[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۷۰۷
  • دوره جدید

قصه عجیب زندگی مرد ۲.۲۴‌متری بسکتبال ایران، روزنامه شیراز نوین

بلندقامت‌ترین بسکتبالیست تاریخ ایران این روزها کاملاً از بدنه این رشته جدا شده و در فکر راه انداختن کسب و کاری خارج از ورزش است. به گزارش ورزش سه، هنوز علاقه‌مندان به بسکتبال جابر روزبهانی را فراموش نکرده‌اند. بازیکنی که با ۲ متر و ۲۴‌سانتی متر یک استعداد فوق‌العاده برای بسکتبال ایران به‌حساب مى‌آمد، خیلی زود از صحنه کنار رفت و الآن چند سالی هست که کسی هم از یکی از ستاره‌های دهه ۸۰ بسکتبال ایران خبری نمى‌گیرد.
جابر که در ۲۹‌سالگی به‌دلیل شدت آسیب دیدگی‌های کهنه‌اش تصمیم به خداحافظی از بسکتبال گرفت، با وجود این‌که یکی از بلندقامت‌ترین بسکتبالیست‌های تاریخ ایران و آسیا به حساب می‌آید، دغدغه زیادی در بسکتبال ندارد و به‌فکر راه انداختن یک باغ رستوران در اصفهان است!
بازیکنی که یک‌سال از حامد حدادی کوچک‌تر و ۶‌سانتی متر بلندتر است، به آرزوهای بزرگ خود در بسکتبال نرسید و مجبور شد به‌دلیل عدم برنامه‌ریزی مناسب خیلی زود ورزش حرفه‌ای را کنار بگذارد.
چند دقیقه‌ای با جابر روزبهانی همکلام شدیم تا از حال و روز بلندقامت‌ترین بسکتبال تاریخ ایران باخبر شویم. در ادامه مشروح گفت‌وگوی خبرنگار «ورزش سه» را با جابر روزبهانی مى‌خوانید.
* اثری که از شما در بسکتبال دیده نمى‌شود. چقدر این روزها با بسکتبال سروکار داری؟
خیلی کم. تقریباً ۲‌سال مشغول آموزش به نوجوانان و نونهالان بودم؛ اما الآن مدتی است که در گیر کار دیگری هستم. مى‌خواهم یک باغ رستوران راه بیاندازم. هر زمان که این کارم راه افتاد، در کنارش بسکتبال را هم دنبال مى‌کنم.
* گویا علاقه زیادی به مربیگری نداری؟
راستش را بخواهید، نه. دوست دارم به جوان‌ها آموزش بسکتبال بدهم و هر کاری از دستم بربیاید، انجام خواهم داد؛ اما این‌که به کلاس مربیگری بروم و بخواهم در یک تیم حرفه‌ای مربیگری کنم، جزو علاقه من نیست.
* در این چند سال دلیل خداحافظی زودهنگام از بسکتبال را آسیب‌دیدگی عنوان کردی؛ اما واقعاً رفع این مصدومیت‌ها راه حلی نداشت؟
من از ناحیه کمر و زانو آسیب‌دیدگی‌های زیادی داشتم. متأسفانه دلیل هم داشت. آن اوایل که بازی می‌کردم، باید به من فرصت مى‌دادند که بدنم را بسازم؛ اما فقط از من استفاده کردند و بازی گرفتند. شاید برخی یادشان باشد؛ من وقتی در رده سنی نوجوانان بودم، به‌خاطر قد و قامتی که داشتم، همزمان برای تیم‌های جوانان، امید و بزرگسالان هم بازی مى‌کردم. اصلاً فرصتی برای بازسازی بدنم نداشتم.
* آن مقطع نمى‌دانستی ممکن است این فشار سنگین به ضررت تمام شود؟
متأسفانه دائماً در مسابقه و اردو بودم و اصلاً وقت فکر کردن هم نداشتم. چند باری از فدراسیون درخواست کردم که مدتی به من استراحت بدهند؛ اما آنها فقط به فکر استفاده از من بودند. چند باری شد که مشغول بدنسازی بودم؛ اما وسط بدنسازی زنگ مى‌زدند و مى‌گفتند باید به اردو بیایی یا عازم مسابقات شویم. به فدراسیون بارها هشدار دادم؛ اما کسی به حرفم گوش نکرد. در نهایت همین باعث شد تا جابر روزبهانی خیلی زود از بسکتبال جدا شود
* اما حداقل مى‌توانستی ۵- ۶ سال دیگر در سطح اول بازی و به تیم ملی کمک کنی؛ اما حالا شاید پیدا کردن جایگزین برای امثال تو سخت باشد؟
نه فقط من، بلکه نسل طلایی بسکتبال که سال‌های آخر خود را پشت سر مى‌گذارد، حالاحالاها تکرار نمى‌شود.
* در این مدت که با نوجوانان کار کردی، استعدادی با قد و قامت خودت ندیدی؟
متأسفانه نسلی که الآن وجود دارند، اصلاً به ورزش فکر نمى‌کنند. بیشتر نونهالان و نوجوانان امروزی سرشان با گوشی و تبلت گرم است. در این ۲سال هم که من با بچه‌ها کار کردم، متوجه شدم خیلی از آنها توانایی عضلانی نداشتند. حتی خیلی از آنها مشکلات جسمى‌ هم داشتند. فدراسیون برای پیدا کردن استعدادها باید برنامه‌ریزی دقیقی داشته باشد. مسئولان به جای این‌که به شکل گرفتن یک بازیکن کمک کنند، دائماً از او استفاده مى‌کنند. اگر راه را درست برویم، مى‌توانیم بازیکنی مثل «یائو مینگ» چینی بسازیم که اسطوره این کشور است. حتی بازیکنانی بلندقامت‌تر از من در ایران مى‌توان پیدا کرد و آنها را ساخت.
* برخی مى‌گویند بزرگ‌ترین حسرت تو بازی نکردن در NBA است؟
یک سال در آمریکا بودم و خیلی از تیم‌ها مرا مى‌خواستند. آنها مى‌گفتند من باید یک یا ۲‌سال زیر نظر مربی شات تمرین کنم و بعد قرارداد ببندم. آن مقطع به فدراسیون زنگ زدم و گفتم که من برای این‌که در NBA بازی کنم، حداقل باید یکی،۲ سال در آمریکا بمانم. آنها گفتند چنین اجازه‌ای نداری و باید به تهران برگردی تا به مسابقات جوانان آسیا اعزام شوی! برایشان مهم این بود که مقام‌ها و جام‌ها را در سالن بچینند و به فکر این نبودند که با این کارشان آینده یک بازیکن را خراب مى‌کنند.
* مشخصا در دوره ریاست محمود مشحون این اتفاقات افتاد؟
بله، آن زمان مشحون رئیس فدراسیون بود.
* در چند سال اخیر که از بسکتبال خداحافظی کردی هم کسی سراغت نیامد؟
خیر. نه در دوره ریاست قبلی و نه فعلی، کسی از فدراسیون سراغم را نگرفت. در ورزش ایران فقط پهلوان زنده را عشق است. تا جایی که مى‌توانند از ورزشکار استفاده مى‌کنند؛ اما وقتی نتوانند دیگر کار آن ورزشکار تمام است.
* به نظرت وضعیت این روزهای بسکتبال راضی‌کننده هست؟
برای این‌که دوباره به قله آسیا برسیم و در جهان حرفی برای گفتن داشته باشیم، باید دوباره استعدادیابی صورت بگیرد. ۲۰‌سال قبل در دوره غضنفری این‌کار صورت گرفته بود. من در رده نونهالان بودم که ۴۰۰‌نفر دعوت شده بودند و در نهایت ۱۲نفر از آنها به مسابقات ۲۰۰۴ نوجوانان اعزام شدند. از آن ۱۲‌نفر هم بعداً ۸ نفر به تیم ملی بزرگسالان رسیدند و نسل طلایی را تشکیل دادند. باید برای پیشرفت بسکتبال هزینه کرد و حرف زدن فایده ندارد.
* جام جهانی بسکتبال را در پیش داریم که صعود ایران هم تقریباً قطعی شده است. چه انتظاری باید از تیم ملی داشته باشیم؟
بعید است ایران در جام جهانی ۲۰۱۹ حرفی برای گفتن داشته باشد. ما حتی در آسیا هم از چین عقب افتادیم و دیگر نمى‌توانیم حرف اول را بزنیم. چین بهترین لیگ آسیا را دارد و ما باید برای پیشرفت حداقل ۵۰‌درصد کیفیت لیگ آنها را در ایران داشته باشیم.
* از حامد حدادی خبری داری. او هم گویا دیگر خیلی راغب نیست در تمام بازی‌های ملی شرکت کند؟
با حدادی در تماس هستم. او کمى‌آسیب‌دیدگی دارد. در هر تورنمنتی که حامد بازی کرده، فشار زیادی روی او بوده و مى‌توانم بگویم ۵۰‌درصد بار تیم ملی روی دوش اوست. واقعاً حدادی نیاز به استراحت دارد. البته من امیدوارم ۱۰‌سال دیگر هم سایه حامد حدادی بالای سر تیم ملی بسکتبال ایران باشد.
* به عنوان سوال آخر. حالا که بسکتبال را کنار گذاشتی، این قد و قامت بلند در زندگی شخصی مشکلی برایت ایجاد نمى‌کند؟
نه، من مشکلی با قدم ندارم. به زندگی با این قد و قامت عادت کردم و هیچ مانعی برایم ایجاد نمی‌کند.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی