[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۷۰۶
  • دوره جدید

فرانگری در برجام ، روزنامه شیراز نوین

شیرازنوین- فرزاد وثوقی

farzad_vossoghi@yahoo.com

تقریباً در هیچ کجای دنیا به هواپیماهای مسافربری ایرانی سوخت‌رسانی نمی‌شود. با اعمال تحریم‌های سخت از سوی آمریکا، خطوط هواپیمایی ایران دچار مشکلات عدیده‌ای شده است که در کنار نبود قطعه، باید مشکلات نبود سوخت‌رسانی را نیز تحمل کنیم. در خبرها آمده بود هیچ‌کدام از کشورهای اروپایی متحد برجام، سوخت لازم به هواپیماهای ایرانی را تأمین نمی‌کنند. حتی در کشورهای لبنان، کویت و امارات نیز به هواپیماهای ما سوخت‌رسانی نمی‌شود. با این تفاصیل، کل پروازهای هما و دیگر شرکت‌های هواپیمایی ایرانی به سایر نقاط دنیا کنسل شده تلقی می‌شود و امکان پرواز را عملاً از دست داده‌ایم. حالا ترکیه پا پیش گذاشته تا سوخت هواپیماهای ایرانی را تأمین کند. باید دید مقصد هواپیماهای ایرانی تا کجاست و چگونه قادر خواهند بود با این امتیاز دوباره به چرخه اقتصادی بازگردند...

ذکر این نکته لازم است که صنعت هواپیمایی تنها به بخش مسافر خلاصه نمی‌شود، بلکه موضع حمل بار از داخل به خارج نیز در اولویت است. عدم برخورداری از راه هوایی باعث اختلال در روابط تجاری ایران با کشورهای مقصد می‌شود.
ما هم امتیاز راه‌های بانکی را از دست داده‌ایم و هم امتیاز راه‌های هوایی را. در این شرایط که با گذشته تحریم‌ها کاملاً متفاوت است، به طور کل امکان دور زدن تحریم‌ها وجود ندارد؛ چراکه اگر هم دوری زده شود، امکان بازگشت ارز ناشی از صادرات وجود ندارد. با این حساب باید در انتظار شرایط متفاوت‌تری نسبت به دور گذشته تحریم‌ها باشیم.
برجام، توافقی هسته‌ای با رویکرد تبادلات اقتصادی در پس تعاملات سیاسی بود. گام‌های اولیه برجام به سرعت و شتاب‌آلود برداشته شد. بسیاری کشورهای جهان در همان روزهای اول امضای برجام وارد تهران شدند. رؤسای جمهور و وزرای خارجه بسیاری کشورهای جهان به تهران آمدند و دکتر روحانی، رئیس جمهور ایران نیز به کشورهای مختلفی سفر نمود. حاصل تمام سفرهای گذشته مقامات ارشد جهان به تهران و تهران به مقصد کشورهای آنان تعاملات اقتصادی بود؛ اما چرا این توافق نافرجام شد و اینک به محل مناقشه دیگری تبدیل شده است.
باید نگاهی به کارنامه اقتصاد داخلی خودمان داشته باشیم و سپس به رویکردهای تجاری جهان نظر کنیم. در گام اول، باید سرمایه‌گذاران خارجی وارد گردونه اقتصادی ما می‌شدند؛ گردونه‌ای فسادآلودکه آمادگی پذیرش سرمایه‌گذاران خارجی را نداشت. گام دوم در این بخش تأسیس شعبات بانک‌های خارجی در ایران بود و اتصال آنها به مبدأ تجاری خود در خارج از کشورکه به تبع آن، سایر بانک‌های داخلی ما نیز باید به آنها متصل می‌شدند. برای این منظور باید به همان خطوط و شبکه‌های بانکی معروف و اجرا نشده توسط عوامل بازدارنده داخلی می‌پیوستیم که البته تأخیر و تعلل داشتیم و درواقع، اقتصاد متکی به قاچاق ما تمایلی برای شفاف‌سازی حساب و کتاب‌ها نداشت.
با ورود سرمایه‌گذاران اما گسترش حوزه نفوذ در صنعت گردشگری را شاهد بودیم که باز هم به لحاظ بسیاری مسائل، آمادگی حضور سرمایه‌گذاران خارجی، کارکنان و خانواده آنان را نیز نداشتیم. درواقع، ما با نبود زیرساخت‌های لازم به استقبال برجام رفتیم.
زیرساخت‌های لازم برای برخورداری از اقتصاد جهانی، بهره‌گیری از اندیشه‌های توسعه‌گرا برای بهبود روند اقتصادی با مشارکت فناوری و تکنولوژی‌های روز جهان به نفع توسعه داخلی است. ما در این بخش زیرساخت‌های فرهنگی و توسعه‌خواهانه خود را بر مدار حفظ استقلال داخلی فراهم نکرده‌ایم. تفکرات ما در این حوزه، تفکراتی قدیمی و ناکارآمد است که انگار به‌روزرسانی نشده است. انتظار می‌رود مدیران و مسئولان کشورمان در این زمینه فرانگری لازم را داشته باشند؛ چراکه قطع ارتباط با دنیا و حتی پذیرش رویایی نظامی با برخی کشورهای جهان چندان به صلاح کشور نیست، چراکه باز هم زمینه‌های بازگشت به عقب را فراهم می‌کند.
ما باید ضمن حفظ استقلال و آزادی خود که اصل اساسی نظام جمهوری اسلامی است، به عنوان یک ملت و حاکمیت انقلابی در تمام عرصه‌های جهانی چه فرهنگی، چه اقتصادی و چه سیاسی حضوری پررنگ داشته باشیم و جهان را مقهور مهرورزی و ثبات اندیشه‌های ناب خود سازیم. در پس تمامی تقابلات بین‌المللی، حتی جنگ‌های جهانی، پدیده صلح و آتش‌بس نهفته است و در خاتمه جنگ‌ها کسی از علل بروز آن و هزینه‌های پرداخت شده اطلاع درستی در دست ندارد. باید سازنده باشیم تا ویرانگر؛ چراکه تفکرات آزاداندیشانه ما در پرتو تعالیم اسلامی و انسانی ما را به این سمت رهنمود می‌سازد.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی