[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۸۲۸
  • دوره جدید

جوانانی که به پای هم پیر نمى‌شوند، روزنامه شیراز نوین

پدیده تجرد امروز یکی از مشکلات اجتماعی شمرده مى‌شود، پدیده‌ای که در صورت استمرار به تجرد قطعی یعنی گذشتن از سن ازدواج برای همیشه و مجرد ماندن تا پایان عمر منجر خواهد شد.
به گزارش گروه تحلیل، تفسیر و پژوهش‌های خبری، طبق آخرین سرشماری، 9‌میلیون و 769‌هزار نفر در سن متعارف ازدواج و هرگز ازدواج نکرده در کشور داریم و همچنین تعداد افرادی که از سن متعارف ازدواج عبور کرده‌اند اما هنوز به سن تجرد قطعی نرسیدند یک‌میلیون و 810‌هزار نفر است. 
شاید برای بخشی از افراد در هر اجتماعی، تجرد به عنوان سبک و نوعی انتخاب برای زندگی پذیرفته شده باشد اما برای برخی این شیوه زندگی همانند جبری محتوم تلقی مى‌شود که پیامدهای ناخوشایند آن تا پایان عمر همراهشان خواهد ماند. 
شرایط امروز جامعه ایران همان‌طور که امکان و پذیرش فرهنگی و اجتماعی تجرد را با توجه به تجربه‌ی تاریخی اجبار به ازدواج، ممکن ساخته است اما از جانب دیگر امکان ازدواج را کاهش داده است؛ عواملی چون بیکاری، اشتغال ناپایدار و نداشتن افق کاری مناسب، چشم‌اندازهای فردی و اجتماعی جوانان ایرانی را کاهش داده و مجموعه این عوامل بر کاهش انگیزه و تمایل آنان بر ازدواج اثر چشمگیری گذاشت است؛ یعنی تجرد همانقدر که برای اقلیتی شیوه‌ای ارادی و انتخابی در زندگی بوده است، برای اکثریت، سبکی جبری و ناخواستنی به‌دلیل شرایط اجتماعی است که در آن دست و پا مى‌زنند. 
** پایان تلخ تجرد
«حسین باهر» جامعه شناس و عضو هیئت علمى دانشگاه شهید بهشتی در بررسی ابعاد تجرد قطعی، دو زاویه‌ی دید قابل تفکیک را تشخصی داده و آن را به دیدگاه کوتاه مدت و بلند مدت تقسیم مى‌کند. وی در ادامه و در تشریح این دو زاویه دید مى‌گوید: در بررسی علل کوتاه مدت این مسئله مطرح است که هنوز امکانات ازدواج برای دختر و پسر به صورتی که انتظار و توقع آن را دارند فراهم نشده است. ولی اگر سنشان بالا برود به‌صورتی که دختر علاقه‌ای به ازدواج نداشته باشد یا این‌که پسر توانایی همسرداری نداشته باشد، این مقداری جامعه را دچار تنش مى‌سازد چرا که نابسامانی‌های سن بالا با تنهایی توأم مى‌شود.
وی عقیده دارد: چون زن و مرد علاوه‌بر آن‌که از نظر جسمانی و انسانی به هم وابستگی دارند، از نظر عاطفی و اخلاقی هم نیاز دارند که به یکدیگر وابستگی داشته باشند و از سنی به بعد این ضرورت بیشتر مى‌شود؛ یعنی ازدواج لازم و برای سنین بالاتر بیشتر الزامى ‌است؛ چرا‌که بعد از این سن با رفتن افراد و فرزندان از خانه و خانواده، افزایش تنهایی، بیماری و کم‌پولی عارض مى‌شود و وقتی که فرد در این سنین تنها باشد، راهی جز خانه سالمندان یا خدایی نکرده خودکشی و یا دق‌مرگ شدن به‌دنبال ندارد. 
این جامعه‌شناس ادامه مى‌دهد: در نتیجه و با نگاهی کارشناسانه به پدیده تجرد دائمی، مى‌توان به این مسئله اشاره کرد که جز در مواردی مشخص و به‌خصوص، همه موجودات جاندار نیازمند به زوجیت هستند. و خداوند همه را زوج آفریده است؛ یعنی ما اساساً زوج به دنیا آمده‌ایم. 
«بنابراین دنباله دوران مجردی به‌صورت مطلق، بی‌مسئولیتی، بی‌هویتی و گاهی آسیب‌های شخصیتی برای افراد را به‌دنبال دارد؛ که در نهایت همه این موارد فردی و شخصی، مشکلاتی را برای جامعه نیز ایجاد مى‌کنند». 
** زوجیت قانون همیشگی طبیعت
بنیانگذار مکتب کنش‌شناسی و نویسنده آثار رفتارشناسانه در ادامه و در تبیین اهمیت آسیب‌شناسانه تجرد برای فرد و جامعه‌ خاطر‌نشان کرد: تصورم این است که ما باید این پدیده را خیلی جدی بگیریم و نگذاریم سن ازدواج آنقدر بالا برود که این امکان از افراد گرفته شود. ضمن این‌که در کنار هم بودن و زوجیت دو موجود زنده، قانون طبیعت است. 
وی عقیده دارد: مسائل ازدواج را باید برای افراد روشن کرد ضمن این‌که شرایط ازدواج آسان برای همه فراهم شود و اگر جامعه در این زمینه هزینه کند، این هزینه‌ی مصرفی نیست و هزینه‌ای سرمایه‌گذاری خواهد بود چراکه انسان‌های متأهل متعهد هم مى‌شوند. و اصولاً متأهل‌ها هم طول عمر مفیدتری دارند و هم این‌که نسبت به جامعه احساس تعهد بیشتری خواهند داشت؛ ضمن این‌که هم خودشان و هم دیگران را از این تعهد برخوردار مى‌کنند و این سلسله مراتب مى‌تواند نسل به نسل تداوم پیدا کند. و هم این‌که پایبندی به اصول اخلاقی به صورتی کلی، در بین متأهلین بیشتر از مجردان نمود دارد. 
** ازدواج بهتر از تجرد
نویسنده‌ی کتاب «رفتارشناسی خوشبختی» در ادامه و در تأکید بر اهمیت ازدواج بیان داشت: به‌عنوان یک جامعه‌شناس و رفتارشناس افراد را به ازدواج حتی اگر نخواهند بچه‌دار شوند، توصیه مى‌کنم. عقیده دارم که اگر همه شرایط، صلاحیت و اهلیت ازدواج راندارند و نمى‌خواهند ازدواج کنند، مسئله‌ای نیست. ولی اگر کسی بتواند ازدواج کند حتماً مستحق است که ازدواج را انجام دهد.
وی افزود: مسئله بعدی بچه‌دار شدن است و این‌که اگر کسی توان بچه داری را ندارد، نباید بچه‌دار شود اما اگر دارد، در حد یکی یا دو تا که لازمه ادامه حیات معقول هم برای خانواده و هم جامعه است، باید بچه‌دار شود.
«انشالله به‌شرایطی برسیم که جامعه سلامت اجتماعی و اخلاقی بیشتری داشته باشد؛ ازدواج یکی از نمودهای سلامت اخلاقی جامعه است و آدم‌های متأهل تعهد بیشتری نسبت به خودشان و جامعه دارند. چون حداقل به زندگی خودشان و بچه‌هایشان بیشتر فکر مى‌کنند تا یک آدم مجرد. در نتیجه امیدوارم راهکارهای بهتر و آسان‌گیرانه‌تر در ازدواج مطرح شود و کسانی که مى‌توانند در این امر مشارکت و حضور فعالانه‌تری داشته باشند و آگاه باشیم که خیر چنین اقداماتی کمتر از مدرسه‌سازی نیست».

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی