میثم محجوبی - گروه ورزش
از ۳۰ فروردین تا ۳ اردیبهشت، چشم‌های ووشوی ایران به شیراز دوخته می‌شود. رقابت جوان‌ها برای رسیدن به المپیک ۲۰۲۶ ژاپن، در سالن چندمنظوره‌ای رقم می‌خورد که همین چند روز پیش بالاخره رنگ آمادگی را دید. این فقط یک مسابقه نیست؛ فرصتی‌ست برای دیده شدن، برای نشان دادن این‌که شیراز فقط شهر شعر و گل نیست؛ شهر ضربه‌های دقیق و فرم‌های حساب‌شده هم هست.
شیراز، این روزها فقط با بوی بهار و سعدی و حافظ شناخته نمی‌شود. گاهی هم باید گوش‌تیز کرد تا صدای برخورد دستکش‌ها، فریاد مربی‌ها و هیجان تماشاچی‌ها را شنید. از شنبه، ۳۰ فروردین، ورزش ایران یک‌بار دیگر روی نقشه شیراز زوم می‌کند. ووشوکاران نوجوان و جوان، از ۳۱ استان کشور، می‌آیند تا با هم بجنگند؛ برای افتخار، برای پیراهن تیم ملی، برای سهمیه المپیک ۲۰۲۶.
رئیس اداره ورزش و جوانان شیراز، در نشست خبری که به همین مناسبت برگزار شد، از میزبانی حدود هزار نفر در این رویداد گفت: ۸۰۰ ورزشکار، ۱۰۰ نفر کادر اجرایی، ۱۰۰ نفر تدارکات. آماری که برای هر شهری یک چالش لجستیکی‌ست، اما شیراز آماده است.
تورج مؤید، به سالن شهید دستغیب اشاره می‌کند؛ سالنی که «ایرادهایی داشت» و حالا «آماده میزبانی‌ست». این یعنی همت شبانه‌روزی، آن‌هم در روزهایی که معمولاً همه دنبال استراحت بعد از نوروزند.
محسن زاهدی، سرپرست هیئت ووشو فارس، هم صحبت‌های مهمی داشت. از پتانسیل‌های ووشو در استان گفت؛ از این‌که سال قبل فقط یک فینالیست در ساندا و یک نفر در تالو داشتند، اما حالا می‌خواهند تیمی پرشمارتر، و البته موفق‌تر روانه رقابت‌ها کنند. فارس امسال با ۴۰ ورزشکار و دو تیم مجزا پا به میدان می‌گذارد. امتیازی که به‌واسطه میزبانی، از فدراسیون گرفته شده.
اما مهم‌تر از تعداد، کیفیت و هدف نهایی مسابقات است. این رقابت‌ها حکم انتخابی تیم ملی را دارد. نفرات برتر، راهی اردوی تیم ملی می‌شوند و در صورت تداوم درخشش، بلیت رقابت‌های المپیک جوانان ۲۰۲۶ در ژاپن را می‌گیرند. همین یک‌جمله کافی‌ست تا بدانیم چه آینده‌هایی از دل همین سالن و همین چند روز در شیراز بیرون خواهد آمد.
نکته دیگری که نباید از یاد برد، اعلام برگزاری اردوی تیم ملی ووشو در شیراز، آن‌هم به مدت یک ماه و نیم است. زاهدی می‌گوید این اردو، فرصت طلایی برای دیده شدن و ارتقا سطح فنی بچه‌های فارس است؛ و البته مسئولان شهری هم باید بدانند که یک اردو، می‌تواند پیام‌آور ده‌ها اتفاق مثبت باشد: از توسعه ورزش تا تقویت هویت شهری.
شیراز این روزها چیزی فراتر از یک میزبان صرف است؛ این شهر، صحنه‌ آزمون رؤیای نوجوانانی‌ست که شاید نامشان هنوز بر صفحه مدال‌ها ننشسته، اما در دلشان آرزوی ایستادن بر سکوی افتخار جهانی موج می‌زند. این مسابقات، فقط انتخابی برای تیم ملی و راهی به‌سوی المپیک جوانان ۲۰۲۶ نیست؛ بلکه فرصتی است برای نمایش توانمندی‌های یک شهر، یک استان، و نسلی که می‌خواهد دیده شود.
در شهری که حافظ و سعدی از گذشته‌های دور الهام‌بخش جان‌ها بوده‌اند، حالا وقت آن رسیده که مشت‌های جوان ووشوکار هم الهام‌بخش فردای ورزش ایران شود. چشم‌ها به شیراز دوخته شده؛ شهری که یک‌بار دیگر باید نشان دهد، قلب تپنده‌ ورزش جنوب، هنوز با قدرت می‌تپد.