زلزله ۳.۶ریشتری، جویم فارس را لرزاند. خبر زمین‌لرزه از لیست حوادث ایران حذف نمی‌شود و این در حالی است که اسلوب مقاوم‌سازی آن‌چنان که شایسته است در همه مناطق به مرحله اجرا در نمی‌آید.
هر هفته گوشه‌ای از جلگه ایران دچار خشم زمین می‌شود و بیم وقوع زمین‌لرزه‌های مرگبار وجود دارد. به‌طور متوسط در هر دهه شاهد زلزله‌ای بزرگ مقیاس در کشور بوده‌ایم و هزاران نفر از هم‌وطنان قربانی و بی‌خانمان شده‌اند. پیوستگی و تداوم زمین‌لرزه‌ها، ایرانیان را آبدیده کرده و دیگر توجه چندانی به بهبود قوانین ساخت و ساز و گسترش آموزش های پیشگیرانه به منظور کاهش خسارت ها نمی‌شود. متأسفانه تا به امروز علم زمین‌شناسی نتوانسته زمان و مکان وقوع زمین‌لرزه را به‌صورت دقیق و لحظه‌ای پیش‌بینی کند و فقط با متصور شدن خطی فرضی به‌عنوان کمربند زلزله، به کشورهایی که بر این مدار واقع شده‌اند هشدار می‌دهد که اقدامات پیشگیرانه را به‌صورت جدی در دستور کار قرار دهند.
با مطالعه تاریخ در سده اخیر، با این حقیقت ناگوار روبه‌رو می‌شویم که خشم زمین، مسبب مرگ بسیاری از ایرانیان و تخریب بناهای باستانی شده است. زلزله‌های گیلان، بم و کرمانشاه گوشه‌ای از این حوادث طبیعی در دهه اخیر به‌شمار می‌روند که بیانگر موقعیت حساس ایران بر مدار حادثه است؛ اما برای مقابله با آسیب‌های فزاینده زمین‌لرزه، چه اقداماتی باید در دستور کار قرار بگیرد.
قرار گرفتن در بحبوحه جغرافیای بحرانی ایجاب می‌کند در جبهه‌های سخت‌افزاری و نرم‌افزاری به مقابله با آسیب‌های فزاینده حوادث طبیعی بپردازیم و با بهسازی فرایندهای عمرانی، معماری و آموزش‌های کاربردی به مقابله با خشم زمین همت گماریم. کارشناسان بر این نکته تأکید می‌ورزند که صنعت ساختمان‌سازی در کشورهایی که بر مدار بحران واقع شده‌اند، باید از شیوه‌های سنتی و رایج فاصله گرفته و با‌توجه‌به پیشرفته‌ترین اصول ایمنی انجام شود. امروزه کشورهایی که بر کمربند هولناک زلزله واقع شده‌اند، با درایت دانشمندان و مهندسان توانسته‌اند آسیب‌های آن را به حداقل کاهش دهند و با وقوع لرزش‌های پنج و شش ریشتری، شاهد بروز کمترین خسارت های مالی و جانی باشند؛ اما در کشور ما اوضاع چگونه است؟ چنان که از اخبار برمی‌آید، تعدادی از مجتمع‌های مرتفع در کلان‌شهرهای ایران روی غارهای آهکی در حال ساخت‌و‌ساز هستند و نشان چندانی از مقاوم‌سازی برای مقابله با زلزله های پرقدرت ندارد. به همین دلیل انتظار می‌رود، نهادها و دستگاه‌های ذی‌ربط، اصول ساخت‌وساز را با آخرین دستاوردهای جهانی به‌‌روز‌رسانی کنند و از واپسین دستاوردهای علمی به منظور کاهش خسارت های زمین‌لرزه استفاده نمایند. به‌طور حتم، در ابتدا شاهد جبهه‌گیری‌ها و مقاومت‌هایی از سوی اقشار ناآگاه و گروه‌های سودجو در زمینه انقلاب در عرصه صنعت ساختمان‌سازی خواهیم بود، اما با گذشت زمان، سرپناه ایرانیان با اصول مقاوم‌سازی همگون شده و درصورت بروز بلایای طبیعی، متحمل هزینه‌های جبران‌ناپذیر نخواهیم شد. در این میان، فراگیری مسائل آموزشی هم از درجه اهمیت بسزایی برخوردار است. با مرور اخبار درمی‌یابیم بسیاری از آسیب‌دیدگان زلزله‌های خفیف، به‌دلیل شتابزدگی و فقر آموزشی به مصدومیت دچار می‌شوند. این در حالی است که واقع شدن ایران بر مدار زلزله، ایجاب می‌کند که مسائل آموزشی به‌صورت متداوم به آحاد جامعه آموزش داده شود و اختصاص یک روز در سال برای آموزش موارد پیشگیری، دردی را دوا نمی‌کند. چنانچه رسانه‌های ارتباط جمعی و دستگاه‌های آموزشی به سردمداری صدا و سیما و آموزش‌و‌پرورش در این زمینه به‌صورت متداوم و باقدرت وارد شوند، به‌طور حتم بسیاری از آسیب‌های حوادث طبیعی با گذشت زمان کاهش یافته و در بحبوحه بحران با آسیب‌های کلان روبه‌رو نخواهیم شد. اقدامات سخت‌افزاری و نرم‌افزاری برای مقابله با آسیب های زلزله در برهه ای اهمیت فزاینده خود را نشان می‌دهد که بدانیم بسیای از مردم زلزله‌زده تا مدت‌های مدیدی همچنان در چادر زندگی می‌کنند و افکار عمومی جامعه و رسانه‌های ارتباط جمعی، آن‌ها را از یاد برده‌اند. مرگ کودکان در زمستان سخت، هجوم مار و عقرب از دل زمین، شیوع بیماری‌های واگیردار، کمبود کانکس و مواردی از این دست، فقط گوشه‌ای از نگرانی مردمان شریفی است که از مسکن‌های مقاوم و آموزش‌های مقابله با زلزله محروم بودند.