محمد رضا جوکار _ گروه ورزش
باشگاه‌های خصوصی سال‌هاست که در فوتبال ایران حال‌وروز و سرنوشت خوبی ندارند، به‌خصوص در استان فارس و شهر شیراز که تیم‌های خصوصی نتوانستند در فوتبال شیراز موفق و عاقبت به‌خیر باشند و شاید در همان سال اول کمی امیدوار‌کننده ظاهر شدند و پس از آن با انبوهی از مشکلات مالی و زیر ساختی، مجبور به واگذاری و یا انحلال قرار بگیرند.
آخرین تیم خصوصی شیرازی که به این سرنوشت تلخ دچار شد تیم فوتبال شهر راز شیراز بود، تیمی که قرار بود نام و یاد برق شیراز را در فوتبال شیراز زنده کند؛ تیمی که با مالکان خصوصی و علاقه‌مند به سرمایه‌گذاری در فوتبال، با انتخاب یکی از اسطوره‌های باشگاه برق شیراز به‌عنوان سرمربی و یارگیری نسبتاً خوبی که در شروع داشتند، خیلی امیدوارکننده و پرسر‌و‌صدا وارد لیگ یک کشور شد .
نتایج خوب این تیم در ابتدای فصل لیگ‌ آزادگان، خیلی زودتر از تصور، نام شهر راز را بر سر زبان‌ها انداخت، تیمی که با اتکا به بازیکنان بومی، بیشتر نسبت به رقیب شیرازی خود مورد توجه جوانان شهر قرار گرفت. ولی هر چه فصل جلو تر می‌رفت این تیم، بدون حمایت جدی با سختی‌ها و چالش‌های زیادی مواجه می‌شد، سال اول با تمام سختی‌ها با نتایجی نسبتاً قابل قبول به پایان رسید. اوج نتایج درخشان باشگاه شهر راز صعود تیم امید شهر راز به لیگ برتر بود که جای امیدواری و انگیزه بسیار در بین جوانان فوتبالیست شهر شیراز ایجاد کرد.
ولی در سال دوم حضور شهر راز در لیگ آزادگان برخلاف انتظار‌ها، بسیار سخت، پر از چالش و پر از حاشیه پیش رفت.
 مالکان این تیم که روی کمک مسئولین استانی حساب کرده بودند در سال دوم حضور خود در لیگ یک، از همان ابتدا با مشکلات زیاد‌ مواجه بودند و در نهایت به نیم‌فصل نرسیده، عطای تیمداری را به لقایش بخشیدن و با انبوهی از مشکلات مالی، مجبور به واگذاری تیم در اواخر نیم‌فصل اول به بخش خصوصی دیگری شدند، مالکان جدیدی که هیچ کسی اعم از ورزشکاران و رسانه‌ها هیچ شناختی روی آن‌ها و رزومه آن‌ها نداشتند!!
 تصمیمی که شاید بزرگ‌ترین اشتباه مالکان قبلی باشگاه شهر راز بود و به نقطه تاریک و شاید پایانی باشگاه شهر راز همراه شد.
باشگاهی پر از بازیکنان جوان و بومی که به امید رشد و دیده شدن پای به این باشگاه گذاشته بودند.
مالک جدید باشگاه که به نظر، اصلاً با جو فوتبال ایران و حتی استان آشنا نبوده و بیشتر به‌منظور اهداف اقتصادی وارد باشگاه شده بود، خیلی پر سر و صدا و با وعده‌های زیاد، ازجمله حضور سه‌ساله در لیگ برتر و حتی حضور در چمپیونزلیگ کار خود را شروع کرد!
البته در همان ابتدا می‌شد با‌توجه‌به نوع مصاحبه‌ها و ادبیات به‌کاررفته حدس زد که سنگ‌بزرگ، نشانه نزدن است.
مالکی که بیشتر از اینکه به فکر حفظ سهمیه و جایگاه تیم جدیدش باشد، دغدغه معروفیت و محبوبیت داشت و با رقابت با خودش تمام پست‌های کلیدی باشگاه و تیم، ازجمله مالک، مدیرعامل و حتی سرمربیگری را از آن خود کرد و تمام‌ اندوخته‌های امتیازی نیم‌فصل اول تیم را یکی پس از دیگری در نیم‌فصل دوم سوزاند و در آخر با نهایت بی‌تدبیری با انبوهی از بدهی‌ها و جوانان ناامید که درست هدایت نشدند تیم و امتیاز باشگاه به لیگ دسته دوم سقوط کرد.
جدا از سقوط تیم بزرگسالان شهر راز که ارزش امتیازی فعلی باشگاه بسیار پایین‌تر از بدهی‌های این باشگاه شده است و این تیم را در آستانه انحلال قرار داده است. وضعیت تیم‌های پایه به‌خصوص تیم امید شهر راز در لیگ برتر هم در هاله‌ای از ابهام قرار گرفته است و در این‌میان، ‌تعداد زیادی بازیکنان با استعداد بومی به‌راحتی سوخت و بدون تیم شدند.
سرنوشت تلخ شهر راز شاید نمونه‌ای دیگر از شکست بخش خصوصی در فوتبال ایران و استان فارس است که باز بدون حمایت مسئولین و البته بی تدبیری‌ها از بین میرود. و همین اتفاق‌ها راه ورود دیگر افراد برای سرمایه‌گذاری در فوتبال را با تردید و حتی انصراف همراه خواهد کرد.