[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۷۳۴
  • دوره جدید

یادداشت روز، روزنامه شیراز نوین

کارنامه اقتصادی

 

شیرازنوین- فرزاد وثوقی

farzad_vossoghi@yahoo.com

می‌گویند اگر سرمایه‌گذاری وارد گود اقتصادی شود، پروسه دریافت مجوزهای لازم آنقدر طولانی است که طرف منصرف شده و از راهی که آمده باز می‌گردد به همین منظور از این نعمت محروم هستیم و بیکاری امان مردم را بریده، واقعیت مطلب این است که بدون دریافت مجوز حتی یک دکان بقالی هم نمی‌توان تأسیس کرد و آنان که مسئول سیاست‌های شهر و اقتصاد و اصناف هستند به فوریت مانع کسب و کار مؤسس آن بقالی می‌شوند اما یک عده‌ای نسل گوسفند ماده را از این استان و حتی کشور برمی‌چینند و نیازی به مجوز ندارند. 
تازه مسئولین امر دنبال این می‌گردند که بجای گوسفند و داستان گوشت گرم صادر شده، از خارج گوشت منجمد وارد کنند و باقی قضایا!  برای دریافت مجوز تأسیس یک گلخانه با هدف تغییر الگوی کشت از سنتی به شیوه‌های نوین برابر آنچه در هفته گذشته از سوی مدیران مربوطه اعلام شد شاید بیش از شش ماه زمان نیاز است. این شش ماه یک طرف و بروز فساد اداری هم یک طرف. این شش ماه و موضوع فساد اداری یک طرف و بخشنامه‌ها و مانع‌تراشی‌ها در نظام بروکراسی هم یک طرف. درواقع مانع‌تراشی درحدی است که تغییر الگوی کشت را با تغییر کاربری اراضی اشتباه گرفته می‌شود و برای این تغییر کاربری سلیقه‌ای هزار‌جور مانع سر راه کشاورزان قرار می‌دهیم. از طرفی به دنبال به دادگاه کشاندن کشاورزانی هستیم که بدون توجه به این بازی‌های زمان‌بر و هزینه‌بر کشت کرده‌اند و باقی قضایا!
دولت‌ها یکی پس از دیگری فقر اجتماعی‌فرهنگی را در کنار فقر اقتصادی ایجاد‌شده برای مردم، برای هم به ارث گذاشتند. درواقع هر دولت مؤید فعالیت‌های ناقص دولت قبلی شد و ادامه این روند معیوب در انتخاب و شروع بکار دولت‌ها کار را به این غایت رساند. حالا دولت دوازدهم وارث انحراف در عملکرد یازده دولت قبلی است. این ویژگی بعلاوه ناکارآمدی تیم اقصادی فرهنگی و سیاسی باعث بروز بسیاری مشکلات شده است. درواقع عملکرد دولت‌ها هیچ همخوانی با هم ندارد. دولتی که دنبال گفتگوی تمدن‌ها با هدف تنش‌زدایی در منطقه و سطح جهان است و یا دولتی که حتی سخنرانی‌هایش در سازمان ملل شنونده‌ای ندارد و بر تنش‌های ملی، منطقه‌ای و بین‌المللی افزوده است. تاریخ نشان داده است دولت‌ها تنها در بخش افزایش فقر و تورم و بی‌ارزش شدن پول ملی هدفی واحد داشته‌اند.
ما در سیاست‌های اقتصاد داخلی خودمان بسیار درمانده هستیم چراکه اصولاً دراین باره تابع قانون مشخص و یک نظام سالم بدون فساد نیستیم. بروز سلطان‌های مختلف در بخش‌های خرد و کلان اقتصاد مؤید همین مطلب است. درواقع اقتصاد ما مانند سیاستمان توسط اشخاص خاص اداره می‌شود. دراین چند سال، بطور وضوح مشخص شد آلودگی در شبکه اقتصاد متأثر از شبکه سیاسی کشور و بسیار فراگیر در حوزه دولت (به عنوان قدرت سیاسی)  است.
مؤید این گفتار اولاً ناکارآمدی دولت در برخورد با فساد است و دوماً گرفتاری ارکان دولت‌های قبلی در سیستم قضایی به جرم فساد در دستگاه دولتی و اخلال در نظام اقتصادی کشور است. 
از اینکه ما تمام نابسامانی‌های خودمان را به خارج نسبت می‌دهیم یک اشتباه بزرگ است. البته منهای یک بخش فراموش شده که توسط عام مورد توجه قرار نمی‌گیرد. ما از آن جهت بخشی از مشکلاتمان را از چشم خارجیان می‌بینیم که فرصت پناهجویی را به این مفسدان می‌دهند. اگر دول خارجی با قطع حمایت از دزدان منابع ملی، آنان را بی‌پناه و منزوی می‌گذاشتند بطور قطع رفتار‌های انقلابی بر فساد سیستماتیک اثر‌گذار بود اما چه سود، وقتی دو‌تابعیتی‌ها در ارکان قدرت سیاسی و تصمیم‌سازی نفوذ می‌کنند.
نقطه سر خط؛ ما برای توفیق در امور نیازمند درصد بالایی از خلوص هستیم. خلوصی که این روزها کیمیاست.
 پایه ظلم در جهان اندک بود هرکه آمد بر او مزید تا بدین غایت رسید. آورده‌اند که پادشاهی عادل را در شکار‌گاهی صید کباب کردند و نمک نبود. غلامی ‌به روستا رفت تا نمک آرد، نوشیروان گفت نمک به قیمت بستان تا رسمی‌ نشود و ده خراب نگردد، گفتند از این قدر چه خلل آید گفت بنیاد ظلم در جهان اوّل اندکی بوده است هر که آمد برو مزیدی کرده تا بدین غایت رسیده است.
 (سعدی، گلستان، باب اول).

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی