بازیگر شخصیت «طیکل هاندرسون» در نمایش «۲۱» می‌گوید: برای این نقش ۲۱کیلو وزن کم کردم. ابروهایم را تراشیدم، ۴، ۵ ماه به این شکل زندگی کردم و همچنان وضعیت‌ام تغییری نکرده و به‌جایی رسیدم که به مدت ۴۵ روز تحت روان‌درمانی (تراپی) قرار گرفتم.
هادی رضایی که از سال ۱۳۹۴، کار خود را با تئاتر شروع کرده و این روزها مشغول ایفای نقش در نمایش ۲۱، به کارگردانی محسن اردشیر است، در گفت‌و‌گو با ایرنا، اظهار داشت: کار تصویر طولانی و جدی و هنوز رخ نداده است. اما کارهای کوتاه و سکانس‌های کوتاه در سریال‌های مختلف بازی کرده‌ام؛ آن چیزی که به واسطه آن بازیگر دیده شود هنوز اتفاق نیفتاده است. او درباره نقش‌های سفید، سیاه و خاکستری اظهار داشت: یک اصطلاحی وجود دارد که بازیگر مرده‌شور است و فرقی ندارد برای او که چه نقشی، اعم از سیاه، سفید و خاکستری را بازی کند. من بیشتر این تجربه و چالش را دوست دارم. در این کار، شخصیت «طیکل هاندرسون» یک چالش خیلی جدی، عمیق و حرفه‌ای برای من بود که بتوانم جایی از بازیگری را برای خودم در زندگی شخصی هنری باز کنم. رضایی اظهار داشت: اگر بخواهم خیلی شاعرانه بگویم، «طیکل» یک درد خفه شده‌ای پر از رنج، عمق، لایه‌های عجیب‌غریب و دالان‌های خیلی تاریک است. او گفت: این درد نشأت گرفته از دوران کودکی ماست. چون شخصیت اصلی هر کسی به نظر من از کودکی شکل می‌گیرد و هر چیزی هست، آن‌جاست. شاید تا ۱۵تا ۲۰ سالگی دیده نشود، اما به‌طور ناگهانی و در مواجهه‌های مختلف، در میزانس‌های مختلف در جامعه بیرون می‌زند و عیار خودش را نشان می‌دهد. رضایی درباره پذیرش نقش طیکل، خاطرنشان کرد: حدود دو سال پیش تصمیمی گرفتم تا چهار، پنج سال تئاتر کار نکنم. اگر کار تصویر خوب بهم می‌خورد کار می‌کردم. چون حال تئاتر بد بود و ناملایمتی‌های خیلی زیادی از تئاتر و تئاتری‌های دو سال پیش دیدم، قهر کردم و در خانه نشستم. او یادآوری کرد: یک روز محمدمحسن شفیعی با من تماس گرفت و نقش طیکل به من پیشنهاد شد؛ من هم همچنان مصمم بودم نمی‌خواهم تئاتر کار کنم تا این که متن را خواندم و نقش را دیدم. گویی من سال‌هاست منتظر چنین نقشی هستم. جالب این بود در تحلیل‌های این کاراکتر، درونیات، گذشته و برخی لایه‌های پنهانش خیلی شبیه به خود من بود، یعنی به خود من این شخصیت خیلی نزدیک بود و در حیطه تصویر چنین پیشنهادی که شخصیت به خود من نزدیک باشد نداشتم. رضایی ادامه داد: زندگی من در ۲۰ تا ۲۵ سال گذشته، طوری بود که بتوانم از پس خیلی از نقش‌ها بربیایم حتی اگر از خودم خیلی دور باشند. زیست‌هایی داشتم یا افرادی در حیطه زندگی من بودند که می‌توانم از آن‌ها نکته‌برداری کنم که به نقش بیشتر برسم؛ اما طیکل خیلی به خودم نزدیک بود. جذاب‌ترین نقشی بود که تاکنون بازی کردم. او گفت: حدود ۶ تا۷ سال است که در تخیل‌ام به طیکل هاندرسون فکر می‌کردم ای کاش این‌گونه نقشی بازی کنم و این‌گونه چالش داشته باشم. به نظر من دنیا یک دایره است و هر چیزی که رها می‌کنی به‌سمت خودت برمی‌گردد؛ طیکل هم همان چیزی بود که رها کرده بودم و به‌سمت خودم برگشت. رضایی خاطرنشان کرد: برای این نقش ۲۱کیلو وزن کم کردم، ابروهایم را تراشیدم، ۴ تا ۵ ماه به این شکل زندگی کردم و همچنان این‌گونه‌ام و به‌جایی رسیدم که نیازمند تراپی(درمان) شدم، چون با طیکل به نقطه صفر رسیدم. دیدم اتفاق‌هایی دارد می‌افتد و چیزهای روانی درونی در من ایجاد می‌شود که از زندگی واقعی‌ام دارم کاملاً دور می‌شوم و سریع با تشخیص به‌موقع، یک ماه و ۱۵ روز تراپی شدم و هنوز چالش‌های خودم را دارم و در خلوتم با طیکل حرف می‌زنم و توانستم فقط کنترلش کنم. اگر برچسب شیزوفرنی به من نخورد، باید بگویم طیکل را چند بار دیدم. یکی از دلایلی که تراپی رفتم این بود که به من بگویید این شیزوفرنی است یا واقعی؟ نمایش «بیست‌و‌یک» به نویسندگی و کارگردانی محسن اردشیر، از ساعت ۱۸:۳۰ روز ۱۸ تیر در تالار حافظ افتتاح شد. در این نمایش که رضا آشفته، به‌عنوان مشاور کارگردان و محسن خیمه دوز، به‌عنوان دارماتورژ حضور دارند، نازگل روزبهانی (اما مانچینی)، هادی رضایی (طیکل هاندرسون)، مهشید صارمی (آلیس بانیفاس)، علی نهاوندی (کریستو رامون)، مهدی شریفی (پاتریشیا پاول)، مرضیه آقاسی (اما مدیسون)، فروزان حسینی (اگنس مدیسون)، شایان پیروز و سید محمد موسوی (تئو مانچینا)، محمدمحسن شفیعی (جان بانیفاس) و فرید گلریز (رابرت متیوز) ایفای نقش می‌کنند.