[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۷۸۰
  • دوره جدید

مه‌شکن، روزنامه شیراز نوین

شیرازنوین- فرزاد وثوقی

farzad_vossoghi@yahoo.com

مناسبت‌های تقویمی هرروز ورق می‌خورند و حاصلی در پس گذر این روزها نیست. بهانه برای سخنرانی و سردادن شعار بسیار است. روز معلم، روز معلولین، روز دانشجو، روز جوان، روز سعدی، حافظ، شیراز، شیخ بهایی، روان‌شناس، پزشک، مهندس، ماما، ارتباطات، موزه، اسناد ملی، کارآفرین و... این روزها ثبت در تقویم برای یادآوری آنچه بسیار مهم است و نباید از خاطر برود. اما با وجود تأکید بر لزوم عدم فراموشی ما آدم‌ها فراموش‌کار هستیم. از این جهت است که هر سال همان جایی ایستاده‌ایم که سال‌های گذشته ایستاده بودیم و این گذرها هیچ‌گاه به ایستگاه توسعه در حوزه‌های فرهنگی اقتصادی نرسیده‌اند. مثلاً همین روز کارگر، اگر به عمق ماجرا نگاه کنیم، هر سال همین بساط است و گروهی می‌خواهند از کثرت این جماعت استفاده ابزاری کنند و در فکر حل بحران‌های کارگری نیستند...

کلید حل بحران‌های کارگری که مجموع خواسته‌های کارگران را در بر گرفته، در معیشت و امنیت شغلی آنان خلاصه می‌شود که نباید موضوع پیچیده و سختی باشد. حقوق کارگران در قانون کار به صراحت مشخص شده و اگر ایراداتی داشته باشد که دارد و باید به‌روزرسانی شود، باید در مجلس شورا به آن پرداخته و موضوع ظرف 24ساعت بدون دخالت مفسدان اقتصادی حل‌وفصل شود.
حال باید دید چرا و به چه علت موضوع کارگری در کشور ما به موضوعی پیچیده و بعضاً سیاسی تبدیل شده که برای دریافت یک مجوز ساده برای راهپیمایی، این همه داستان درست می‌شود و دست آخر، این مجوز صادر نمی‌شود و کارگران منتخب را در یک ورزشگاه دور هم جمع می‌کنند تا آقایان استانداران به نمایندگی از دولت، گزارش کار یک‌ساله بدهند.
مسلم آنکه با این سخنرانی‌ها که هر سال توسط یک استاندار انجام می‌شود، امکان مطالبه‌گری موضوعات مطرح شده وجود ندارد. از طرفی، بین مقامات دولتی و نمایندگان مجلس هم تعامل مشخصی برای حل مشکلات کارگری وجود ندارد که اگر وجود داشت، مشکلات تاکنون حل شده بود. ما هر سال درمورد موضوع معیشت و امنیت شغلی کارگران صحبت می‌کنیم. حتی تشکل‌های کارگری هم که باید موضوع را جدی بگیرند، به صورت یک عادت هر سال دنبال برگزاری یک مراسم بدون روح با حضور کارگران منتخب هستند و چند مقام دولتی را دعوت می‌کنند تا کنار هم عکس یادگاری بگیرند.
وضعیت کارخانه‌ها و کارگاه‌های کوچک و بزرگ بهتر نشده، تقاضا برای اشتغال همچنان در صدر تقاضا‌ها قرار دارد، رکود و تورم ادامه‌دار است، تحریم‌های خارجی بهانه‌ای شده است برای جلوگیری از پیشبرد امور اقتصادی اجتماعی، بهانه تحریم‌ها فرصت خوبی است برای تولید مفسدان اقتصادی که بهانه‌شان دور زدن تحریم‌هاست. چند روزی است برنامه‌ای به نام مه‌شکن در تلویزیون داخلی پخش می‌شود. در این برنامه علاوه بر رخدادهای سیاسی پس از انقلاب، به تحلیلی و بررسی وضعیت اقتصادی نیز پرداخته شده است. در بررسی این رخدادها اما پیوسته ردپای خیانت مشهود است؛ چراکه با اندکی فشار خارجی چه خیانت‌هایی که از سوی عناصر داخلی در حق ملت رقم نخورده است. هرچند این عناصر از فیلترهایی به عنوان نظارت عبور می‌کنند؛ اما با گسترش خیانت‌ها در سال‌های اخیر، باید به اصل نظارت‌ها پرداخت؛ چراکه بسیاری افراد پس از گذر از فیلتر نظارت‌ها و قرار گرفتن در معرض آرای مردم، عملکردی خلاف آنچه انتظار می‌رفته داشته‌اند و این موضوع همچنان تا دولت‌های نهم و دهم ادامه داشته و باید در انتظار خاتمه دو دولت منتهی به انتخابات 1400 باشیم.
به نظر می‌رسد فرصت‌هایی که دائم درمورد آن صحبت می‌کنیم و داشته‌های کشورمان را به رخ جهانیان می‌کشانیم، به یک آسیب جدی برایمان تبدیل شده است؛ چراکه موج اختلاس‌ها و چپاول منابع در حدی است که برای مردم منفعتی ندارد، اما بانک‌های خارجی را مملو از ثروت کرده است. این اتفاق توسط عناصر داخلی درحال انجام است که دست آخر برچسب دو تابعیتی خوردند و رفتند.
مع‌‌الوصف، روزهای مناسبتی روی صفحات تقویم خودنمایی می‌کند. روزهایی که بی‌حاصل می‌گذرند. هرچند این قلم معتقد است باید فکری به حال این ملک و مردمانش کرد؛ اما اوضاع سیاسی و آسیب‌هایش این فرضیه را به یک فرضیه محال بدل ساخته است.
به نظر می‌رسد نیازی به تهاجم نظامی ابرقدرت آمریکا و همان 80کشوری که در جنگ عراق علیه ایران صدام را حمایت می‌کردند، نیست. با تهدید و فروپاشی کرامت انسان‌ها در اوج تورم و گرانی و تنگی معیشت و شرمندگی پدر در پیشگاه فرزندان، تخریب‌ها درحال انجام است. جنگ اقتصادی مقدم بر جنگ نظامی است و با محاصره مردم در این اوضاع و احوال پریشان، نیازی به پرداخت هزینه‌های لشکرکشی نیست.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی