[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۷۸۳
  • دوره جدید

مثل اصفهان، روزنامه شیراز نوین

اصفهانی‌ها هیچ‌گاه فرصت را از دست نداده‌اند. همیشه اصفهان از جمله استان‌هایی بود که مدیران فارس وقتی در سخنان خود می‌خواستند اشاره‌ای به توسعه و بلوغ صنعتی داشته‌باشند مورد مثال قرار می‌گرفت. هرچند اصفهان هم هدف گردشگری کشور است وهم استانی صنعتی است. قصد آن‌را ندارم که بگویم فارس از قافله توسعه صنعتی عقب مانده است چرا که به اندازه توان مدیرانش طعم توسعه راچشیده است. 
چندروز پیش همین‌طورکه بخش‌های خبری کشور را مرور می‌کردم وارد بخش‌های خبری استان اصفهان شدم وسخنان استاندار اصفهان را مطالعه نمودم. تاکنون شعارهای اندکی از تریبون‌های مدیران اصفهان منتشر شده و بیشتر درحوزه عمل تلاش می‌کنند، استانی صنعتی و نه سیاسی...

استاندار اصفهان اخیراً مدیرعامل بانک رفاه کشور را دعوت کرده تا دریک تعامل مثبت، این بانک اقدام به سرمایه‌گذاری در چند پروژه اقتصادی را تقبل کند از جمله انتقال آب از خلیج فارس به اصفهان را. استاندار اصفهان از مدیرعامل بانک رفاه کشور خواستار سرمایه‌گذاری در یکی از طرح‌‌های‌ تأمین آب شرب استان، پروژه انتقال آب اصفهان - خلیج فارس و همچنین اجرای خط راه‌آهن اصفهان- شاهین‌شهر شده است. هم‌زمان نیز از مدیران بانک‌مرکزی کشور خواسته تا اختیارات این بانک را افزایش دهند تا این افزایش اختیارات را در پروژه‌‌های‌  مطرح اصفهان به‌کارگیرند.  
ما برای طرح یک مسئله ابتدا باید موضوع را مورد بررسی وکارشناسی دقیق قرار بدهیم  و به‌قول گفتنی موضوع را مهندسی کنیم. اگر نیازی درحوزه‌ای وجود دارد باید قبلاً در کارگروه‌های اقتصادی آن موضوع را کارشناسی وتاسرحد اجرا مورد مطالعه دقیق قرار دهیم وباید امضای چند تن از خبرگان دانشگاه درآن حوزه را نیز ذیل موضوع داشته‌باشیم تا اگر خواستیم آن موضوع را مطرح کنیم، مقامات ارشد ملی با توجه خاص وعلم به اینکه این طرح دارای توجیه و امضای اسایتد اهل فن است به آن نگاه کنند نه اینکه یک نماینده ویا یک مسئول به تنهایی قصد انجام یک کاربخشی با صرف اعتبارات ملی را داشته‌باشد. 
اینکه در بسیاری بخش‌ها از جمله راه دچار مشکلات عدیده‌ای هستیم، می‌توان همین مثال فوق را درآن صادق بدانیم. بخشی پرتنش که کشته‌‌های‌  بسیار دارد هم به لحاظ تلفات انسانی  وهم به لحاظ نصب مدیریت ارشدش، این بدان معناست که سیاست بیش از تخصص در امور مربوطه دخالت و یا حاکمیت دارد. یا اگر درحوزه تبادلات اقتصادی و ایجاد مناطق ویژه اقتصادی دچار ضعف هستیم باید به همین مثال رجوع کنیم. داستان منطقه ویژه اقتصادی شیراز و ایجاد بندر خشک وسایر تصمیمات بدون نظرات کارشناسی وپیگیری دریک واکاوی ما را به یک کوچه بن‌بست هدایت می‌کند. این‌که موضوعی طرح می‌شود، اما پیگیری نمی‌شود.  
این‌که تکلیف یک فرودگاه در مرکز استان به لحاظ اقتصادی روشن نیست ودنبال فرودگاه درشهرستان‌های دیگر باشیم خوب است، اما کافی نیست. درموضع راه‌های استان نیز داستان از همین قرار است. دروازه‌‌های‌ شیراز پرخطر وهنوز ساماندهی نشده‌اند. تکلیف آزادراه‌ها مشخص نیست و دایم از اعتبارات نداشته می‌گویند و موضوع فروش اوراق را وسط می‌کشند. داستان سرمایه‌گذاری درپروژه‌‌های‌ مهم و اقتصاد شهری و استانی معطل مانده است و اشتغال وضعیت خوبی ندارد و ما همچنان سخنرانی می‌کنیم. واقعیت قضیه این است که ماهم به عنوان روزنامه‌نگار وعوامل پیگیر اخبار مربوط با توسعه استان بیشتر احساس می‌کنیم کارها به نوعی سیاسی است تا جدیت در امور عمران وحصول نتیجه، چرا که اگر به پیشینه انتقال آب از سد درودزن به شیراز نگاهی گذرا داشته‌باشیم درخواهیم یافت که این خط سبقه‌ای طولانی دربین بسیاری از استانداران داشته است.  موضوع فرودگاه وپروازهای خارجی ویا داستان حمل بار ازاین مبدا نیز همین‌طور است. موضوع اشتغال و داستان تسهیلات بانکی نیز به‌صورت مدور تکرارپذیر است و هر وقت درمورد هرکدام صحبت می‌شود انگار سرخط گفتار تازه‌ای از مدیران قرار داریم. یکی از ضعف‌‌های‌ بزرگ ما دراستان، نبود اراده است. ما اراده‌ای برای پیشرفت نداریم. ما اگر دنبال توسعه بودیم به تعداد استانداران بعد انقلاب یک اثر فاخر و ماندگار به‌نام همان استاندار داشتیم. مدیران فارس به دلیل تحولات سیاسی اکثراً مؤید یکدیگر نبودند بلکه درتکذیب عملکرد دوران کوتاه مدیریتی هم کوشیده‌اند و این یک بلای بزرگ وآسیب جدی است. درهر صورت امید داریم دست دردست هم به مهر میهن خود را کنیم آباد و این انتظار بزرگی نیست بلکه یک وظیفه است. 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی