[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۷۳۰
  • دوره جدید

سرخابی‌ها هم به سرنوشت برق شیراز دچار خواهند شد؟، روزنامه شیراز نوین

چند سالی است که بحث واگذاری تیم‌های استقلال و پرسپولیس تهران به بخش خصوصی مطرح شده و قرار است این دو تیم محبوب ایران امسال به بخش خصوصی واگذاری شوند؛ این موضوع با اما و اگرهایی روبرو است.
به گزارش حمیدرضا خلیقی خبرنگار خبرگزاری ایرنا، این پرسش مطرح است که آیا زیرساخت‌ها برای واگذاری این دو تیم پرطرف‌دار فراهم شده که آنها به سرنوشت تیم‌هایی همچون راه‌آهن، برق شیراز، نفت و حتی پاس دارنده عنوان قهرمانی آسیا دچار نشوند. 
وقتی تراز مالی سرخابی‌ها که از بودجه دولتی ارتزاق می‌کنند و حاشیه‌های فراوانی هم دارند در پایان هرسال، منفی است و ورزشگاهی هم ندارند، چگونه می‌توان سهام آنها را وارد بازار بورس کرد؟
اینگونه تیم‌ها اصولاً چه نفعی برای بخش خصوصی دارند؟
وقتی قانون کپی‌رایت، امتیاز پخش تلویزیونی، تبلیغات اطراف ورزشگاه و بسیاری از امتیازهایی را که از این راه می‌توان به دست آورد، در فوتبال ایران اجرا نمی‌شود، بخش خصوصی با چه انگیزه وارد میدان سرمایه‌گذاری در حوزه باشگاه‌داری شود؟
18سال پیش، فوتبال ایران با اجبار کنفدراسیون فوتبال آسیا (AFC) با امکانات بسیار ضعیف و پس از چند بار بازدید بازرسان، مجوز لیگ حرفه‌ای گرفت؛ اما شواهد سال‌های گذشته گویای آن است که فوتبال ما هنوز در هجی کردن الفبای این امر مهم در ورزش مانده است و هرازگاهی صدای خرد شدن استخوان یک باشگاه شنیده می‌شود.
با گذشت 18سال، آن گونه که انتظار داشتیم فوتبال به اصطلاح حرفه‌ای ما رشد خوبی چه از نظر فنی، زیرساخت و حتی اخلاقی نداشته است و هر روز بدرفتاری‌ها در فوتبال بیشتر شده، تا جایی که دامنه آن به فوتبال بانوان هم رسید.
باید ببینیم در فوتبال ایران چه می‌گذرد که بانوان فوتبالیست آن هم در لیگ حرفه‌ای به هنگام دیدار شهرداری سیرجان و ذوب‌آهن اصفهان به جان هم می‌افتند و کار هم به بیمارستان کشیده می‌شود. آیا این است فوتبال حرفه‌ای که بداخلاقی از مسائل فنی پیشه گرفته و چشم‌اندازی برای بهبود آن کمتر متصور است؟
اگر بخواهیم به طور واقعی به فوتبال حرفه‌ای برسیم و بخش خصوصی فعال شود، باید دولت و شهرداری‌ها با ساخت ورزشگاه‌های زیادی در بهترین مکان‌های شهری با ظرفیت حداقل 40هزار تماشاگر، مانند ورزشگاه ثامن در مشهد و فولاد آرنا در اهواز، زمینه حضور بخش خصوصی را فراهم کنند و این ورزشگاه‌ها را به شکل طولانی‌مدت و بازپرداخت اقساط کم و بدون بهره به باشگاه‌ها واگذار کنند. 
درترکیه و برخی دیگر از کشورهای توسعه یافته در فوتبال، شهرداری‌های آن کشورها در بهترین مکان‌های شهری اقدام به ساخت ورزشگاه‌های مدرن کردند و آنگاه در اختیار بخش خصوصی قرار دادند و با راه‌اندازی کمپ‌های تمرینی، میزبان بسیاری از تیم بزرگ دنیا شدند که برای باشگاه‌ها سود بسیاری داشته است و مردم را هم در سهام تیم‌های مورد علاقه خود سهیم کردند.
با این حال، بهترین امتیازی که تیم‌های استقلال و پرسپولیس دارند، هواداران میلیونی آنهاست و در صورتی که درست برنامه‌ریزی شود، تیم‌های سرخابی می‌توانند با رعایت همه قانون حرفه‌ای فوتبال، سودآور باشند. در حالی که آنها هنوز ورزشگاه ندارند و صاحب دفتر باشگاه هم فدراسیون فوتبال است که مدعی مالی آنها است.
با وجود بدهی زیاد این دو باشگاه محبوب که حدود 500میلیارد تومان برآورد شده است، واگذاری این تیم‌ها برای بخش خصوصی در شرایطی که قانون حرفه‌ای فوتبال در لیگ ایران رعایت نمی‌شود، چه سودی دارد؟
اگر شخصی هم پیدا شود که بخواهد دست به چنین ریسک بزرگی بزند، چون سود ندارد عطای کار را به لقایش می‌بخشد و شاید هم سرخابی‌ها در امر واگذاری در صورتی که همه قوانین رعایت نشود به سرنوشت همان تیم‌هایی که در بالا اشاره کردیم، دچار شوند.
برای نمونه، تیم استیل‌آذین با آن همه ستاره‌ که جمع کرد، اکنون کجاست. نمی‌شود هم این دو تیم را به هر کسی سپرد که نکند سرمایه‌گذار آنها سر از زندان دربیاورد.
اجرایی کردن اصل 44 قانون اساسی در راستای کوچک کردن بدنه دولت امری محترم است؛ اما دشواری‌های زیادی در بازار آشفته فوتبال پرحاشیه فراروی آن است. به طور قطع، درایت و پرهیز از شتاب و به موازات آن گام برداشتن در مسیر فوتبال حرفه‌ای، می‌تواند بستری مناسب را برای واگذاری کم‌مخاطره تیم‌های پرطرف‌دار کشور فراهم کند. 
در غیر این صورت، رویای تداوم قهرمانی و افتخارآفرینی سرخابی‌ها در آوردگاه‌های ملی و بین‌المللی به خاطره‌ها سپرده خواهد شد، نتیجه‌ای که هیچ دلسوز واقعی فوتبال آن را نمی‌خواهد.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی