید‌کننده آسیب‌های اجتماعی است.   
ما بر این باوریم که اگر فرهنگ کار و تلاش در جامعه احیا و گسترش نیابد باید فاتحه امنیت را خواند. طبق آمارهای موجود جمعیت کارگری ایران چیزی حدود 42میلیون نفر است. 42 میلیونی که در حال پرداخت حق بیمه به سازمان تأمین اجتماعی‌اند. 42 میلیون نفری که با تولید خود مسیر اقتصاد، صادرات و ارزآوری را تعییین می‌کنند.42 میلیون نفری که اصلی‌ترین سرمایه تولید هستند و هویت اجتماعی آنان به همین داستان تولید متصل است. 
حالا اما فرهنگ کار بشدت آسیب دیده است. رشد پرونده‌های قضایی مؤید این مطلب است که دوباره باید با موج فزاینده سرقت‌ها مواجه باشیم. اگر در موضوع قاچاق در انواع مختلف چه مواد مخدر،کالا وارز با رشد مواجه هستیم باید به این نکته توجه کنیم که بازار قاچاق گرم است و نیاز به نیروی انسانی برای ادامه مسیر و کسب درآمدهای یک شبه روزافزون است.
نقطه سرخط؛ خرید زمان برای دولتی‌ها آسان است. دوسال از عمر دولت و یکسال از عمر مجلس باقی مانده است. در این فرصت مسئولان دایم درحال تذکر دادن و گفتاردرمانی هستند. دو خودرو ساز بزرگ داخلی در چاله رکود و بدهکاری گرفتار آمده‌اند. تکلیف سایر صنایع هم معلوم نیست. نه دولت، نه بخش خصوصی و نه تعاون، اشتغال درخور توجهی را ایجاد نکرده‌اند. حفظ اشتغال موجود هم چندان مورد توجه نیست چراکه نیازهای کارگاهی و کارخانه‌ای عموماً در بخش سرمایه در گردش و یا تخفیف‌های مالیاتی لحاظ نمی‌شود.  مواد اولیه به دست تولیدکننده به بهانه تحریم‌ها نمی‌رسد وگمرک ایران در بحث عدم ترخیص کالاهای موردنیاز تولید کنندگان به بزرگترین انبار احتکار تبدیل شده است.  بنظر میرسد دولتی‌ها، تولیدکننده و صادر کننده زبان هم متوجه نمی‌شوند و یا خودشان را به نداستن زده‌اند. از ابتدای دولت یازدهم تا کنون نشست‌های بسیاری در قالب گفتگوی  بخش خصوصی با دولت در پایتخت و مراکز استانها برگزار شده است که تاکنون نتایج آن در عمل هویدا نشده است. تیتر اخبار اقتصاد سیاسی همچنان از همان مشکلات قدیمی ‌حکایت می‌کند که چند دهه است گریبان تولید و اشتغال را گرفته  است. دولت همچنان درحال خرید زمان است و مشخص نیست این خرید زمان تا چه تاریخی ادامه خواهد یافت.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی