[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۷۵۷
  • دوره جدید

نود من را پس بده!، روزنامه شیراز نوین

دبیر سرویس ورزشی- میثم محجوبی

فرض کنید آنقدر ساده‌لوح هستیم که باور داریم تعطیلی نود فقط به خاطر اختلاف‌نظر و کدورت بین رئیس و زیردست بوده و هیچ باند فسادی پشت ماجرا نیست. فرض کنید به سادگی باور کرده‌ایم صدا و سیما قید صدها میلیون پول حاصل از پیامک، تبلیغات و... را زده، فقط به این دلیل که علی فروغی، مدیر جوان شبکه سه سیما، از محبوب‌ترین مجری و موفق‌ترین تهیه کننده تاریخ تلویزیون ملی ایران خوشش نمی‌آید. قبول، باور کردیم! 
اما چه اتفاقی می‌افتد که در مقابل این دهن‌کجی بزرگ به خواست مردم، هیچ واکنشی از سوی نمایندگان مردم به چشم نمی‌خورد؟ مگر تصمیم حذف عادل درست چند روز پس از انتخاب برنامه او به عنوان محبوب‌ترین برنامه مردم ایران گرفته نشد؟ مگر این برنامه بر پایه دفاع از حقوق مردم و حمله به فساد موجود در مردمی‌ترین ورزش کشور استوار نبود؟ پس چرا هیچ مقام مسئولی در مقابل این تصمیم عجیب، خالی از منطق و کینه‌توزانه، برخورد قاطعی از خود نشان نداد؟ آیا در مسائل مربوط به ورزش ایران، مسئله‌ای مهم‌تر از بازگشت یک برنامه ضد فساد به صدا و سیمای «ملی» ایران وجود دارد؟
 فوتبال، ورزشی که بیشترین دنبال کننده را در بین اقشار مختلف جامعه دارد و طبیعتاً بیشترین پول و امکانات را در اختیار دارد، به 90 احتیاج دارد. شکی نیست که نود نتوانسته و شاید هیچ‌گاه نتواند فساد مالی و اخلاقی در فوتبال ایران را به صفر برساند؛ اما همواره تلاشی روزافزون در این زمینه داشته و معلوم نیست اگر نودی وجود نداشت، ادامه وضعیت اسف‌بار فوتبال ایران در اواسط دهه 70، کار این پدیده پرطرف‌دار را به کجا می‌کشانید.
  بدون اغراق، هیچ برنامه‌ای جایگزین 90 و هیچ شخصی جایگزین مناسبی برای عادل فردوسی‌پور نخواهد بود. این ادعاها حاصل بیست سال تجربه است. بیست سال پیشرفت یک برنامه خلاقانه را شاهد بوده‌ایم که در کنار همه زیبایی های فنی و بصری، تا جایی که می‌توانست با مشکلات و آدم‌های عجیب و غریب حاضر در این فوتبال مبارزه کرد. کدام برنامه می‌توانست و می‌تواند در هر هفته نزدیک به چهار ساعت، چندین میلیون بیننده را با اشتیاق پای تلویزیون ایران نگه دارد؟ این ویژگی بدون تردید تنها مختص عادل فردوسی‌پور بود. عادلی که البته رفتارش در همین برنامه خالی از نقص و نقد نبود؛ اما فاصله‌ای نجومی ‌با دیگران داشت؛ نه تنها با نمونه‌های مشابه فوتبالی و ورزشی، بلکه با تمام برنامه‌سازان تلویزیونی موجود در ایران. برنامه او برنامه‌ای در سطح جهانی و سال به سال در حال پیشرفت بود، اما حالا به یکباره نیرویی فراتر از «خواست مردم» به میان آمده و ترمز او را کشیده؛ اتفاقی هضم نشدنی و جبران ناپذیر.
تا همین امروز که بیش از سه ماه از تعطیلی 90 می‌گذرد، به اندازه کافی فساد و اتفاقات بد در فوتبالمان داشته‌ایم که از زیر تیغ یک برنامه انتقادی قدرتمند دررفته‌اند؛ اما از جایی باید جلوی این زیان روزافزون را گرفت. فوتبال به 90 و مردم ایران به عادل فردوسی‌پور احتیاج دارند و وظیفه نمایندگان مردم است که هرچه زودتر برنامه او را به جدول پخش برنامه‌های تلویزیون ایران برگردانند. 
اگر به حال و آینده بچه‌های فوتبال‌دوست این سرزمین علاقه‌ای دارید، عادل را به دوشنبه‌شب‌های مردم ایران برگردانید.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی