[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۹۵۰
  • دوره جدید

لبخند تلخ دیپلماسی، روزنامه شیراز نوین

به سیاست‌بازی دولت‌ها اعتباری نیست اما تااین لحظه از لبخندهای دیپلماسی پیروز ظریف خبری نیست. این روزها تصاویری که از وزیر امور خارجه کشورمان در رسانه‌ها منتشر می شود، تصاویری از نوع جدیت با ورژنی اخم آلود است.دکتر ظریف پس از استعفای جنجالی‌اش با تیپی کاملاً متفاوت در عرصه سیاسی ظاهر شد. ازدکتر ظریف سال‌1394 که عنوان سردار دیپلماسی را کسب کرده بود و لبخند معروفش او را به شهرتی مضاعف رسانده بود خبری نیست. حالا او باید حافظ منافع ملت ایران باشد و درحفاظت از منافع ملی باید در دو جبهه بجنگد.
جبهه خارجی که دارای وضوح و پیش‌بینی‌ها متعارف است و جنگ در جبهه داخلی که بسیار سخت و مه‌آلود است...

درواقع، ضرباتی را که از حریفان نقاب‌دار داخلی دریافت می‌کنیم، هرگز از خارجی‌ها به صورت مستقیم در نبردی رودررو دریافت نمی‌کنیم. هرچند این عناصر همان سربازان زرخرید بیگانه هستند که با جلوه‌ای خاص و عموماً در کسوت خودی در هرم قدرت، بدون ملاحظه از ملت کشته می‌گیرند.
وزیر امور خارجه حالا در دو جبهه داخلی و خارجی زیر ضربه است. او با بدعهدی اروپا و آمریکایی طرف است که به هر دلیل پایشان را از برجام بیرون کشیدند و در داخل باید ضربه آنانی را تحمل کند که برجام از ابتدا در راستای منافعشان نبود. باید برجام را در سطحی کاملاً بی‌طرفانه واکاوی کنیم و سهم طرفین امضا کننده آن، چه اروپاییان، آمریکا و ایران در کج‌روی‌ها مشخص شود.
 به طور حتم در داخل کشور برخی تندروها از ابتدا با برجام سر سازگاری نداشتند و در روند عدم اجرای آن تأثیرگذار بودند. در خارج هم به همین منوال عمل شد؛ چه اینکه بسیاری تندروهای جمهوری‌خواه که با سیاست‌های باراک اوبامای دموکرات موافق نبودند، در بر هم ریختن دستاورد صلح‌طلبانه برجام هسته‌ای کوشیدند.
جمهوری‌خواهان تاکنون ۱۹رئیس‌جمهور در آمریکا داشته‌اند که اولین آن‌ها آبرهام لینکلن در بین سال‌های ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۵ و آخرین آن‌ها دونالد ترامپ است.  برخلاف دموکرات‌ها که بسیار لیبرال و آزادی‌خواه هستند، جمهوری‌خواهان نوعاً در دسته محافظه‌کاران قرار می‌گیرند. البته این بدان معنی نیست که همه مبانی سیاسی لیبرالیسم از نظر جمهوری‌خواهان رد می‌شود، بلکه اشاره به این موضوع دارد که تمایلات آن‌ها بیشتر به سمت لیبرالیسم کلاسیک سوق دارد.
طرفین برجام پس از آمدورفت‌های بسیار، حالا به جای لبخند، توپ و تانک و ناو جنگی و موشک به رخ هم می‌کشند. باید دید هزینه آتش جنگ در منطقه، غیر از ایران، برای آمریکا و کشورهای منطقه چه میزان است. به طور قطع شعله‌ور شدن آتش، کل منطقه و منافع آمریکا و اروپا که در تیررس ایران است را به شدت مورد هجوم و تخریب قرار خواهد داد.
اهدافی استراتژیک که به منزله زیرساخت‌های منطقه و در شمار سرمایه‌گذاری‌های گسترده ملل جهان است. اما همچنان این رویارویی نظامی ‌اتفاق نیفتاده و بعید است جنگی در منطقه حادث شود؛ چراکه تقریباً تمام کشورهای منطقه در نقش میانجی وارد عمل شده‌اند تا از سطح تنش‌ها بکاهند.
اما دامنه‌دار شدن جنگ سرد و فروش میلیاردی تسلیحات نظامی برای توازن‌بخشی بین برخی کشورها، به خطری جدی بدل شده است که طی آن، خاورمیانه را به انبار باروت تبدیل می‌کند؛ انباری که محصولاتش باید در روز موعود صرف اهداف مستکبران شود. بروز جنگ‌های نیابتی در شمار این اهداف است که در سال‌های گذشته در برخی کشورهای منطقه شاهد آن بوده‌ایم.
حالا عربستان از زمان حمله به یمن درگیر جنگی در منطقه شده است که خاموش نمودن آتش آن، باز هم به دست دیگرانی است که همچنان اراده پایان آن را ندارند. زیرساخت‌ها و تأسیسات نفتی موجود در منطقه با انواع سلاح‌های پیشرفته زیر آتش شدید یمنی‌ها قرار دارد. این نبرد شبه‌چریکی هرچند به جنگی کلاسیک و دارای تعادل و توازن نظامی‌ تبدیل نشده است؛ اما خطری جدی پیش روی عربستان است. شاید عربستان با حمله به یمن هرگز پیش‌بینی نمی‌کرد این اقدام سال‌ها بعد به چالش بزرگ اقتصادی برایش تبدیل شود. اما حالا صادرات نفت این کشور و شاید جانشینی برای صادرات نفت ایران با یک تهدید بزرگ از سوی یمنی‌ها روبرو شده است.
جنگ سرد و نیابتی، تنها به سود فروشندگان تسلیحات نظامی ‌است. پروژه ایران‌هراسی این روزها دوباره باعث شده میلیاردها دلار سلاح به عربستان فروخته شود. تجمیع سلاح در این کشور، به نوعی نواختن شیپور آماده‌باش برای جنگی است که کسی از زمان وقوع آن اطلاعی ندارد؛ اما وقوعش انکارنشدنی است. جنگ با خود، ویرانی‌هایی به همراه می‌آورد که در بخش زیرساخت‌ها جبران‌نشدنی است.
چه اینکه ما از زمان پایان جنگ هشت ساله و مقصر شناخته شدن عراق از سوی مجامع بین‌المللی، همچنان دیناری برای بازسازی دریافت نکرده‌ایم. همچنین آسیب‌پذیر بودن اقتصاد کشور در مقابل تحریم‌ها حکایت از ضعف شدید در این حوزه و عدم سرمایه‌گذاری مناسب درآن دارد.
 پی‌نوشت
واژه دیپلماسی به معنی هدایت روابط بین افراد، گروه‌ها و ملت‌ها، از جمله واژه‌های سیاسی مورد استفاده در عرصه مناسبات بین‌المللی است.
دیپلماسی (Diplomacy) در کاربرد رسمی‌ خود، عمدتاً به دیپلماسی بین‌المللی اشاره دارد که هدایت روابط بین‌المللی از طریق دیدار و گفت‌وگوهای دیپلمات‌های رسمی ‌است.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی