[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۶۸۲
  • دوره جدید

یادداشت روز، روزنامه شیراز نوین

مجازات زمین

 

شیرازنوین- سعیدرضا امیرآبادی

amirabadi_shznvn@yahoo.com

اینک خشم زمین گریبانگیر ایران و ایرانیان شده است. پس از زمین لرزه‌های ویرانگر، خشکسالی‌های متمادی و فرونشست دشت‌هایی که روزی روزگاری حاصلخیز بوده‌اند، این بار گربه خاورمیانه تحت سلطه بارش‌های سیل‌آسا و طغیان رودها قرار گرفته تا شاید ما به این حقیقت اندکی اشراف یابیم که مادر طبیعت همیشه سخاوتمند و مهربان نیست.
 زمین صبر ایوب دارد و در برابر همه ناروایی‌ها و نامردمی‌هایی که بر او روا می داریم با سعه صدری مثال‌زدنی سکوت
پیشه کرده و با جان و دل منابع بی‌شمارش را به ما ارزانی می‌دارد. 
امان از آن روزگاری که طاقت مادر طبیعت به سر آید و از کرده‌هایمان عصیانگری پیشه کند. در موسم نوروز 98 سین ناخوانده سیل بر هفت‌سین ایرانیان نشست تا به ما یادآوری کند که در قانون طبیعت به دنبال هر کنش نادرستی، باید منتظر واکنشی سهمگین باشیم و نامهربانی با زمین تاوان سنگینی در پی خواهد داشت.
 به جغرافیای منطقه نگاهی اجمالی داشته باشیم. پوشش‌های سبز با شتاب فراوانی از روی نقشه پاک شده و جای خود را به نشانه‌های مذمومی از متروپلیس داده‌اند. به نظر می‌رسد که روند ساخت و ساز همه سدها نیز دارای توجیه منطقی نبوده است و خشک شدن بسیاری از تالاب‌ها، دریاچه‌ها و طوفان‌های نمکی ناشی از دخالت عجولانه در کار طبیعت باشد. شاید تنها راهکار ما برای مقابله با خشکسالی همانا عمیق‌تر شدن چاه‌ها بوده و در گذشته کسی به ازدیاد چاه‌های غیرمجاز اهمیت نداده است. کار به جایی رسیده که زمین خواران از خشک کردن ساحل دریاها و رودخانه‌ها و تراشیدن کوه‌ها هم دریغ نکرده و بسیاری از اراضی ملی را مصادره کرده‌اند. اگرچه قانون برخورد سخت و مقتدرانه‌ای را با این جماعت صاحب نفوذ در دستور کار قرار داده؛ اما در نظر داشته باشیم که آب رفته به جوی طبیعت و منابع ملی باز نمی‌گردد و نمی‌توان همه ضررهای هنگفتی که بر پیکره زمین وارد شده است را با پول و اعمال قانون و مصادره جبران کرد. حال چگونه می‌توان انتظار داشت زمین در مقابل این همه تعدی سکوت پیشه کند و مجازاتی برای متجاوزانش در نظر نگیرد؟
همه این عوامل دست به دست یکدیگر می‌دهند تا خشم زمین گریبان‌گیر ما شود و تاوان سنگینی برای مقابله با خشکسالی، زمین‌لرزه، سیل و فرونشست‌های زمین پرداخت کنیم. البته در این میان نباید به نظاره بحران نشست و با افسوس به تخریب‌های صورت گرفته نگریست. امواج مهیب سیل در شیراز و کرانه باختری ایران نشان داد که زیرساخت‌های شهری و روستایی بسیار شکننده‌تر از آن هستند که بتوانند در مقابل باران‌های چند دقیقه‌ای تاب آورده و امواج زودگذر سیلاب را مهار کنند. به نظر می‌رسد دوران دراز خشکسالی سبب شده است گسترش سخت‌افزارهای شهری در این حیطه به فراموشی سپرده شود و تمامی توان و پتانسیل شهر برای موارد دیگری که چشم‌انداز بیرونی دارند، اختصاص یابد.
در بحبوحه سیل و تخریب‌ها شاهد نکات تأسف‌برانگیزی هم بودیم. متأسفانه در برهه‌ای که سیل شیراز به وقوع پیوست، باز هم تسویه حساب‌های جناحی در مقطعی نامناسب انجام شد و به جای آن که تمامی پتانسیل‌های موجود برای یاری رساندن به مردم مظلوم و مستضعف اختصاص یابد، اتاق‌های فکر زیادی برای نگارش بیانیه و اتهام‌زنی‌های رادیکالی تأسیس گردید. در حالی که در بحبوحه بحران همه توان نهاد و دستگاه‌ها باید به یاری مردم دردمند اختصاص یابد و برای یافتن گناهکاران باید منتظر اظهارنظر نهادهای ذی‌ربط بمانیم. اینک نتیجه کار چنان شده است که بسیاری از آسیب‌دیدگان سیل در شیراز و کرانه باختری ایران همچنان روزهای مبادایی را پشت سر می‌گذارند و چنانچه مساعدت‌ها و کمک‌های شبانه‌روزی هلال‌احمر، ارتش، بسیج، سپاه، نیروهای داوطلب مردمی و سایر دستگاه‌ها نبود، بر شمار تلفات سیل و قربانیان پس از آن افزوده می شد.
سیل 98 ایران باید برای همه ما درس عبرتی باشد تا امدادرسانی و جبران خسارت را بر بازی‌های سیاسی و اتهام‌زنی‌های عجولانه ترجیح دهیم و به جای تسویه‌حساب‌های جناحی، به فکر پیشگیری از فاجعه و مدیریت بحران باشیم. چنانچه سال‌های ترآبی پیش روی ایران و شیراز باشند، مسلماً فاجعه نوروز 98 در محله سعدی شیراز و پل دختر و معمولان و کردستان و گربه خاورمیانه تکرار خواهد شد. به راستی چه کسی می‌داند که مردم سیل‌زده چگونه صبح را به شب می‌رسانند و چه ناگفته‌ها و درددل‌هایی در سینه دارند . مدتی است که خشم زمین گریبانگیر ایران و ایرانیان شده است.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی