تخاصم

به راستی دشمن اول ایرانیان کیست؟ سلسله آسیب‌هایی که جامعه ایران را در معرض تهدید و آزار قرار داده، تک‌بعدی نیست و باید با نگرشی عمیق آن‌ها را بررسی و واکاوی کرد. در‌حالی‌که عموم جامعه بر این باورند که تیغ تحریم‌ها و دیکتاتورهای دوران، اصلی‌ترین دشمن ما به‌حساب می‌آیند، شاید ماجرا از قرار دیگری باشد.
 با خوانش تاریخ، در‌می‌یابیم که این خطه دیرینه همواره دشمنانی بزرگ تر و ناجوانمردتر از جریان‌های استعمار و استثمار هم داشته و دسیسه‌های مردم ستیزانه آن‌ها برای ایرانیان تازگی ندارد. اما آن‌ها مثل سونامی زودگذری هستند که در مقطعی چند ساله کیفیت زندگی ایرانیان را آشفته کرده و اهداف استثمارگرایانه‌ای را در سر می پروراند.
به‌همین‌دلیل، باید با نگرشی عمیق‌تر به سلسله مؤلفه‌هایی اندیشید که جامعه ایران را بی‌تاب کرده و آن را در معرض تهدیدهای مهلک قرار داده‌است. شاید رشته عوامل زیان باری نظیر تخریب‌های محیط‌زیستی، گسترش خشک‌سالی، رشد رانت‌خواری، ظهور اخلال‌گران اقتصادی و مجموعه عواملی ازاین‌دست، دارای آثار به‌مراتب مخرب‌تری از توطئه‌های رئیس‌جمهور افراطی و رادیکال آمریکا باشند.
دشمن اول ایرانیان کیست؟ با نگاهی به طبیعت ایران، درمی‌یابیم که دوران بهشت جغرافیایی این سرزمین به‌سر‌آمده و میانگین بارش هر‌ساله سیر نزولی طی می‌کند. بسیاری از ایرانیان برای گریختن از تبعات ناگوار خشک‌سالی، ساده‌ترین راه ممکن را که همانا عمیق تر شدن چاه ها بود در پیش گرفتند و نتیجه کار چنان شده که امروزه بسیاری از دشت‌های ایران دچار فرونشست شده و آبی برای آشامیدن بسیاری از روستاییان وجود ندارد. دیری نمی‌پاید که دیو خشک‌سالی از قریه‌ها و روستاها به‌سمت کلان‌شهر‌ها کوچ می‌کند و دیگر چاه‌های عمیق و احیای قنات‌ها هم پاسخ‌گوی تشنگی ایرانیان نخواهد بود.
 اینک باید از مسئولان کشور که در دهه‌های گذشته عهده‌دار مسئولیت بودند، سؤال کرد چرا به مقابله سخت با ازدیاد چاه‌های غیرمجاز برنخاستند و چه کسی جواب‌گوی هزینه‌های گزاف و ساخت سدهای غیرکارشناسی شده‌است؟
دشمن اول ایرانیان کیست؟ یکی دیگر از رشته عواملی که سایه شوم خود را بر سر آینده مردمان این سرزمین انداخته، تخریب‌هایی است که در حوزه محیط‌زیستی صورت می‌گیرد. زمین‌خواران به کوه، جنگل، دریا و دشت‌های ایران رحم نمی‌کنند و  با زد و بندهای پشت پرده به‌دنبال غارت منابع ملی و کسب ثروت‌های آلوده هستند.
 متأسفانه در دهه‌های گذشته، برخورد با دشمنان طبیعت از رویه مستدامی برخوردار نبود و بسیاری از شیادان محیط‌زیستی در پرتو غفلت‌ها توانستند ضررهای هنگفتی را بر کشور متحمل سازند. این در‌حالی‌ست که مسئولان ارشد نظام، همواره خواستار برخورد قاطعانه و مقتدرانه با این‌گونه افراد بوده اند و باید دید ریشه ضررهای هنگفت و جبران ناپذیری که بر پیکره محیط‌زیستی کشور وارد شده، تا کجا ادامه دارد و به چه جریان‌ها و گروه هایی ختم می شود.
دشمن اول ایرانیان کیست؟ در برهه معاصر، شاید صدمات ناشی از اخلال‌گران اقتصادی به‌مراتب آزاردهنده‌تر از تیغ تحریم‌ها و خدعه دشمنان خارجی باشد. آن‌ها درصددند از کوچک‌ترین التهاب های سیاسی بهره برداری کرده و بهانه‌ای برای افزایش قیمت کالاهای اساسی ارائه کنند؛ از سلاطین کاغذ و قیر گرفته تا فرمانروایان بازار ارز و سکه.
 آن‌ها سرشاخه‌های فساد اقتصادی هستند و این در‌حالی است که در ابعاد کوچک نیز شاهد منفعت طلبی ها و سودجویی‌های ناجوانمردانه‌ای هستیم و مجموعه آن‌ها به گسترش قلمرو فقر در جامعه انجامیده‌است. در این شرایط است که از قوای سه‌گانه انتظار می رود با اقتدار و پشتوانه مردمی، وارد کارزار عمل شده و برای مجازات سراسری اخلالگران خرد و کلان اقتصادی، اقدام کند.
دشمن اول ایرانیان کیست؟ در زمینه مبارزه با رانت‌خواری نیز اوضاع بر همین منوال است. امروزه سایه سنگین رانت‌خواری و دلالیسم بر سر بازار مصرفی و اقلام ضروری و حتی فرایندهای خصوصی‌سازی تا حدودی حس می‌شود. چنان‌چه این رویه در اتاق‌های شیشه‌ای و با شفاف‌سازی صورت گیرد، به‌طور‌حتم میزان رضایتمندی عمومی افزایش خواهد یافت و دسیسه دشمنان دیرینه این ملت، آن‌چنان که آرزو می‌کنند، آزاردهنده و مهلک نخواهد بود. به بیانی دیگر، درصورتی‌که ریشه فساد اقتصادی در داخل خشکانده شود، ملت ایران با فراغ بال در برابر خدعه دشمنان تاب‌آورده و اقشار فرودست و میانی، مثل این روزها، با حکم‌فرمایی فقر مطلق دست و پنجه نرم نمی‌کنند.
دشمن اول ایرانیان کیست؟ شاید رشته عوامل زیان‌باری نظیر تخریب‌های محیط‌زیستی، گسترش خشک‌سالی، رشد رانت‌خواری، ظهور اخلال‌گران اقتصادی و مجموعه عواملی ازایندست، دارای آثار به‌مراتب مخرب‌تری از سیاست‌های دشمنان باشند. به‌طورحتم سلسله آسیب‌هایی که جامعه ایران را در معرض تهدید و آزار قرار داده، تک بعدی نیستند و منحصر به دشمنی
دشمنان فرامرزی نخواهد شد. گروهی از آن‌ها ریشه در بی‌مبالاتی و غفلت‌های گذشتگان دارد و گروهی دیگر، در سایه خلأهای مدیریتی و نظارتی رشد می‌کنند.