عبدالصمد ابراهیمی 
سال‌ها چهره‌ ورزشگاه حافظیه شیراز آینه‌ خاموشی و خلوتی بود؛ صندلی‌هایی که خسته از انتظار، جز نظاره‌ عبور باد و باران همدمی نداشتند و تیم‌های ریشه‌دار فجر و برق، به‌رغم نام و سابقه، گاه با سکوتی سنگین‌تر از شکست، بازی‌های خود را به پایان می‌بردند. در چنین فضایی بود که حسرت یک جوشش جمعی، شوق تماشاگران و طنین شعارها همچون رؤیایی دور در سینه علاقه‌مندان به ورزش فارس خانه کرده بود. 
امروز اما، ورق روزگار برگشته است. بازگشت تیم فجر شهید سپاسی به لیگ برتر، نه‌تنها برای فوتبال فارس، که برای حافظه‌ مشترک ورزشی ایرانیان خبر خوشی است. ورزشگاه تازه‌نفس پارس، که سال‌ها مراحل ساخت و تجهیزش محل بحث و انتظار بود، سرانجام با همت مشترک اداره‌کل ورزش و جوانان، هیئت فوتبال استان و شهرداری شیراز، قامت به بهره‌برداری راست‌کرده و رنگ و جان تازه‌ای به روزهای فوتبالی این دیار بخشیده است. اکنون در دیدارهای خانگی فجر، سکوها بار دیگر زیر پای هزاران مشتاق لرزش می‌گیرند و شهر، طعم تپش عاشقانه‌ فوتبال را می‌چشد. 
احیای تیم برق شیراز و حضور دوباره‌اش در لیگ دو نیز مژده‌ای است که خاطره‌ تابستان‌های پرشور دهه‌های گذشته را زنده می‌کند. به‌زودی، آغاز رقابت‌های این تیم محبوب، بار دیگر انبوه هواداران برقی را به پای تماشای بازی‌ها خواهد کشاند و حافظیه و دیگر میادین ورزشی شهر، نقشی دوباره در زندگی اجتماعی اهالی خواهد یافت. 
البته، در حاشیه یک بازی پرتماشاگر میان فجر و ذوب‌آهن، حادثه‌ ناخواسته سقوط ورق آلومینیومی بر سر یکی از تماشاگران رخ داد؛ رخدادی که بی‌شک باید با دقت و مسئولیت کامل، ریشه‌یابی و پیشگیری شود. اما این واقعیت را نباید از نظر دور داشت که اگر روزگاری سکوها به‌سان کویری بی‌تماشاگر بود، چنین حادثه‌ای نیز احتمالی دور می‌نمود. هر ورزشگاه زنده و پرهیاهو، به‌ناگزیر، چالش‌هایی در حراست و مدیریت ایمنی خواهد داشت؛ و مهم آن است که این رخداد، نه در سایه بی‌اعتنایی خاک بخورد و نه با بزرگ‌نمایی، بر سیمای روشن حیات دوباره فوتبال فارس پرده افکند. 
امروز، روز دیدن و ستودن اتفاقات نیک است؛ روزی که باید به یاد بیاوریم، سال‌ها تمنای همین حضور پرشمار را داشتیم. خاطره‌ صندلی‌های خالی و مسابقات بی‌تماشاگر، بهترین گواه است که آنچه اکنون داریم، نعمتی است درخور پاسداری. حادثه را پیگیر شویم، بی‌هیاهو اما بی‌تسامح؛ و در عین حال، شادی را در میان خبرهای تلخ به محاق نبریم. فوتبال فارس، در این روزها، به هوایی تازه رسیده است. بگذاریم این نسیم، آزاد و بی‌غبار، بر چهره‌ ورزش استان بوزد. 
در این مسیر، سزاوار است که هیچ‌کس را در زنجیره‌ تلاش‌ها نادیده نگیریم. هرآن‌کس که در هر مقطع، سنگی بر بنای ورزش فارس نهاده، بی‌شک سهمی در امروز پُرشمار و پُرشور ما دارد. از زحمات دکتر خدابخش که در سال‌های دشوار، چراغ امید را روشن نگاه داشت، تا حیدرعلی کامیاب که با پیگیری‌های مستمر، زمینه‌ پیشرفت زیرساخت‌ها را فراهم آورد و دیگرانی که نامشان ممکن است از قلم بیافتد، همه‌و‌همه حلقه‌هایی از یک رشته‌اند که اکنون ثمرش را می‌بینیم. عدالت در قضاوت، حکم می‌کند که تلاش دیروز، هم‌سنگ دستاورد امروز شمرده شود و نام هیچ خدمتگذاری به حاشیه رانده نشود. 
اکنون که جمعی از مدیران، مربیان، بازیکنان و مردم همدل برای اعتلای ورزش فارس گام برمی‌دارند، رسالت ما این است که کاستی‌ها را شناسایی و با همکاری، برطرف کنیم؛ نه آن که در هیاهوی نقد، دستاوردها را به محاق بفرستیم. ورزش فارس، سرمایه‌ای مشترک است که با دیده‌بینیِ کارهای خوب و زبانِ انتقاد سازنده، می‌تواند به جایگاه شایسته و هم‌تراز نام و پیشینه‌ ورزشی این خطه برسد. نگاه ما باید هم‌زمان قدردان گذشته و امیدبخش آینده باشد، تا مسیر پیشرفت نه با جدال، که با همراهی و باور مشترک پیموده شود. 
حادثه‌ اخیر، هرچند تلخ و درخور رسیدگی دقیق، نباید بهانه‌ای شود که غبار خستگی بر دل و جان دکتر خداجو و همکارانش در اداره‌کل ورزش و جوانان، حسین قنبری و مجموعه هیئت فوتبال و مدیریت ارشد استان بنشیند. ماه‌ها و سال‌ها تلاش شبانه‌روزی، برنامه‌ریزی و پیگیری، سرمایه‌ای است که با یک اتفاق ناخواسته نباید به رنگ سیاهی درآید. شایسته است حادثه را چونان صفحه‌ای در کتابی پُر از صفحه‌های روشنی ببینیم، قطعاً پیگیری کنیم و البته اجازه ندهیم این خط، تصویر اصلی را مخدوش سازد؛ چرا که پاسداشت کوشش‌ها، خود بخشی از راه بالندگی ورزش این دیار است. این‌بار با دست خود، روزهای روشن فوتبال فارس را خط‌خطی نکنیم.