[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۸۰۰
  • دوره جدید

نبض نفت ، روزنامه شیراز نوین

شیرازنوین- فرزاد وثوقی

farzad_vossoghi@yahoo.com

در شرایط سیاسی فعلی که برخی در انتظار بروز تقابل نظامی منطقه‌ای با ابعاد و گستره بین‌المللی و شمار کشورهای درگیر در آن هستند، ظاهراً تنها این وزارت امور خارجه کشورمان است که ریسمان نازک شده دیپلماسی را محکم در دستان خود گرفته و برای ابقای صلح و تعهد متعهدین به قطعنامه‌های شورای امنیت، تأکید و تلاش می‌کند. 
باید دید چه کسانی در شرایط جنگ سرد و فروش انواع سلاح‌های پیشرفته و چه کسانی با شعله‌ور شدن جنگ و تقابل نظامی با هدف مصرف سلاح‌های خریداری شده در منطقه سود می‌برند. در شهریور 1359 زمانی که رژیم بعث عراق به کشورمان حمله‌ور شد، حدود 80کشور به صورت مستقیم و غیرمستقیم از صدام‌حسین، رئیس‌جمهور وقت عراق، حمایت می‌کردند...

معنای تحریم در یک کلام در آن زمان خلاصه می‌شد و ایران حتی حق خرید سیم خاردار هم نداشت و در مقابل، عراق از تمامی سلاح‌های پیشرفته آن روز برخوردار بود.
جوانان ایرانی با تمام توان در مقابل این هجوم ایستاندند و هشت سال افتخار مردم در تاریخ ثبت شد و در پایان، با پذیرش قطعنامه 598 جنگ خاتمه یافت. در طول تاریخ کشمکش‌های بین‌المللی به هر دلیل آغاز و به هر دلیل خاتمه می‌یابند. آن‌چنان که امروز رئیس جمهور ایران خطاب به جهانیان اعلام کرده است که ما، هم مرد دفاع هستیم و هم مرد مذاکره.
در جریان جنگ سرد علاوه بر اینکه کشورهای واردکننده تسلیحات نظامی برای تقویت بنیه دفاعی خود، بودجه‌های مربوط را افزایش می‌دهند و انبارهای خود را مملو از سلاح‌های تولید خارج می‌کنند، در بعد اقتصادی و اجتماعی و نیز فرهنگی دچار غفلت و خسارت‌های شدیدی می‌‌شود.
تضاد سیاسی بر روابط اقتصادی اثر می‌گذارد و روابط تار سیاسی، پایه‌های اقتصاد را می‌لرزاند و اقتصاد در کوران و طوفان پدید آمده، اثرات نامطلوب خود را بر حوزه اجتماعی تحمیل می‌کند و با تأثیرپذیری حوزه اجتماعی، فرهنگ دچار زیان و خسارت‌های جبران‌ناپذیری می‌‌شود. برای ترمیم خسارت در حوزه فرهنگ باید سالیان سال تلاش کرد تا شاید اثرات آن خسارت‌ها را جبران نمود.
عقب‌ماندگی اقتصادی و از دست دادن فرصت حضور در بازارهای جهانی، فرار سرمایه‌ها و سرمایه‌گذاران، تأثیرات منفی و شدید بر فرهنگ، مهلک‌ترین ضربه دشمنان به بنیه‌های اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی هر کشوری است.
کشورهای متکی به اقتصاد تک‌محصولی نفت همیشه درحال دادن این امتیاز به دشمنان خود بوده‌اند و نتیجه آن، محرومیت دستیابی به آرمان‌هایشان بوده است. از گذشته، دکترین انقلابات رهایی از سلطه و دستیابی به آرمان‌های استقلال در تمامی زمینه‌ها بوده است. شعاری که همچنان در انتظار تحقق آن هستیم تا نبض اقتصادی را که زیربنای سایر بخش‌های سیاسی فرهنگی است، از دست دشمنان خارج کنیم. اما این نبض همچنان در دست بیگانگان است و اقتصاد ایران همچنان تک‌محصولی و نفت‌محور است. اقتصاد تک‌محصولی و متکی به نفت ایران، در لابلای انبوهی از شعارهای خودکفایی خودنمایی می‌کند. بدون تعارف باید گفت ما همچنان متکی به واردات هستیم تا چرخ زندگی‌مان بچرخد.
چیزی برای جایگزینی نفت نداریم. اگر بود، تحریم نمی‌شدیم. کشورهای‌ تولید کننده علم از قبل پژوهش، پیوسته قادر به پذیرش نخبگان از سراسر عالم و تحریم مخالفان در سراسر عالم هستند. اینکه کارخانه‌ای در کشوری تأسیس شود اما تولیدش متکی به مواد اولیه خارجی باشد را نمی‌توان استقلال اقتصادی دانست. روبان‌های بسیاری در مناسبت‌های مختلف در تمام این سال‌ها بریده شد؛ اما آثار آن‌همه روبان‌چینی برای ما چندان خودکفایی به ارمغان نداشته است. کارخانه‌هایی که یکی پس از دیگری تعطیل شدند و محصول تمام آن سرمایه‌گذاری‌های سراب‌گونه، بیکاری جوانان این ملک است. حالا باید چاره‌ای اندیشه کرد تا کارخانه‌های نیمه‌تعطیل و تعطیل دوباره به چرخه تولید بازگردند که توان راه‌اندازی کارخانه‌های جدید را نداریم. آیا در این راستا و در تنهایی محض بدون مشارکت دیگران می‌توانیم از گذشته اقتصادی خود حفاظت کنیم؟

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی