[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۷۱۱
  • دوره جدید

یادداشت روز، روزنامه شیراز نوین

دگردیسی 

 

شیرازنوین- سعیدرضا امیرآبادی

amirabadi_shznvn@yahoo.com

شاید چاره‌ای جز دگردیسی اقتصادی برای ایرانیان نمانده باشد. باید با نگاهی رو به جلو از پیله‌های سنت‌گرایی و سیاست درهای بسته و نگاه‌های بدبینانه به بخش خصوصی فارغ شد و همسو با ادبیات اقتصادی جهان، در مسیر پیشرفت و تکامل قرار گرفت. بنابر باور بسیاری از صاحب نظران علم اقتصاد، تمرکز بر جذب سرمایه‌گذاری خارجی و استفاده بهینه از ظرفیت‌های داخلی به عنوان کلیدواژه‌های رشد و پیشرفت به حساب می‌آیند و وضعیت ایرانیان در دوران معاصر به گونه‌ای رقم خورده که نیاز به اعتمادسازی و جذب سرمایه، بیش از هر برهه دیگری احساس می‌شود. فرآیند جذب سرمایه‌گذاری در زمینه‌های داخلی و خارجی به یک اندازه اهمیت دارند و نباید با نگاه‌های رادیکالی، هیچ یک از آنان را نفی کرده و در برابر آنها غفلت پیشه نماییم.  بلکه کلیدواژه‌های رشد همانند بازوانی توانمند می‌توانند به صورت توأمان زمینه تعالی اقتصادی کشور را پدید آورند و نفی هریک از آنها، ضررهای بی‌شماری را متوجه وضعیت سیاسی، اقتصادی و اجتماعی کشور می‌کند.
دولت در زمینه جذب سرمایه‌های داخلی، رسالت سنگینی به دوش دارد. مدت‌های زیادی‌ست که فرآیند خصوصی‌سازی به عنوان یکی از راهکارها و رموز پیشرفت کشورها شناخته می‌شود. تجربه نشان داده سپردن کارها به دست مردم، به مراتب نتیجه پربارتر و خوشایندتری به همراه داشته است. دولت‌های یازدهم و دوازدهم ایران، بارها و بارها بر اهمیت خصوصی‌سازی تأکید کرده و زلزله کرمانشاه و فجایعی که مسکن‌های مهر بر جای گذاشت، بهانه‌ای شد تا دولت‌مردان فعلی، بی‌پیرایه‌تر از اهمیت سپردن امور به مردم سخن گویند. به همین دلیل، انتظار می‌رود فرآیند خصوصی سازی در ایران به شکل شفاف و تمام عیار دنبال شود و دولت، تمامی ‌قوا و تمرکز خود را در راستای نظارت بر پیمانکاران و عملکرد بخش خصوصی بنا کند. آشکار است که دولت‌های عریض و طویل دارای نمایش کند و آهسته‌ای هستند و نمی‌توان از آنها انتظار داشت با چالاکی به پیشبرد امور بپردازند. وظیفه خطیر دولت در این برهه حساس این است که فرآیند خصوصی سازی را به معنای دقیق آن در اتاق‌ها شیشه‌ای اجرا کند و هیچ یک از نهادها و دستگاه‌ها، به جای مردم سودای تولی‌گری نداشته باشند. آشکار است که بخش خصوصی مردمی‌ از کارنامه درخشان‌تری نسبت به همتایانش برخوردار است و با اتکا به توانمندی آنها، می‌توان به اهداف بزرگی جامه عمل پوشایند. در صورت اجرایی شدن دقیق فرآیند خصوصی‌سازی، دیگر شاهد لطمه‌های سرمایه‌های سرگردان بر پیکره اقتصاد کشور نخواهیم بود و با هر موجی از التهابات سیاسی، سرمایه‌های مردمی ‌به بازار پول‌های خارجی و تمام بهارها یورش نمی‌برند؛ چراکه توان اقتصادی مردم در راستای خدمت به کشور و کلیت نظام هزینه شده و تمامی ‌اقشار جامعه از برکات آن بهره‌مند می‌گردند.
در قدم دوم، دولت می‌تواند تمامی ‌تلاش خود را برای جذب سرمایه‌گذاری خارجی به کار بندد. امروزه، کشور ایران به صورت تمام‌عیار، از شاخصه امنیت به عنوان یکی از اصلی‌ترین زیرساخت‌هایی که سرمایه‌گذاران خارجی به آن نیاز دارند، برخوردار است. به همین دلیل، می‌توان زمینه‌ای را فراهم آورد تا بسیاری از کشورهای پیشرفته در ایران حضور یافته و به سرمایه‌گذاری روی آورند. به یاد داشته باشیم که ابرقدرت‌هایی نظیر چین و روسیه، اعتنای چندانی به تحریم‌های ایالات متحده ندارند و چه بسا خود، تحت تحریم‌های نوین ترامپ قرار گرفته‌اند. به همین دلیل، می‌توان از آنها برای سرمایه‌گذاری در ایران دعوت کرد و در کنار حمایت‌های سیاسی، از توانمندی اقتصادی و تکنولوژیکی آنها در زمینه‌های مختلف بهره‌مند شد. هرچند تجربه نشان داده عمر شدیدترین و جان‌فرساترین بایکوت‌های اقتصادی چندان دراز نیست و جامعه جهانی تا مدت زیادی بر عهد خود با ایالات متحده وفادار نخواهد ماند.
از سوی دیگر، به یاد داشته باشیم که مارکت 80میلیونی ایران برای سرمایه‌گذاران خارجی آن قدر جذاب و پرفروغ است که نیازی به هبه امتیازات ویژه برای سرمایه‌گذاران خارجی نداشته باشد. با اتکا به پیوندها و اخوت‌های سیاسی، به راحتی می‌توان زمینه جذب پول‌های خارجی را در کشور فراهم آورد. هرچند به طور کلی، فرایند جذب سرمایه‌گذاری‌های داخلی و خارجی از دالان التهاب‌زدایی می‌گذرد و در اوج تنش‌ها و دعواهای سیاسی، نمی‌توان به موفقیت همه جانبه و پایداری در این زمینه دست یافت.
در کنار همه این‌ها، باید در نظر داشت که اهمیت بهره‌وری پتانسیل‌های داخلی بیش از هر مؤلفه دیگری در رونق اقتصادی مؤثر است. کشور ایران با آب و هوایی چهارفصل، معادن غنی، تنوع قومیتی، موقعیت جغرافیایی استراتژیک، جمعیت جوان و همچنین در مقام یکی از قطب‌های اصلی انرژی جهان، می‌تواند از توانمندی‌های بالفطره خود به نحو شایسته‌ای بهره‌برداری کرده و مردم کشور را از فقر و چالش‌های اقتصادی روزافزون رهایی بخشد. برای اجرایی شدن این مهم، نیازمند مدیرانی خردمند، جهادی، انقلابی، دلسوز، بادرایت، پاکدست، اندیشمند و معتقد بر اسلوب رفیع اقتصاد مقاومتی هستیم.
شاید چاره‌ای جز دگردیسی اقتصادی برای ایرانیان نمانده باشد.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی