[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۲۸۱۷
  • دوره جدید

به‌خاطر شهریار به‌خاطر حنا، روزنامه شیراز نوین

به‌خاطر   شهریار
به‌خاطر   حنا

دغدغه من درمورد آب، پیش از این در حد همین شعارهای نخ‌نمای مسئولان و تبلیغات تکراری رسانه‌ها بود؛ همان‌ها که از فرط تکرار، انگار دیگر دیده و شنیده نمی‌شوند. مثل این‌هایی که جملات انگیزشی را روی میز کارشان چسبانده‌اند؛ به خیال اینکه هر روز بهشان یادآوری شود؛ اما غافل‌اند که بعد از مدتی، این گهربارها هم به یکی از اشیای اطراف تبدیل می‌شوند و دیگر کار نمی‌کنند!
شهریار عاشق آب است. وقتی بی‌قراری می‌کند احتمالاً فقط با وعده بازی با آب می‌توانی آرامَش کنی. با صدای مثل قندش، آب را با یک تشدید نرم روی ب تلفظ می‌کند. بعد می‌رود شیر را تا ته باز می‌کند و دوست دارد تا ساعت‌ها کسی مزاحمش نشود. پدر و پدربزرگش می‌خندند، اما مادر و مادربزرگ از این شرایط راضی نیستند؛ که لباس‌هایش را خیس می‌کند؛ که سرما می‌خورد. کار من آن لحظه چیست؟ به فکر فرو رفتن. می‌روم شیر را می‌بندم و توی گوشش با صدای بچه‌گانه می‌گویم: عموجون نباید آب رو هدر بدی. با بحران مواجهیم! می‌گویند آدم وقتی هنوز توی شکم مادر هست هم صداها را می‌شنود و می‌رود توی ناخودآگاهش؛ حالا که در آستانه تولد دوسالگی است. از آن تذکر درِ گوشی من، او احتمالاً فقط همان دو کلمه تکراری را می‌شناسد؛ ولی کاملاً می‌فهمد که دارم از چه چیزی منعش می‌کنم. اما مسئله، فهمیدن یا نفهمیدن امروزِ شهریار نیست.
چندی پیش یکی از مدیران پیشین و مشهور حوزه محیط‌زیست در مصاحبه‌ای مفصل، بحران آب را با ارائه جزئیات و آمار و ارقامی سرسام‌آور شرح داد. آن روز تا شب از فکرش بیرون نیامدم. هرکسی را که می‌دیدم، هشدارهای عجیبش را بازگو می‌کردم. همه ما نمونه‌های این صحبت‌ها را با شدتی کمتر یا بیشتر شنیده‌ایم و لابد چندثانیه‌ای به فکر فرو رفته‌ایم. اما چه کسی یک گام عملی -به اندازه خودش- برداشت؟ مسئول چه کرد که اوضاع سال به سال بدتر از قبل شد و مردمی که دائم در حال غر زدن به مسئول هستند، خودشان چه کردند؟ حاضر شدند چند دقیقه از مدت دوش گرفتنشان را کم کرده، یا موقع ظرف شستن کمی به مدیریت آب فکر کنند؟
کوچک‌ترین گام برای مقابله با این بحران، شریف است و عزیز. اما کیست که نداند «نمی‌توان به این مقادیر کفایت کرد». به بچه‌های کوچک اطرافتان نگاه و سال‌ها بعدشان را تصور کنید. سی سال دیگر؟ بیست سال دیگر؟ آینده‌ای نزدیک‌تر؟ نمی‌دانم. نیم ساعت زیر دوش ایستادن که هیچ، چطور می‌توان نگران این نبود که این چهره معصوم زمانی که به سن ما می‌رسد، ممکن است برای تأمین آب برای موارد ضروری هم با مشکل مواجه باشد؟
نه؛ توپ این یادداشت در زمین مردم نیست. می‌دانیم که اصل ماجرا در مدیریت کلانی است که این فاجعه را رقم زده است. الگوی «حالی خوش باش و بر نامده فریاد مکن» ما را به این روز رسانده. عجیب است در سرزمینی که از چندهزار سال پیش، خشک‌سالی یکی از بزرگ‌ترین دغدغه‌های حاکمانش بوده، سیاست‌هایی در پیش گرفته شده که دقیقاً علیه منابع آبی بوده و است! تصمیمات اشتباهی که از حدود شصت سال پیش، مایه حیات را در این سرزمین به سمت بحران هدایت کرد و هشدارهای عالمان و دلسوزان هم دیگر اثرگذار نبوده و نیست. سن حنا هنوز به رفتن سراغ شیر آب قد نمی‌دهد. به چشم‌های گرد و همواره متعجبش که نگاه می‌کنم، دلم شور می‌زند. دنیایی که او چندماهی است به آن قدم گذاشته، سرشار از لذت، درد، خوبی‌ها و بدی‌هاست و آرزوی سپری کردن عمری بدون درد برای هر موجودی، غیرواقعی و تخیلی است. اصلاً زندگی بدون درد که چیز خوبی هم نیست. به قول آن شاعر کم‌نام‌ونشان تبریزی: «مرد را دردی اگر باشد خوش است، درد بی‌دردی علاجش آتش است.» اما قضیه آب فرق می‌کند. درد بی‌آبی حق هیچ‌کس نیست. اگر امروز ککم نگزد که حنا و شهریار سال‌ها بعد نتوانند به اندازه امروز و دیروزِ من به آب دسترسی داشته باشند، نشاید که نامم نهند آدمی.  

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی